ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: بیماری­های نورودژنراتیو همانند آلزایمر، رایج­ترین دلیل اختلال در حافظه و عملکرد آن در دنیا بشمار می­روند که تابحال درمان دارویی موثری برای بهبود نقص حافظه و کیفیت زندگی این افراد، پیدا نشده است. باتوجه­به تأثیرات مونوفسفریل لیپید آ monophosphoryl lipid A [MPL])( بر بهبود حافظه در بیماری آلزایمر و همچنین ایسکمی هیپوکمپ، در این مطالعه به بررسی اثر MPL بر حافظه فضایی موش صحرایی، پرداخته شده است. روش‌ها: این مطالعه بر روی 48 سر موش صحرایی نر بالغ 45 روزه نژاد ویستار با وزن 270-250 گرم انجام شد که به‌­طور تصادفی در دو گروه مطالعه 7روزه و 28روزه قرار گرفتند. هر گروه به سه زیرگروه 8تایی؛ کنترل، شم و دارو، تقسیم شد. حیوانات در ماز آبی موریس برای بررسی روند یادگیری، به ­مدت پنج روز و هر روز 4 جلسه برای یافتن سکوی پنهان در ماز تلاش کردند. تزریق دارو به­‌صورت داخل بطنی با دوز یک میکروگرم بر 5 میکرولیتر به­ ازای هر موش، بیست دقیقه بعد از جراحی انجام شد. مدت زمان سپری شده در ربع هدف و مسافت پیموده شده توسط حیوانات در گروه­‌های مختلف، در روزهای هفتم و بیست ­و­ هشتم پس از آخرین روز یادگیری، آزموده شد. یافته‌ها: با بررسی زمان صرف شده و همچنین مسافت طی شده در ربع هدف، در مرحله یادگیری، تفاوت معناداری بین گروه­ها در آخرین روز یادگیری ماز آبی موریس مشاهده نشد (0/05 > p). بعلاوه در زمان­های هفت روز و 28 روز پس از دوره یادگیری، نیز بین گروه حیواناتی که MPL دریافت نمودند با گروه حیوانات کنترل و همچنین شم بدون دریافت دارو، تفاوتی وجود نداشت (0/05 > p). نتایج: می­‌توان گفت MPL با دوز یک میکروگرم بر 5 میکرو­لیتر و شرایط مطالعه حاضر بهبودی در عملکرد حافظه فضایی موش صحرایی ندارد.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-693-fa.pdf 2023-12-31 1 10 Background and Aim: Neurodegenerative diseases such as Alzheimer's disease are the most common cause of memory impairment worldwide. No effective drug treatment has been found to improve the memory deficit and quality of life of these patients. Considering the effects of MPL on improving memory in Alzheimer's disease and hippocampal ischemia, this study investigated the effect of monophosphoryl lipid A (MPL) on the spatial memory of rats. Methods: This study was conducted on 48 adult male Wistar rats (45-day-old) weighing 250-270 grams, which were randomly divided into two groups of “7 days” and “28 days”. Each group was divided into three subgroups (n = 8) including control, sham, and drug. The spatial learning and memory were assessed by the Morris water maze. Animals were trained to find the hidden platform in the maze for five days and 4 sessions every day. The drug was injected into the lateral cerebral ventricle at a dose of 1 µg per 5 µL per rat, 20 min after surgery. The time spent and the distance traveled in the target quadrant were assessed on the seventh and twenty-eighth days after the last day of learning. Results: No significant difference was found between the groups in the time spent and distance traveled in the target quadrant during the learning phase. Furthermore, there was no significant difference between groups in memory recall at both 7 days and 28 days after the training period (p > 0.05). Conclusion: In our study, MPL 1 µg/5 µL/rat did not affect the spatial memory of rats. ‎   http://ijpp.phypha.ir/article-1-693-en.pdf 2023-12-31 1 10 Monophosphoryl lipid a spatial memory Morris water maze Maryam Hooshmand 1 Department of Chemistry, Faculty of Science, Ferdowsi University of Mashhad, Mashhad, Iran AUTHOR Ahmad Asoodeh* 2 Department of Chemistry, Faculty of Science, Ferdowsi University of Mashhad, Mashhad, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-1406-0595 Mohamad Sayyah 3 Department of Physiology and Pharmacology, Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-0603-2444 Hamid Gholami Pourbadie 4 Department of Physiology and Pharmacology, Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran AUTHOR Mahbobeh Kamranimehni 5 Department of Physiology, Faculty of Veterinary Medicine, Tehran University, Tehran, Iran AUTHOR

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: یکی از فرضیه­های پاتوفیزیولوژی افسردگی بروز تغییرات عملکردی در شبکه­های عصبی مغز از جمله شبکه حالت پیش فرض است. هدف این مطالعه بررسی تغییرات الکتروفیزولوژیک قشر پره فرونتال میانی و ناحیه اینسولا از این شبکه-های عصبی در مدل حیوانی افسردگی است. روش­ها: 28 سر موش صحرایی به 4 گروه کنترل، مدل استرس ملایم مزمن (CMS)، مدل تحت درمان با فلوکستین (CMS + FLX)  و موش­های سالم دریافت­کننده فلوکستین (FLX) تقسیم شدند. با استفاده از جراحی استرئوتاکسی در نواحی پره فرونتال و اینسولا آنها الکترودگذاری شدند. سپس موش­های مدل افسردگی به مدت سه هفته، در معرض عوامل استرس‌­زا قرار گرفتند. گروه فلوکستین به مدت دو هفته روزانه یک تزریق داخل صفاقی فلوکستین دریافت کردند. سپس موش ها با آزمون های شنای اجباری، فضای باز و ترجیح سوکروز ارزیابی شدند. نهایتاً پتانسیل­های میدانی در­ شرایط استراحت و استرس شنیداری ثبت شد. یافته‌­ها: موش­های CMS در مقایسه به گروه شاهد تمایل کمتری به مصرف سوکروز داشتند  (0/001 ≥p ). گروه CMS زمان بی حرکتی طولانی­‌تری در مقایسه با موش­های سالم و تیمار شده با FLX داشتند (0/05 ≥p ).  پتانسیل­های میدانی در وضعیت استرس یا در معرض استرس شنیداری تفاوت معنی­‌داری نداشت. در هر دو ناحیه اینسولا و قشر پیش پیشانی توان باند تتا در گروه CMS نسبت به گروه کنترل و گروه  CMS + FLX بطور معنی‌­داری کمتر بود (0/05 ≥p ). نتیجه­‌گیری: استرس ملایم مزمن توانست باند فرکانسی تتا را در نواحی اینسولا و قشر پره فرونتال کاهش دهد و فلوکستین از بروز این تغییرات جلوگیری کرد. http://ijpp.phypha.ir/article-1-696-fa.pdf 2025-03-02 11 22 استرس ملایم مزمن افسردگی اینسولا پتانسیل های میدانی قشر پیش پیشانی Background and Aim: One of the hypotheses of the pathophysiology of depression is the occurrence of functional alterations in the neural networks, including the default mode network and the salient network. This study aims to investigate the electrophysiological changes of the medial prefrontal cortex (mPFC) and the insula region of these neural networks in an animal model of depression. Methods: Twenty-eight male rats were divided into 4 control groups; chronic mild stress model (CMS), fluoxetine treated model (CMS + FLX), and fluoxetine recipient (FLX). Electrodes were placed in the mPFC and insula regions. Then, model rats were exposed to stressors every day for three weeks. The FLX group received one intraperitoneal injection of fluoxetine daily for two weeks. Finally, rats were evaluated with forced swimming, open field, and sucrose preference tests. Then the field potentials of the mentioned areas were recorded. Results: CMS rats had a lower tendency to consume sucrose (p ≤ 0.001). The CMS group had longer immobility time compared to healthy and FLX-treated mice (p ≤ 0.05). There was no significant difference in the field potentials in the stress condition or under auditory stress. In both insula and mPFC regions, theta band power in the CMS group was significantly lower than the control and CMS + FLX group (p ≤ 0.05). Conclusion: Chronic mild stress was able to reduce the theta frequency band in the insula and mPFC regions, and fluoxetine reversed these changes. This study confirms the occurrence of plastic changes in brain neural networks during depression. ‎   http://ijpp.phypha.ir/article-1-696-en.pdf 2025-03-02 11 22 Chronic mild stress Depression Insula Field potentials Prefrontal cortex Samira Rshtiani 1 1. Department of Physiology, School of Medicine, Guilan University of Medical Sciences, Rasht, Iran AUTHOR Mohamad Rostampour 2 1. Department of Physiology, School of Medicine, Guilan University of Medical Sciences, Rasht, Iran AUTHOR Behrooz Khakpour-Taleghani 3 1. Department of Physiology, School of Medicine, Guilan University of Medical Sciences, Rasht, Iran AUTHOR Kambiz Rohampour 4 1. Department of Physiology, School of Medicine, Guilan University of Medical Sciences, Rasht, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-2301-091X

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: پم-3-سیس یک اگونیست ضعیف گیرنده­‌های شبه تول نوع 1 و 2 است که قادر است ازطریق مهار ترشح سایتوکاین­های التهابی و افزایش ترشح سایتوکاین­های ضدالتهابی اختلال یادگیری و حافظه در مدل حیوانی بیماری آلزایمر را مهار کند و به ­این ­ترتیب در بهبود عملکرد حافظه موثر باشد. در این مطالعه، اثر داروی پم-3-سیس به تنهایی بر حافظه فضایی موش­های صحرایی سالم بررسی شد. روش‌ها: این مطالعه بر روی 48 سر موش صحرایی نر بالغ 45 روزه نژاد ویستار با وزن 270-250 گرم انجام شد. موش­ها به‌­طور تصادفی در شش گروه (8 سر در هر گروه) شامل دو گروه کنترل 7 و 28 روز، دو گروه شم 7 و 28 روز و دو گروه دارو 7 و 28 روز قرار گرفتند. روند یادگیری حافظه فضایی تمام موش­ها با استفاده از ماز آبی موریس به مدت پنج روز و هر روز  چهار جلسه تمرین برای یافتن سکوی پنهان انجام شد. در آخرین روز دوره یادگیری، تزریق از راه داخل بطنی بافر فسفات (گروه شم) و یا پم-3-سیس (1 میکروگرم بر 5 میکرولیتر به ازای هرموش ) انجام شد. 7 و 28 روز پس از تزریق، با اندازه­‌گیری مدت زمان، سرعت و مسافت طی شده در ربع دایره هدف حافظه موش­ها سنجیده شد. یافته‌ها: در مرحله یادگیری، تفاوت معناداری بین گروه­ها از نظر زمان صرف شده و همچنین مسافت طی­‌شده در ربع دایره هدف و سرعت پیمایش مسافت توسط حیوان ، مشاهده نشد. در زمان­های 7 و 28 روز پس از دوره یادگیری، نیز تفاوت معنی­‌داری بین گروه­ها از نظر  فراخوانی حافظه بین گروه حیواناتی که پم-3-سیس دریافت نمودند با گروه حیوانات کنترل و همچنین شم وجود نداشت (0/05> p). نتیجه‌گیری: پم-3-سیس با دوز استفاده شده در این مطالعه در کوتاه­ مدت و بلندمدت تأثیری بر عملکرد حافظه فضایی موش­های صحرایی ندارد. همچنین به­ علت عدم تأثیر بر موش سالم، می­تواند به­ عنوان داروی مطمئن در شرایط بیماری مورد استفاده قرار گیرد. http://ijpp.phypha.ir/article-1-697-fa.pdf 2025-03-02 23 31 پم-3-سیس حافظه فضایی مازآبی موریس موش صحرایی Background and Aim: Pam3cys is a weak agonist of toll-like receptors type 1 and 2 and is able to inhibit learning and memory impairment in an animal model of Alzheimer's disease by inhibiting the secretion of inflammatory cytokines and increasing the secretion of anti-inflammatory cytokines. This arrangement is effective in improving memory performance. Considering the improving effect of Pam3cys on learning and memory impairment of Alzheimer's disease in an animal model, in this study, the effect of Pam3cys drug alone on the spatial memory of rats was investigated Methods: In this experimental study, 48 male Wistar rats (age, 45-days old; weight, 220-270 g) were randomly divided into six groups (n = 8) as follows: There were two control groups of 7 and 28 days, two sham groups of 7 and 28 days, and two drug groups of 7 and 28 days. The spatial memory learning process of all mice was done using the Morris water maze for five days and four training sessions every day to find the hidden platform. At the last day of the learning period, the drug was injected intraventricularly with phosphate buffer (sham group) or Pam3cys (1 μg/5μl per mouse). 7 and 28 days after the injection, the memory of the rats was measured by measuring the time, speed and distance traveled in the target quarter of the maze. Results: In the learning phase, there was no significant difference between the groups in terms of the time spent and the distance traveled in the target quarter of the circle. At 7 and 28 days after the learning period, there was no significant difference between the groups in terms of memory recall between the group of animals that received Pam3cys and the group of control animals as well as sham animals without receiving the drug (p > 0.05). Conclusion: Pam3cys with the dose used in this study has no effect on the spatial memory performance of rats in the short and long term. Also, due to the lack of effect on healthy rats, it can be used as a safe medicine in disease conditions.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-697-en.pdf 2025-03-02 23 31 Pam3cys spatial memory Morris water maze Rat Mahbobeh Kamrani Mehni 1 Department of Physiology, Faculty of Veterinary Medicine University of Tehran, Tehran, Iran AUTHOR Maryam Hooshmand 2 Department of Chemistry, Faculty of Science, Ferdowsi University of Mashhad, Mashhad, Iran AUTHOR Mohamamd Sayyah 3 Department of Physiology and Pharmacology, Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-0603-2444 Hamid Gholami Pourbadie* 4 Department of Physiology and Pharmacology, Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-7634-7428 Morteza Zendehdel 5 Department of Physiology, Faculty of Veterinary Medicine University of Tehran, Tehran, Iran AUTHOR

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: چسبندگی سلول نقش مهمی در تهاجم سلول­های سرطانی ایفا می­کند. دیس­‌اینتگرین­ها ابزار درمانی مناسبی برای سرطان محسوب می­گردند. هدف از این مطالعه کلونینگ و بیان ژن دیس­‌اینتگرین شناسایی شده از ترانسکریپتوم زهر عقرب همیسکورپیوس لپتوروس در میزبان باکتریایی و بررسی عملکرد آن در مدل برون­‌تنی می‌­باشد. روش‌ها: در ابتدا ساختارهای اول، دوم و سوم پروتئین دیس اینتگرین با استفاده از ابزار بیوانفورماتیک مورد بررسی قرار گرفت. سپس ژن سنتز و در وکتور pET-22b کلون شد. سازه بدست­آمده به میزبان باکتری اشریشیا کلای BL-21 ترانسفورم شد. بیان پروتئین توسط نیم میلی مولار ایزوپروپیل-بتا-D-تیوگالاکتوپیرانوسید القا شد. بیان با استفاده از ژل سدیم دودسیل سولفات-پلی آکریل آمید و وسترن بلات بررسی و تایید شد. پروتئین با استفاده از کروماتوگرافی میل ترکیبی نیکل در شرایط دناتوره خالص‌­سازی شد. پس از خالص‌سازی، پروتئین با حذف تدریجی اوره از طریق دیالیز دوباره تا شد. پس از بیان پروتئین و خالص سازی، اثر مهاری دیس اینتگرین بر بقا و مهاجرت رده‌­های سلولی HUVEC به ترتیب با استفاده از روش MTT و Transwell مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج تجزیه و تحلیل ساختاری نشان داد که ساختار پیش‌بینی‌شده دیس‌­اینتگرین ویژگی‌های معمولی را نشان می‌دهد و با الگوهای ساختاری مورد انتظار مشاهده‌شده در پروتئین‌های دیس‌اینتگرین مطابقت دارد. بالاترین سطح بیان پروتئین با غلظت ایزوپروپیل-بتا-D-تیوگالاکتوپیرانوسید 0/5 میلی مولار و انکوباسیون 5 ساعته مشاهده شد. وزن مولکولی پروتئین بیان شده تقریباً 12 کیلو دالتون بود. دیس اینتگرین رشد سلول های HUVEC را با 50 IC37 میکروگرم در میلی لیتر پس از یک دوره انکوباسیون 48 ساعته مهار کرد. علاوه بر این، دیس­اینتگرین خالص شده، مهاجرت 70 درصد از سلول‌های HUVEC را به سمت منبع فاکتور رشد اندوتلیای عروقی، در مقایسه با گروه کنترل بدون دیس‌ اینتگرین، مهار کرد. نتیجه‌گیری: نتایج حاکی از پتانسیل دیس­اینتگرین در مهار رشد و مهاجرت سلولهای اندوتلیال انسان می باشد.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-698-fa.pdf 2025-03-02 32 41 ترانسکریپتوم دیس­اینتگرین عقرب همیسکورپیوس لپتوروس Background and Aim: Cell adhesion plays an important role in the invasion of cancer cells. Disintegrins are considered a suitable therapeutic tool for cancer. This study aims to clone and express the disintegrin gene identified from the transcriptome of Hemiscorpius lepturus scorpion venom in a bacterial host and to investigate its function in an in vitro model.  Methods: Initially, the first, second and third structures of disintegrin protein were investigated using bioinformatics tools. Then, the gene was synthesized and cloned into pET-22b vector. The resulting construct was transformed into E.coli BL-21 bacterial host. The protein expression was induced by 0.5mM isopropyl-beta-D-thiogalactopyranoside. The expression was checked and confirmed by Sodium dodecyl sulfate-polyacrylamide gel and western blot. The protein was purified using nickel affinity chromatography under denaturing conditions. Following purification, the protein was refolded by gradually removing urea through dialysis. After protein expression and purification, the inhibitory effect of disintegrin on the survival and migration of HUVEC cell lines was investigated using MTT and transwell assay, respectively. Results: The results of structural analysis showed that the predicted disintegrin structure exhibits typical characteristics and conforms to expected structural patterns observed in disintegrin proteins. The highest level of protein expression was observed with Isopropyl-beta-D-thiogalactopyranoside concentration of 0.5mM and 5-hour incubation. The molecular weight of the expressed protein was approximately 12 kDa. The disintegrin inhibited the growth of HUVEC cells with an IC50 of 37 µg/ml after a 48-hour incubation period. Furthermore, the purified disintegrin inhibited the migration of 70% of HUVEC cells towards the vascular endothelia growth factor source, compared to the control group without disintegrin. Conclusion: These findings demonstrate the potential of the disintegrin identified from the transcriptome of the scorpion Hemiscorpius lepturus to inhibit the growth and migration of HUVEC cells.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-698-en.pdf 2025-03-02 32 41 Transcriptome Disintegrin Hemiscorpius lepturus scorpion. Sahar Abolghasemi 1 Laboratory of Venom and Biotherapeutics Molecules, Biotechnology Research center, Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran AUTHOR Mahdi Behdani 2 Laboratory of Venom and Biotherapeutics Molecules, Biotechnology Research center, Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran AUTHOR Fatemeh Kazemi-Lomedasht 3 Laboratory of Venom and Biotherapeutics Molecules, Biotechnology Research center, Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-5832-1822

REVIEW_ARTICLE صرع یک بیماری مزمن عصبی است که با تشنج‌های مکرر همراه است. گرچه داروهای زیادی برای کنترل صرع وجود دارد ولی همچنان مقاومت دارویی و سمیت دارویی چالش‌های پیشرو برای کنترل این بیماری می‌باشد. درمان ترکیبی و هدف گیری مسیرهای مختلف درگیر در تشنج می‌تواند یکی از استراتژی‌های مناسب برای کاهش عوارض دارویی وافزایش پاسخ‌دهی داروهای موجود باشد. گزارشات متعددی درمورد ارتباط بین صرع و ملاتونین، یک هورمون عصبی ترشح شده توسط غده پینه‌ال و درگیر در تنظیم ریتم ‌شبانه روزی، وجود دارد. در این مقاله مروری به پیشرفت‌های اخیر در ارتباط با تحریک مسیر ملاتونرژیک با ملاتونین و آگونیست‌های ملاتونین در درمان صرع اشاره خواهد شد. فهم کامل ارتباط بین مسیرهای ملاتونرژیک و تشنج میتواند چراغ راه مطالعات بعدی برای درمان اختلالات صرعی باشد. http://ijpp.phypha.ir/article-1-699-fa.pdf 2025-03-02 42 56 تشنج سیرکادین صرع ملاتونین Epilepsy is a chronic neurological disorder characterized by recurrent seizures. Although there are many medications available to control epilepsy, drug resistance and drug toxicity still pose significant challenges for managing this condition. Combination therapy and targeting different pathways involved in seizures can be a suitable strategy to reduce drug side effects and increase its efficacy. There are multiple reports on the relationship between epilepsy and melatonin, a neurohormone secreted by the pineal gland involved in regulating circadian rhythms. This review article will discuss recent advances in stimulating the melatonergic pathway with melatonin and melatonin agonists in the treatment of epilepsy. A comprehensive understanding of the relationship between melatonergic pathways and seizure could pave the way for future studies in treating epileptic disorders.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-699-en.pdf 2025-03-02 42 56 ‎Seizure Circadian Epilepsy Melatonin Ali Mandegary 1 Department of Pharmacology and Toxicology, Faculty of Pharmacy, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-1065-9349 Farzad Rafiei 2 International Campus, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran AUTHOR Saina Sadeghipour 3 International Campus, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran AUTHOR Seyed Mohammad Hossieni 4 International Campus, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran AUTHOR

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: سن حیوانات آزمایشگاهی یک متغییر مهم در زمان آزمایش است. گابا میانجی عصبی است که از اسیدآمینه‏ ‏گلوتامات توسط آنزیم گلوتامات دکربوکسیلاز سنتز می‏شود. ایزوفرم 67 آنزیم گلوتامات دکربوکسیلاز مسئول اصلی تولید گابا است و کاهش آن باعث کاهش سطح گابا می‏شود. از آنجایی که قشر پروفرونتال یکی از ساختارهای مغزی مهم در مدارهای نرونی اضطراب است و مطالعه جامعی در رابطه با اضطراب و تغییر بیان ژن این آنزیم در قشر پرفرونتال در سنین مختلف نداریم، در این مطالعه به کمک دستگاه ماز بعلاوه‏ای شکل مرتفع این مهم مورد بررسی قرار گرفت. روش‌ها در این مطالعه از موش‏های صحرایی با  سه گروه سنی 21 ،42 و 360روزه استفاده شد. در هر سن گروه­بندی حیوانات به این صورت بود: 1) گروه کنترل، 2) گروهی که به منظور ارزیابی اضطراب ذاتی در دستگاه ماز بعلاوه‏ای شکل مرتفع قرار گرفت، 3) گروه تجویز دیازپام + اضطراب ذاتی. بلا فاصله بعد از اتمام تست برای بررسی بیان ژن‏، پرفرونتال میانی مغز حیوانات جدا و بیان ژن به کمک تکنیک  واکنش زنجیره ای پلیمراز کمی مورد ارزیابی قرار گفت. یافته‌ها: نتایج ما نشان داد که اضطراب ذاتی درموش‏های 21 روزه بالاتر از سایر سنین بود. بیان گلوتامات دکربوکسیلاز 67 قشر پرفرونتال در اضطراب ذاتی تغییری پیدا نکرد و سن اثری بر این پارامتر نداشت (05/0>    p).   نتیجه‌گیری: به نظر می‏رسد که در اضطراب ذاتی سایر اجزای سیستم گاباارژیک در قشر پرفرونتال درگیر باشند و یا نقص در سایر میانجی های عصبی و مکانیسم‏های مربوط به آنها مانند سروتونین، نوراپی­نفرین و غیره مطرح باشد. http://ijpp.phypha.ir/article-1-700-fa.pdf 2025-03-02 57 65 اضطراب قشر پرفرونتال گلوتامات دکربوکسیلاز67 Background and Aim: The age of laboratory animals is an important variable at the time of the experiment. GABA is a neurotransmitter that is synthesized from the amino acid glutamate by the enzyme glutamate decarboxylase (GAD). GAD67 is the main enzyme responsible for the production of GABA and its reduction causes a decrease in GABA levels. Since the prefrontal cortex is one of the important brain structures in the neuronal circuits of anxiety and there has not been a comprehensive study related to anxiety and the change in gene expression of this enzyme in the prefrontal cortex at different ages, in this study, with the help of the elevated plus maze device, this assay was investigated. Methods: Rats with three age groups of 21, 42 and 360 days were used. At each age, the grouping of animals was as follows: 1) control group, 2) innate anxiety group in which the rats were placed in the elevated maze test, 3) diazepam administration group + innate anxiety group. Immediately after the test, the medial prefrontal cortex of the animals was isolated and evaluated with the help of a real time PCR technique. Results: Our results showed that anxiety in 21-day-old mice were higher than other ages. GAD67 enzyme expression of the prefrontal cortex did not change in innate anxiety and age had no effect on it (p > 0.05). Conclusion: It seems that in the prefrontal cortex, other components of the GABAergic system or other neurotransmitters such as serotonin, norepinephrine, etc. and their related mechanisms are involved in innate anxiety.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-700-en.pdf 2025-03-02 57 65 Anxiety Prefrontal cortex Glutamate decarboxylase 67 Mohammad Javad Esperham 1 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Shahid Bahonar University of Kerman, Kerman, Iran AUTHOR Sahel Motaghi 2 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Shahid Bahonar University of Kerman, Kerman, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-2159-6195 Mahya Moradi Sirchi 3 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Shahid Bahonar University of Kerman, Kerman, Iran AUTHOR

REVIEW_ARTICLE زمینه و هدف: بیش از 50 درصد از سوءمصرف کنندگان دارو، مصرف مواد را در دوره نوجوانی آغاز می­کنند. مواجهه مزمن با مرفین، خصوصاً در طول این دوره، می‌­تواند منجر به اثرات طولانی ­مدت و قابل انتقال به نسل بعد شود. در مطالعه حاضر تأثیر در معرض مرفین قرار گرفتن والد نر در دوره نوجوانی بر رفتار شبه ­اضطرابی فرزندان نر در بزرگسالی مورد بررسی قرار گرفت. روش‌ها: موش­های صحرایی نر نژاد ویستار به مدت 10 روز، در روزهای30 تا 39 بعد از تولد در طول دوره نوجوانی، در معرض مقادیر افزایشی مرفین (5 تا 25 میلی­گرم بر کیلوگرم، به صورت زیر جلدی) یا سالین قرار گرفتند. بعد از یک دوره بدون دارو، به مدت 20 روز، موش­های صحرایی نر که دارو دریافت کرده بودند، در کنار موش­های صحرایی ماده قرار گرفتند. زاده­‌های نر بزرگسال (60 تا 70 روزه) برای رفتار شبه‌­اضطرابی با آزمون­ ماز صفر مرتفع ارزیابی شدند. آزمایش­‌ها در دو گروه زاده‌­ها انجام شد. گروهی که والد نر، سالین دریافت کرده بود و گروهی که والد نر، مرفین دریافت کرده بود. تعداد موش­های صحرایی نر در هر گروه 14 سر بود. یافته‌ها: زاده­‌هایی که والد نر آن­ها در معرض مرفین بوده است، رفتار شبه اضطرابی کمتری در مقایسه با گروه کنترل نشان دادند. قرار گرفتن پدر در معرض مرفین در دوره نوجوانی می‌تواند بر رفتارهای شبه اضطرابی در فرزندان نر تأثیر بگذارد و به کاهش سطح اضطراب در بزرگسالی منجر شود. نتیجه­‌گیری: مصرف زودهنگام مواد ممکن است اثرات بین‌نسلی پیچیده‌ای داشته باشد و اهمیت درک پیامدهای بلندمدت قرار گرفتن در معرض مواد مخدر در دوران نوجوانی را برجسته می‌سازد. تحقیقات بیشتر باید به بررسی مکانیزم‌های زیرساختی که تغییرات رفتاری را ایجاد می‌کنند و تأثیرات احتمالی آن‌ها بر سلامت روانی در نسل‌های مختلف بپردازند. http://ijpp.phypha.ir/article-1-710-fa.pdf 2025-03-02 66 72 رفتار شبه ­اضطرابی شبه­ مخدر ماز صفر مرتفع نوجوانی ​​​​​​​ Background and Aim: More than fifty percent of drug abusers start their substance abuse in adolescence. Chronic exposure to morphine, particularly during this developmental stage, may lead to long-lasting effects that can be transmitted to subsequent generation. The present study investigated the impact of paternal morphine exposure during adolescence on anxiety-like behavior in their male offspring during adulthood. Methods: Male Wistar rats were exposed to increasing doses of morphine (5–25 mg/kg, s.c.) or saline for 10 days at postnatal days (PND) 30–39 during adolescence. Following a 20-day drug-free period, the treated male rats were mated with naïve females. Adult male offspring (PND 60–70) were assessed for anxiety-like behavior using the elevated zero maze test. The experiments were conducted on two groups of offspring. One group had a male parent that received saline, while the other group had a male parent that received morphine. The number of rats in each group was 14. Results: Offspring whose male parent was exposed to morphine exhibited reduced anxiety-like behavior compared to the control group. The findings of this study suggest that paternal exposure to morphine during adolescence may influence anxiety-like behaviors in male offspring and lead to reduced levels of anxiety in adulthood. Conclusion: These results indicate that early substance use may have complex intergenerational effects and underscore the importance of understanding the long-term consequences of drug exposure during adolescence. Further research should focus on investigating the underlying mechanisms that induce behavioral changes and their potential impacts on mental health across different generations. http://ijpp.phypha.ir/article-1-710-en.pdf 2025-03-02 66 72 Anxiety-like behavior Opioid Elevated zero maze Adolescence Vida Alipour 1 Department of Physiology, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran AUTHOR Amir Shojaei 2 Department of Physiology, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran AUTHOR Javad Mirnajafi-Zadeh 3 Department of Physiology, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran AUTHOR Hossein Azizi 4 Department of Physiology, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-8489-0861

REVIEW_ARTICLE کارسینوم کلیوی سلول شفاف (KIRC) شایعترین نوع سرطان کلیه است و پیش­‌آگهی ضعیفی با نرخ بقای کلی پایین دارد که منجر به مرگ هزاران نفر می­‌شود. سیستم رنین آنژیوتانسین به­دلیل نقش تنظیمی خود در عملکردهای کلیوی شناخته شده است و مشخص شده که به­‌طور قابل­ توجهی در پاتوژنز تومورهای بدخیم دخالت دارد. برای شناسایی نشانگرهای زیستی جدید، نیاز اساسی به درک مکانیسم‌های مولکولی KIRC وجود دارد. در حالی که microRNA به عنوان یک نشانگر زیستی و ابزار پیش آگهی برای سرطان های مختلف مورد مطالعه قرار گرفته است، کشف نقش آن در سرطان کلیه همچنان چالش برانگیز است زیرا یک microRNA واحد می­‌تواند چندین ژن را در شبکه‌­ها و مسیرهای بیولوژیکی هدف قرار دهد. سیستم رنین-آنژیوتانسین-آلدوسترون (RAAS)، یک سیستم با نقش­های اساسی در بیولوژی سرطان است که بر رشد سلولی، مهاجرت، مرگ و متاستاز تأثیر می­‌گذارد. هدف این مطالعه تحلیل نظری تاثیر بالقوه پلی‌مرفیسم­‌های تک نوکلئوتیدی (SNPs) در miRNA­های مرتبط با ژن­های دخیل در مسیر رنین-آنژیوتانسین در بیماری کارسینوم سلول شفاف کلیه می­‌باشد. برای تحقق این هدف، چندین ابزار آنلاین، از جمله miRTarBase،CancerMIRNome ، miRNASNPV3، UALCAN و Ncpath مورد استفاده قرار گرفتند. این مطالعه، فهرستی از SNP­های تایید شده را ارائه می‌­کند که ممکن است بر بیان یا عملکرد miRNA­های مرتبط با مسیر رنین-آنژیوتانسین در بیماری کارسینوم سلول شفاف کلیه تاثیر بگذارد. همچنین این اطلاعات برای مطالعه آزمایشگاهی آینده­‌نگر در تشخیص و مدیریت درمان کارسینوم سلول شفاف کلیه مفید خواهد بود. http://ijpp.phypha.ir/article-1-711-fa.pdf 2025-03-02 73 89 یماری کارسینوم سلول شفاف کلیه پلیمورفیسم های تک نوکلئوتیدی سیستم رنین-آنژیوتانسین miRNA  Clear cell renal carcinoma (KIRC) is the most common type of kidney cancer and has a poor prognosis with a low overall survival rate, resulting in thousands of deaths per year. There is a critical need to understand the molecular mechanisms of KIRC to identify new biomarkers. the renin-angiotensin system (RAS), known for its regulatory role in cardiovascular, renal, and tissue functions, has been demonstrated in numerous studies to be significantly involved in the pathogenesis of malignant tumors. While microRNA has been studied as a biomarker and prognostic tool for different cancers, it remains challenging to explore its role in kidney cancer because a single miRNA can target multiple genes within biological networks and pathways. The aim of this study is to theoretically analyze the potential impact of single nucleotide polymorphisms (SNPs) in miRNAs related to genes involved in the renin-angiotensin pathway in clear cell renal carcinoma. To accomplish this goal, several online tools, including miRTarBase, CancerMIRNome, miRNASNPV3, UALCAN, and Ncpath were used.This study provides a list of confirmed SNPs that can affect the expression or function of renin-angiotensin pathway-related miRNAs in clear cell renal cell carcinoma disease for a prospective laboratory study in the diagnosis and treatment management of clear cell renal cell carcinoma.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-711-en.pdf 2025-03-02 73 89 Clear cell renal carcinoma Single nucleotide polymorphisms Renin-angiotensin system miRNA Pegah Mousavi 1 Molecular Medicine Research Center, Hormozgan Health Institute, Hormozgan University of Medical Sciences, Bandar Abbas, Iran AUTHOR Soudabeh Sabetian 2 Infertility Research Center, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, Iran AUTHOR Aghdas Dehghani 3 Endocrinology and Metabolism Research Center, Hormozgan University of Medical Sciences, Bandar Abbas, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-9833-7335

ORIGINAL_ARTICLE ناقل عصبی گابا و سیستم گاباارژیک نقش مهمی را در سلامت مغز و فیزیولوژی آن ایفا می‌کنند. مطالعات متعددی در خصوص اختلال در این سیستم و ارتباط آن با بیماری‌های مغزی وجود دارد. اکثر مطالعات به بررسی نقش ناقل عصبی گابا، گیرنده‌ها و انتقال‌دهنده‌های آن پرداخته‌اند، ولی مطالعات کافی در خصوص نقش آنزیم سازنده گابا یعنی گلوتامیک اسید دکربوکسیلاز (گاد) که دارای دو ایزوفرم گاد 65 و گاد 67 است وجود ندارد. ازآنجایی‌که داروهایی که آنزیم‌ها را هدف قرار می‌دهند برخلاف گیرنده‌ها دست‌خوش پدیده حساسیت‌زدایی یا به عبارتی افزایش مقاومت به دارو نمی‌شوند، لذا درصورت دخیل‌بودن این آنزیم‌ها در پاتوفیزیولوژی بیماری‌های مغز، می‌توانند به‌عنوان رهیافت‌های جدید و مؤثر درمانی مورد استفاده واقع شوند. لذا، در این مطالعه سعی بر آن شده است که به بررسی نقش آنزیم‌های سازنده گابا در برخی از بیماری‌های شایع مغزی پرداخته شود. http://ijpp.phypha.ir/article-1-714-fa.pdf 2025-03-02 90 104 اختلالات مغزی گابا گاد 67 گاد 65  GABA neurotransmitter and GABAergic system play an important role in brain health and physiology. There are many studies about the disturbance in this system and its relation with brain diseases. Most of the studies have investigated the role of the neurotransmitter GABA, its receptors and transporters, but there are not enough studies about the role of GABA-synthesizing enzyme, glutamic acid decarboxylase (GAD), which has two isoforms, GAD-65 and GAD-67. Since drugs that target enzymes, unlike receptors, do not undergo the phenomenon of desensitization or, in other words, drug resistance, therefore, if these enzymes are involved in the pathophysiology of brain diseases, they can be used as new and effective therapeutic approaches. Therefore, in this study, an attempt has been made to investigate the role of GABA- synthesizing enzymes in some common brain diseases.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-714-en.pdf 2025-03-02 90 104 GABA GAD65 GAD67 mental disorders Navid Tahami 1 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Shahid Bahonar University of Kerman, Kerman, Iran AUTHOR Sahel Motaghi 2 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Shahid Bahonar University of Kerman, Kerman, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-2159-6195

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: علیرغم اثبات نقش کوله‌سیستوکینین (CCK) و سیستم هیستامینرژیک مرکزی در تنظیم اخذ غذای پرندگان و پستانداران، تاکنون یافته‌ای با مضمون تداخل اثر میان این دو سیستم ارائه نشده است. از این رو، مطالعه حاضر با هدف بررسی نقش گیرنده‌های هیستامینرژیک مرکزی در تغییرات اخذ غذای ناشی از تجویز CCK8S در جوجه‌های گوشتی طراحی و اجرا گشت.  روش‌ها: به ­این­ منظور جوجه‌ها در سن پنج روزگی به صورت داخل بطن مغزی (ICV) تزریق شدند. در آزمایش اول محلول کنترل و CCK8S در دوزهای 25/0، 5/0 و 1 نانومول و در آزمایش دوم محلول کنترل، CCK8S  (1 نانومول)، α-FMH (مهارکننده سنتز هیستامین) و CCK8S + α-FMH تجویز شد. آزمایش‌های 5-3 مشابه آزمایش دوم بودند با این تفاوت که به جای α-FMH، کلرفنیرامین (آنتاگونیست گیرنده H1)، فاموتیدین (آنتاگونیست گیرنده H2) و تیوپرامید (آنتاگونیست گیرنده H3) تزریق شدند. سپس مصرف تجمعی غذا در فواصل 30، 60 ، 120 دقیقه پس از تزریق اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: با توجه­ به نتایج بدست­آمده، تزریق CCK8S بطور وابسته به دوز موجب کاهش مصرف غذا در جوجه‌ها شد (0/05p <  ). همچنین علیرغم عدم اثرگذاری تزریق مستقل دوزهای تحت اثر آنتاگونیست‌های گیرنده‌های هیستامینی، تزریق توامان α-FMH و کلرفنیرامین با CCK8S به­طور معنی‌‌داری کاهش اخذ غذای ناشی از CCK8S را تضعیف نمود (0/05p <  ). نتیجه‌گیری: این یافته‌­ها نشان می­‌دهد که احتمالاً اثرات هیپوفاژیک CCK8S توسط گیرنده‌های H1 در جوجه‌های گوشتی میانجیگری می‌شود. http://ijpp.phypha.ir/article-1-718-fa.pdf 2025-03-02 105 114 اخذ غذا جوجه گوشتی سیستم هیستامینرژیک کوله سیستوکینین Background and Aim: Despite proving the role of cholecystokinin (CCK) and the central histaminergic system in the regulation of food intake in birds and mammals, no findings have been presented regarding the interaction between these two systems. Therefore, the present study was designed and implemented with the aim of investigating the role of central histaminergic receptors in changes in food intake caused by CCK8S administration in broiler chickens. Methods: For this purpose, chicks were injected intracerebroventricularly (ICV) at the age of five days. In the first experiment, control solution and CCK8S in doses of 0.25, 0.5, and 1 nmol were administered, and in the second experiment, control solution, CCK8S (1 nmol), α-FMH (histamine synthesis inhibitor) and CCK8S + α-FMH were administrated. Experiments 3-5 were similar to the second experiment except that instead of α-FMH, chlorpheniramine (H1 receptor antagonist), famotidine (H2 receptor antagonist) and thiopramide (H3 receptor antagonist) were injected. Then, cumulative food consumption was measured at 30, 60, and 120 minutes after injection. Results: According to the obtained results, CCK8S injection decreased food consumption in chickens in a dose-dependent manner (p ≤ 0.05). Also, despite the ineffectiveness of separate injection of sub-effective doses of histamine receptor antagonists, the combined injection of α-FMH and chlorpheniramine with CCK8S significantly weakened the reduction of food intake induced by CCK (p ≤ 0.05). Conclusion: These findings indicate that the hypophagic effects of CCK8S may be mediated via H1 receptors in broilers.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-718-en.pdf 2025-03-02 105 114 Food intake Broiler Histaminergic system Cholecystokinin Vahid Hamedian Asl 1 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Garmsar Branch, Islamic Azad University, Garmsar, Iran AUTHOR Morteza Zendehdel 2 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, University of Tehran, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-8252-9423 Keyvan Hasani 3 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Garmsar Branch, Islamic Azad University, Garmsar, Iran AUTHOR Hamed Zarei 4 Department of Biology, Faculty of Basic Science, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran AUTHOR Kimia Mahdavi 5 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, University of Tehran, Tehran, Iran AUTHOR

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: سیستم نورآدرنرژیک موجود در آمیگدال قاعده‌ای-جانبی و هیپوکمپ عملکردهای شناختی را تنظیم می‌کند. این نواحی مغزی حساسیت زیادی را نسبت به اثرات مخرب قرار گرفتن در معرض استرس دارند. در این تحقیق با استفاده از مهارکننده گیرنده­های آلفا-آدرنرژیک (فنتولامین) در آمیگدال قاعده‌ای-جانبی به دنبال استرس میزان دخالت گیرنده‌های موجود در این ناحیه را بر تغییرات حافظه شرطی­شدن غیرفعال و ریخت‌شناسی نورون‌ها در ناحیه CA1 هیپوکمپ مورد بررسی قرار دادیم.   روش‌ها: با استفاده از دستگاه استرئوتاکس، کانول­‌گذاری به‌صورت دوطرفه در آمیگدال قاعده‌ای-جانبی در موش‌های صحرایی نر انجام شد. هفت روز پس از بهبودی، جهت ایجاد استرس شوک الکتریکی کف پا از دستگاه استرس اتاق ارتباطی ‌به مدت چهار روز استفاده گردید. بیست دقیقه قبل از استرس، فنتولامین (یک میکروگرم در یک میکرولیتر)  به‌صورت دوطرفه در آمیگدال قاعده‌ای-جانبی تزریق گردید. آزمون شاتل باکس و رنگ‌آمیزی گلژی-کاکس استفاده گردید. یافته‌ها: استرس شوک الکتریکی کف پا به مدت چهار روز سبب کاهش زمان تاخیر در آزمون شاتل باکس گردید. همچنین تزریق فنتولامین در آمیگدال قاعده‌ای-جانبی در شرایط با و بدون استرس به‌طور معنی‌داری باعث کاهش زمان تأخیر نسبت به گروه استرس شد. نتایج رنگ‌آمیزی گلژی-کاکس نشان داد که تعداد خارهای دندریتی در نورون‌های CA1هیپوکمپ در شرایط استرس و تزریق فنتولامین در آمیگدال قاعده‌ای-جانبی نسبت به گروه کنترل کاهش می‌یابد. نتیجه‌گیری: باتوجه‌به نتایج مطالعه حاضر، استرس باعث اختلال حافظه و تغییرات ریخت‌شناسی نورون‌های هرمی CA1 هیپوکامپ می‌شود که ممکن است از طریق مکانیسم گیرنده‌های آلفا-آدرنرژیک در آمیگدال قاعده‌ای-جانبی واسطه‌گری شود. http://ijpp.phypha.ir/article-1-720-fa.pdf 2025-03-02 115 124 استرس حافظه خارهای دندریتی ناحیه CA1 هیپوکمپ ​​​​​​​ Background and Aim: The noradrenergic system in the basolateral amygdala and hippocampus regulates cognitive functions. These brain regions are susceptible to the damaging effects of exposure to stress. In this study, by infusing an antagonist of alpha-adrenergic receptors (phentolamine) in the basolateral amygdala following stress, we investigated the involvement of these receptors in this area in the changes in passive avoidance memory and the morphology of neurons in the CA1 area of ​​the hippocampus. Methods: Cannulation was performed bilaterally in the basolateral-amygdala in male rats using a stereotaxic device. Seven days after recovery, the animals were placed in the communication box and were subjected to stress for four days. Twenty minutes before stress, phentolamine (one microgram/one microliter) was injected bilaterally into the basolateral amygdala. The shuttle box test and Golgi-Cox staining were used. Results: The results of the shuttle box test showed that four days of foot-shock stress decreased step-through latency time. Also, the injection of phentolamine in the basolateral amygdala in with and without stress conditions significantly reduced the step-through latency time compared to the stress group. The results of Golgi-Cox staining showed that the number of dendritic spines in hippocampal CA1 neurons decreases under stress conditions and phentolamine injection in the basolateral amygdala compared to the control group. Conclusion: According to the results of the present study, stress causes memory impairment and changes in the morphology of hippocampal CA1 pyramidal neurons, which may be mediated through the mechanism of alpha-adrenergic receptors in the basolateral amygdala.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-720-en.pdf 2025-03-02 115 124 Stress Memory Dendritic spines Hippocampal CA1 region Ali Dehghani 1 Student Research Committee, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Hedayat Sahraei 2 Neuroscience Research Center, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Gholam Hossein Meftahi 3 Neuroscience Research Center, Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-0665-186X

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: بیماری مالتیپل اسکلروزیس (ام اس) یک بیماری هتروژن دمیلینه‌کننده دستگاه عصبی مرکزی است که بیماران مبتلا به آن، طیف وسیعی از علایم حسی، حرکتی، شناختی و روحی روانی را تجربه می‌کنند. افسردگی به‌عنوان یکی از علایم خلقی و روانی است که با شیوع نسبتاً بالایی در بیماران مبتلا به ام اس مشاهده می‌شود. هدف از این مطالعه، بررسی رفتارهای شبه افسردگی در موش‌های مدل حاد بیماری ام اس القا شده با رژیم غذایی حاوی سم کوپریزون است. روش‌ها: در این مطالعه، 14 سر موش نر C57BL/6 به‌طور تصادفی به دو گروه به شرح زیر تقسیم بندی شدند: گروهی که به‌مدت 6 هفته رژیم غذایی معمولی را دریافت کردند (گروه کنترل) و گروهی که به مدت ۶ هفته رژیم غذایی حاوی 2/0 درصد سم کوپریزون را دریافت کردند (گروه کوپریزون). علاوه بر سنجش وزن حیوانات، دو آزمون اختصاصی مرتبط با رفتارهای شبه افسردگی شامل آزمون شنای اجباری و آزمون آویزان کردن از دم به‌طور هفتگی از موش‌ها گرفته شد. در پایان هفته ششم مغز حیوانات جهت بررسی ناحیه قشر پیش پیشانی از نظر آسیب‌شناسی بافتی مورد بررسی قرار گرفت.  یافته­‌ها: ارزیابی‌های رفتاری انجام شده توسط آزمون شنای اجباری بین گروه‌های کوپریزون و کنترل تفاوت آماری معناداری را در هفته‌های پنجم و ششم نشان داد (0/05 >p ). اما نتایج آزمون آویزان کردم از دم تنها در پایان هفته ششم تفاوت آماری معناداری را بین دو گروه کوپریزون و کنترل نشان داد (0/05 >p ). نتایج آسیب‌شناسی بافتی نشان داد که به‌دنبال ۶ هفته رژیم غذایی حاوی 0/2 درصد سم کوپریزون، دمیلینیشن معناداری در ناحیه قشر پیش پیشانی مغز رخ نداده است.     نتیجه‌گیری: رژیم غذایی حاوی سم کوپریزون به‌صورت حاد قادر است منجر به بروز رفتارهای شبه افسردگی در موش‌های C57BL/6 گردد اگرچه که مشاهده این رفتارها همراه با میلین زدایی چشمگیری در ناحیه قشر پیش پیشانی مغز حیوانات نبوده است. http://ijpp.phypha.ir/article-1-722-fa.pdf 2025-03-02 125 136 افسردگی قشر پیش پیشانی کوپریزون مالتیپل اسکلروزیس میلین­زدایی  ​​​​​​​ Background and Aim: Multiple sclerosis (MS) is a heterogeneous demyelinating disease of the central nervous system, in which patients experience a wide range of sensory, motor, cognitive, and psychological symptoms. Depression as one of the neuropsychological symptoms is observed with relatively high prevalence in MS patients. This study aims to investigate depression-like behaviors in acute MS model mice induced by a diet containing cuprizone neurotoxin. Methods: In this study, 14 male C57BL/6 mice were randomly divided into two groups as follows: a group that received a normal diet for 6 weeks (control group) and a group that received a diet containing 2 0.0% received cuprizone poison (cuprizone group). In addition to measuring the weight of the animals, two specific tests related to depression-like behaviors, including the forced swimming test and the tail suspension test, were taken weekly from the mice. At the end of the sixth week, the prefrontal cortex region of the brain tissue underwent histopathological evaluation. Results: Behavioral evaluations performed by the forced swimming test between the cuprizone and control groups showed a statistically significant difference in the fifth and sixth weeks (p < 0.05). However, the tail suspension test data showed a statistically significant difference between the two cuprizone and control groups only at the end of the sixth week (p < 0.05). Histopathological evaluations showed that following six weeks of a diet containing 0.2% cuprizone toxin, significant demyelination did not occur in the brain's prefrontal cortex. Conclusion: The diet containing cuprizone neurotoxin can lead to depression-like behaviors in C57BL/6 mice, although the observation of these behaviors was not accompanied by significant demyelination in the prefrontal cortex of the animals. ‎ http://ijpp.phypha.ir/article-1-722-en.pdf 2025-03-02 125 136 Depression Prefrontal cortex Cuprizone Multiple sclerosis Demyelination ​​​​​​​ Donya Zare 1 Department of Anatomical Sciences, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran AUTHOR Ameneh Omidi 2 Department of Anatomical Sciences, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-1774-6517 Mohammad Javan 3 Department of Anatomical Sciences, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran AUTHOR Forough Foulad 4 Department of Anatomical Sciences, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran AUTHOR Shahram Pourbeiranvand 5 Department of Anatomical Sciences, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran AUTHOR

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: اندولیزین فاژ KP27 پروتئینی با جرم مولکولی 14/7 کیلو دالتون است که دارای فعالیت اندوپپتیدازی علیه دیواره سلولی باکتری­ها می­‌باشد. به‌دلیل وجود تحقیقات محدود روی اندولیزین KP27 و همچنین برتری آن در برابر شرایط محیطی سخت مثل دما و pH هدف از این مطالعه تولید نوترکیب و بررسی فعالیت ضدباکتریایی آن علیه دو باکتری گرم منفی و مثبت اشرشیاکلی و استافیلوکوک اورئوس می‌­باشد. روش‌ها: ژن اندولیزین KP27 بین دو آنزیم محدود­کننده NcoI و XhoI در پلاسمید pET-28a(+) همسانه­سازی شد. تولید در باکتری E. coli BL21 (DE3) و تخلیص توسط کروماتوگرافی Ni2+-NTA سفاروز انجام شد. جهت بررسی فعالیت ضدباکتری اندولیزین از تست­های فعالیت باکتری­کشی، MIC، MBC و فعالیت آنزیمی از تخریب دیواره سلولی استفاده شد. آنالیز آماری و رسم نمودارها توسط نرم­افزار گراف پد پریسم انجام شد. یافته‌ها: اندولیزین KP27 با موفقیت همسانه­سازی و با راندمان بالا به مقدار 28/5 میلی‌گرم/لیتر محیط کشت تولید شد. میزان کشندگی آن علیه باکتری­های اشرشیاکلی و استافیلوکوک اورئوس در غلظت­های بالاتر از 4 ماکروگرم/لیتر بیشتر از 50 درصد بود. میزان MIC و MBC آن به ترتیب  16 و 64 ماکروگرم/لیتر برای اشرشیاکلی و 8 و 32 ماکروگرم/لیتر برای استافیلوکوک اورئوس به دست آمد. بررسی فعالیت تخریب دیواره سلولی اندولیزین حاکی از کاهش ۲۰ درصد کدورت محلول پس از نیم ساعت مجاورت با اندولیزین بود.  نتیجه‌گیری: باتوجه‌به مقدار بیان و تولید بالای اندولیزین KP27 و همچنین فعالیت بالای آن در برابر دو باکتری گرم منفی و گرم مثبت مورد مطالعه، می­توان آن را گزینه مناسبی برای پژوهش­های کاربردی و متعاقب آن صنعتی شدن به جای آنتی‌بیوتیک‌ها پیشنهاد داد. http://ijpp.phypha.ir/article-1-723-fa.pdf 2025-03-02 137 148 اندولیزین KP27 باکتریوفاژ پروتئین نوترکیب دیواره سلولی مقاومت آنتی­ بیوتیکی ​​​​​​​ Background and Aim: Endolysin of phage KP27 is a protein with a molecular mass of 14.7 kDa, which has endopeptidase activity against bacterial cell walls. Due to limited research on endolysin KP27 and its superiority against harsh environmental conditions such as temperature and pH, the aim of this study is recombinant production and investigation of its antibacterial activity against two gram-negative and positive bacteria Methods: KP27 endolysin gene was cloned between two restriction enzymes NcoI and XhoI in plasmid pET-28a(+). E. coli BL21 (DE3) was used for expression and production and Purification was performed by Ni2+-NTA sepharose chromatography. Bactericidal activity tests, MIC and MBC against Escherichia coli and Staphylococcus aureus bacteria and cell wall degradation were used to investigate the antibacterial and enzymatic activities of endolysin, respectively. Statistical analysis and generation of graphs were achieved by Graphpad Prism software. Results: Endolysin KP27 was successfully cloned and produced with high efficiency in the amount of 28.5 mg/L of culture medium. Bactericidal activity against Escherichia coli and Staphylococcus aureus bacteria was over 50% at the concentrations of 4 µg/ml. For Escherichia coli, MIC and MBC were calculated 16 and 64 µg/ml while for  Staphylococcus aureus they were 8 and 32 µg/ml, respectively. Evaluating the cell wall degradation activity of endolysin indicated a 20% decrease in the turbidity of the solution after half an hour incubation with endolysin. Conclusion: Considering the high expression and production as well as its high activity against both Gram-negative and Gram-positive bacteria, endolysin KP27 can be suggested as a convenient candidate for further applied research and subsequent industrialization instead of antibiotics. ‎   http://ijpp.phypha.ir/article-1-723-en.pdf 2025-03-02 137 148 Endolysin KP27 Bacteriophage Recombinant protein Cell wall Antibiotic resistance Zeynab Zare 1 Department of Biochemistry, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia University, Urmia, Iran AUTHOR Mehdi Imani 2 Department of Biochemistry, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia University, Urmia, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-9990-4389 Safiyeh Aghazadeh 3 Department of Biochemistry, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia University, Urmia, Iran AUTHOR

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: زرشک دارای اثرات ضددرد، ضدالتهاب، آنتی‌اکسیدان و کاهنده علایم سندرم محرومیت مورفین می‌باشد. با این پیشینه،  هدف مطالعه حاضر بررسی اثر ضدافسردگی عصاره هیدرو الکلی زرشک در آزمون شنای اجباری و آزمون معلق ماندن دم می‌باشد. روش‌ها: 84 سر موش سوری نر  آلبینو ( 6 موش در هر گروه)  به شکل داخل صفاقی نرمال سالین، فلوکستین (20 میلی‌گرم بر کیلوگرم)، ایمی پرامین (30 میلی‌گرم بر کیلوگرم) و دوزهای مختلف عصاره هیدروالکلی زرشک (40،20، 80 و 160 میلی‌گرم بر کیلوگرم) را دریافت نموده و سپس تحت آزمون­های شنای اجباری و معلق ماندن دم قرار گرفتند. از آزمون جعبه باز  نیز جهت بررسی فعالیت حرکتی موش ها استفاده شد. یافته‌ها: تمام دوزهای عصاره زرشک (به جز دوز 20 میلی گرم بر کیلوگرم) سبب کاهش مدت زمان بی حرکتی در هر دو آزمون شنای اجباری و معلق ماندن دم می شوند ( 0/001 > p  . (علاوه بر این عصاره هیدروالکلی زرشک باعث افزایش مدت زمان شنا کردن( 0/001 > p   (بدون تغییر معنی دار در زمان صعود کردن در آزمون شنای اجباری گردید ( 0/05> p  .( فعالیت حرکتی موش‌ها(تعداد عبور از مربع و روی دوپاایستادن) در آزمون جعبه باز تغییر معنی­داری نشان نداد ( 0/05> p  (. نتیجه‌گیری: باتوجه­‌به اثرات ضدافسردگی زرشک در هر دو مدل موشی، اثرات ضدافسردگی آن همچون داروهای سروتونرژیک (مثل فلوکستین) می باشد. بااین‌حال، تعیین مکانیسم دقیق اثر آن نیازمند مطالعات بیشتر و گسترده‌تری می باشد.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-726-fa.pdf 2025-03-02 149 157 آزمون شنای اجباری استرس اکسیداتیو زرشک ضدافسردگی Background and Aim: Berberis vulgaris L. has analgesic, anti-inflammatory, antioxidant, and reducing morphine withdrawal signs effects. With this background, the aim of the present study is to investigate the antidepressant effect of B. vulgaris hydroalcoholic extract (BVHE) in forced swimming test (FST) and tail suspension test (TST). Methods: 84 male albino mice (6 mice in each group) were injected intraperitoneally with normal saline, fluoxetine (20 mg/kg), imipramine (30 mg/kg), and different doses of BVHE (40, 20, 80, and 160 mg/kg) and then they were subjected to FST and TST. The open-filed test (OFT) was also used to assess mice locomotion. Results: All doses of BVHE (except the dose of 20 mg/kg) decrease the duration of immobility in both FST and TST (p < 0.001). In addition, BVHE increased the duration of swimming (p < 0.001) without a significant change in the climbing time in FST (p > 0.05). The locomotion of mice (the number of crossings and rearings) did not show any significant change in the OFT (p > 0.05). Conclusion: Due to B. vulgaris anti-depressant effects in both mouse models, its antidepressant effects are similar to those of serotonergic drugs (such as fluoxetine). However, determining the exact mechanism of its action requires more and more extensive studies.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-726-en.pdf 2025-03-02 149 157 Forced swimming test Oxidative stress Berberis vulgaris L. Antidepressant Reza Sadri 1 Department of Pathobiology, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia Branch, Islamic Azad University, Urmia, Iran AUTHOR Ghader Najafi 2 Department of Pathobiology, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia Branch, Islamic Azad University, Urmia, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-6723-6240 Saeid Abbasi-Maleki 3 Pharmaceutical Sciences Research Center, Health Institute, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran AUTHOR

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: امروزه انسان در دریایی از امواج الکترومغناطیس با منشا طبیعی یا مصنوعی غوطه‌ور است و در عین حال زندگی پر استرسی را متحمل می‌شود. هدف این مطالعه بررسی اثر همزمان امواج الکترومغناطیس تلفن همراه و ابتلا به اختلال استرس پس از سانحه بر حافظه فضایی است. روش‌ها: ۴۰ سر موش صحرایی به ۴ گروه دست نخورده، گروه بیمار، گروه امواج و گروه بیمار + امواج تقسیم شدند. برای ایجاد اختلال استرس پس از سانحه از مدل تک استرس طولانی مدت استفاده گردید و برای ایجاد امواج الکترومغناطیس تلفن همراه، از یک گوشی تلفن همراه استفاده شد. مدت تابش تلفن همراه 28 روز و روزانه ۵۰ دقیقه بود. ارزیابی حافظه فضایی با ماز آبی موریس و اضطراب با تست میدان باز انجام شد. سنجش میزان بیان ژن‌های BCL2 و BAX بافت هبپوکمپ، با RT-qPCR انجام شد. یافته‌ها: حافظه فضایی درگروه‌های بیمار و بیمار + امواج به‌طور معنی‌داری در مقایسه با گروه دست‌نخورده کاهش یافت و اضطراب به‌طور معنی‌داری بیشتر شد. دریافت مزمن امواج تلفن همراه، تفاوت معنی‌داری در عملکرد حیوانات در ماز آبی و تست میدان باز در مقایسه با کنترل ایجاد نکرد. نسبت بیان ژن BAX به  BCL2 درگروه بیمار و گروه بیمار + امواج بیشتر از گروه دست‌نخورده بود.  نتیجه‌گیری: تابش امواج تلفن همراه، طی 28 روز و روزانه ۵۰ دقیقه، به‌تنهایی تاثیری بر بر حافظه فضایی و اضطراب موش‌ها و همینطور شاخص‌های مرگ نورونی در هیپوکمپ آن‌ها نداشت. همچنین این امواج تاثیری بر تغییر پارامترهای فوق ناشی از اختلال استرس پس از سانحه نداشت. http://ijpp.phypha.ir/article-1-730-fa.pdf 2025-03-02 158 168 اختلال استرس پس از سانحه امواج الکترومغناطیس تلفن همراه مرگ نورونی هیپوکمپ ​​​​​​​ Background and Aim: Nowadays, humans are immersed in a sea of electromagnetic waves of natural or artificial origin and at the same time lead a stressful life. The aim of this study is to investigate the simultaneous effect of mobile phone electromagnetic waves and post-traumatic stress disorder (PTSD) on spatial memory. Methods: For this study, 40 rats were divided into 4 groups: naive group, PTSD group, electromagnetic wave group, and electromagnetic wave + PTSD group. A single long-term stress model was used to induce PTSD, and a cell phone was used to induce cell phone electromagnetic waves. The duration of cell phone radiation was 28 days and 50 min per day. Spatial memory was assessed with the Morris water maze. The anxiety was evaluated by open field test. The expression levels of Bcl2 and BAX genes in hippocampal tissue were measured by quantitative real-time polymerase chain reaction (RT-qPCR). Results: Spatial memory was significantly reduced in the naive and electromagnetic wave + PTSD groups compared to the naive group whereas the anxiety was significantly increased. Chronic exposure to mobile phone waves did not significantly alter the performance of animals in the water maze and open field test compared to controls. The ratio of Bax to Bcl-2 gene expression was higher in the naive and electromagnetic wave PTSD groups than the naive group Conclusion: Cell phone radiation, for 28 days and 50 minutes a day, did not have a synergistic effect with post-traumatic stress disorder on spatial memory and anxiety in rats, as well as indicators of neuronal death in their hippocampus.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-730-en.pdf 2025-03-02 158 168 Post-traumatic stress disorder electromagnetic waves cell phone Neural apoptosis hippocampus Maryam Alimohammadi 1 Department of Animal Sciences, Faculty of Biological Sciences, Kharazmi University, Karaj, Iran AUTHOR Kataneh Abrari 2 Department of Animal Sciences, Faculty of Biological Sciences, Kharazmi University, Karaj, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-8056-9218 Afsaneh Goudarzi 3 Department of Clinical Biochemistry, Faculty of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR

ORIGINAL_ARTICLE تنظیم اخذ غذا، فرآیند پیچیده‌ای است که تحت تأثیر سیگنال‌های عصبی-شیمیایی مختلف از جمله هورمون‌ها و میانجی‌های عصبی قرار می‌گیرد. مطالعه مروری حاضر، نقش حیاتی سیستم عصبی مرکزی را در تنظیم اخذ غذا، با تمرکز بر اثرات اکسید نیتریک و برهمکنش‌های آن با میانجی‌های عصبی و هورمون‌ها بررسی می‌کند. اکسید نیتریک، به‌عنوان یک مولکول پیام‌رسان گازی- شکل، از طریق تعاملات خود با میانجی‌های عصبی همچون نوروپپتید Y، سروتونین و دوپامین و هورمون‌هایی مانند لپتین و گرلین، نقش مهمی در تعدیل اشتها ایفا می‌کند. درک این فعل و انفعالات می‌تواند بینش نوینی در خصوص رویکردهای درمانی بالقوه برای اختلالات مرتبط با اشتها همچون چاقی و بی اشتهایی عصبی ارائه دهد. همچنین این بررسی، دانش فعلی را در مورد مکانیسم‌های متنوع اثرگذاری اکسید نیتریک بر تنظیم اشتها برجسته ساخته و پنجره جدیدی به‌ روی مسیرهای تحقیقاتی آینده می‌گشاید. http://ijpp.phypha.ir/article-1-731-fa.pdf 2025-03-02 169 182 اخذ غذا اشتها اکسید نیتریک میانجی عصبی هورمون The regulation of food intake is a complex process influenced by various neurochemical signals, including hormones and neurotransmitters. This review discusses the critical role of the central nervous system in regulating food intake, focusing on the effects of nitric oxide and its interactions with neurotransmitters and hormones. Nitric oxide, as a gaseous messenger molecule, plays an important role in regulating appetite through its interactions with neurotransmitters such as neuropeptide Y, dopamine and serotonin, as well as with hormones such as leptin and ghrelin. Understanding these interactions could provide novel insights into potential therapeutic approaches for appetite-related disorders such as obesity and anorexia nervosa. Furthermore, this review highlights the current knowledge regarding the diverse mechanisms of nitric oxide effects on appetite regulation and opens new avenues for future research pathways.‎   http://ijpp.phypha.ir/article-1-731-en.pdf 2025-03-02 169 182 Food intake Appetite Nitric oxide Neurotransmitters Hormones Kimia Mahdavi 1 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, University of Tehran, Tehran, Iran AUTHOR Morteza Zendehdel 2 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, University of Tehran, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-8252-9423 Hamed Zarei 3 Department of Biology, Faculty of Basic Science, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran AUTHOR

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: وقتی هومئوستاز گلوکز مختل شود، هیپرگلایسمی حاد و مزمن ممکن است رخ دهد. لینالول یک ترکیب فعال زیستی است که در چند گونه گیاهی وجود دارد. در مطالعه حاضر، ما اثر لینالول را بر روی هیپرگلایسمی و هیپوانسولینمی حاد ایجاد شده توسط تجویز کتامین-گزیلازین بررسی کردیم. برای مشخص‌شدن مکانیسم از یوهمبین (آنتاگونیست گیرنده آلفا-2 آدرنرژیک) استفاده شد. روش‌ها: تزریق داخل صفاقی لینالول  (2/5، 10 و 40 میلی گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن) و یوهمبین (0/5 و 2 میلی­گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن) به ترتیب در 25 و 20 دقیقه قبل از القای هیپرگلایسمی حاد انجام شدند. هیپرگلایسمی حاد با تجویز داخل صفاقی مخلوط کتامین (100 میلی گرم به ازای وزن بدن) و گزیلازین (10 میلی‌گرم به ازای وزن بدن) ایجاد شد. سطوح گلوکز خون از دم اندازه‌گیری شد. بعد از اندازه‌گیری آخرین سطح گلوکز خون‌، جهت سنجش انسولین سرم از حیوانات خونگیری به عمل آمد. برای تعیین اثر داروها بر روی تغییرات گلوکز خون و انسولین سرم  در حیوانات هوشیار، مقادیر بالای لینالول (40 میلی­گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن) و یوهمبین (2 میلی­گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن) بدون تجویز کتامین-گزیلازین تزریق شدند. سطوح زیر منحنی و درصد تغییرات گلوکز در دوره 120-30 دقیقه پس از تزریق کتامین-گزیلازین و نیز درصد تغییرات انسولین سرم محاسبه شد. یافته‌ها: سطوح گلوکز خون به‌طور معنی‌داری در دقایق 30، 60، 90 و 120 پس از تزریق کتامین-گزیلازین افزایش یافت. همچنین، سطح انسولین سرم در حیوانات دریافت‌کننده کتامین-گزیلازین کاهش یافت. لینالول (10 و 40 میلی‌گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن) و یوهمبین (2 میلی‌گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن) هیپرگلایسمی و هیپوانسولینمی حاد را مهار کردند. بعلاوه، تزریق توام مقادیر غیر موثر لینالول (5/2 میلی‌گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن) و یوهمبین (0/5 میلی‌گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن) به‌طور معنی‌داری از هیپرگلایسمی و هیپوانسولینمی جلوگیری کرد. در حیوانات هوشیار، تفاوت معنی‌داری بین گروه‌های دریافت‌کننده حامل و مقادیر بالای لینالول و یوهیمبین مشاهده نشد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که لینالول می‌تواند در مدل هیپرگلایسمی حاد سطح گلوکز خون را  کاهش و سطح انسولین سرم را افزایش دهد. سیستم آلفا-2 آدرنرژیک ممکن است در این عملکرد لینالول دخالت داشته باشد. http://ijpp.phypha.ir/article-1-735-fa.pdf 2025-03-02 183 194 انسولین گزیلازین لینالول هیپرگلایسمی یوهمبین Background and Aim: When glucose homeostasis is disrupted, acute or chronic hyperglycemia may occur. Linalool is a bioactive compound present in several plant species. In the present study, we investigated the effect of linalool on acute hyperglycemia and hypoinsulinemia caused by ketamine-xylazine administration. To clarify the involved mechanism, yohimbine (an α2-adrenergic receptor antagonist) was used. Methods: Linalool (2.5, 10, and 40 mg/kg) and yohimbine (0.5 and 2 mg/kg) were injected intraperitoneally (IP) 25 and 20 min before acute hyperglycemia induction, respectively. Acute hyperglycemia was induced with IP administration of a mixture of ketamine (100 mg/kg) and xylazine (10 mg/kg). The tail blood glucose levels were measured. After the last blood glucose level measurement, blood samples were taken to determine serum insulin concentration. To clarify the effects of drugs on blood glucose and serum insulin alterations in conscious animals, IP injections of the high doses of linalool (40 mg/kg) and yohimbine (2 mg/kg) were also performed without ketamine-xylazine treatment. The area under the curves (AUC) and the percentage of blood glucose changes in the period of 30-120 min after ketamine-xylazine injection and the percentage of serum insulin alterations were also calculated. Results: Blood glucose levels were significantly (p < 0.05) increased at 30, 60, 90, and 120 minutes after ketamine-xylazine injection. In addition, serum insulin concentrations were decreased by ketamine-xylazine administration. Linalool (10 and 40 mg/kg) and yohimbine (2 mg/kg) significantly (p < 0.05) inhibited acute hyperglycemia and hypoinsulinemia. Furthermore, co-administration of ineffective doses of linalool (2.5 mg/kg) and yohimbine (0.5 mg/kg) significantly prevented hyperglycemia and hypoinsulinemia. In conscious animals, no significant differences were observed between groups receiving vehicle and high doses of linalool and yohimbine. Conclusion: These results showed that linalool could decrease blood glucose levels and increase insulin concentration in the rat model of acute hyperglycemia. Alpha-2 adrenergic receptors might be involved in this effect of linalool.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-735-en.pdf 2025-03-02 183 194 Insulin Xylazine Linalool Hyperglycemia Yohimbine Rusul Abdulhamid Kadhim 1 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia University, Urmia, Iran AUTHOR Amir Erfanparast 2 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia University, Urmia, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-2526-2253 Esmaeal Tamaddonfard 3 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia University, Urmia, Iran AUTHOR Davoud Amirkashani 4 Department of Pediatric Endocrinology, Aliasghar Children Hospital, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran AUTHOR Mehdi Imani 5 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Urmia University, Urmia, Iran AUTHOR

REVIEW_ARTICLE با گسترش استفاده از آفت­کش­ها، نگرانی­ها در رابطه با اثرات مضر آن­ها بر سلامتی رو به افزایش است. شواهد متعددی رابطه بین قرار گرفتن در معرض آفت­کش­ها و افزایش نرخ بیماری های مزمن را نشان داده­اند. مانکوزب، یک قارچ کش متشکل از پلیمر اتیلن بیس دی تیوکاربامات (EBDC) با عناصر منگنز و روی، دارای طیف وسیعی از کاربردهای کشاورزی و صنعتی است. مطالعات اخیر تأیید می­کنند که مانکوزب اثرات نامطلوبی بر انسان و در مدل­های مختلف حیوانی دارد. این اثر ناشی از توانایی مانکوزب در القای سمیت ژنتیکی، اختلال عملکرد میتوکندری و استرس اکسیداتیو است که به شدت با تغییرات ساختاری و اختلالات عملکردی در اندام‌هایی مانند کبد، سیستم عصبی و دستگاه تولید مثلی مرتبط است. این مقاله مروری، اثرات سمی مواجهه با آفت کش مانکوزب در انسان و مدل­های حیوانی را مورد بررسی قرار می­دهد. همچنین اصلی­ترین مکانیسم­های مولکولی شناخته شده سمیت این ترکیب مرور خواهد شد.     http://ijpp.phypha.ir/article-1-742-fa.pdf 2025-03-02 195 219 سمیت مانکوزب مطالعات درون­تنی و برون­تنی مکانیسم مولکولی The increasing use of pesticides has raised concerns about their harmful effects on human health. Various evidences indicate a link between pesticide exposure and higher rates of chronic diseases. Mancozeb, a fungicide composed of a polymer of ethylene bis dithiocarbamate (EBDC) with elements of manganese and zinc, has a wide range of agricultural and industrial applications. Recent studies confirm that mancozeb has adverse effects on humans and in different animal models. This effect is due to mancozeb's ability to induce genetic toxicity, mitochondrial dysfunction, and oxidative stress, which are strongly associated with structural changes and functional impairments in organs such as the liver, nervous system, and reproductive system. This article reviews the toxic effects of mancozeb exposure in human and animal models. Also, this compound's main known molecular mechanisms of toxicity are reviewed.       http://ijpp.phypha.ir/article-1-742-en.pdf 2025-03-02 195 219 Toxicity Mancozeb In vivo and In vitro study Molecular mechanism Mohaddeseh Mohammadi-Sardoo 1 Department of Biology, Faculty of Biological Sciences, University of Jiroft, Jiroft, Iran AUTHOR Ali Mandegary 2 Department of Pharmacology & Toxicology, School of Pharmacy, Yazd University of Medical Sciences, Yazd, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-1065-9349

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: مقاومت به انسولین با عدم پاسخ بافت‌ها به ترشح انسولین شناخته و نقشی اساسی در پاتوژنز بیماری‌ها دارد؛ هدف پژوهش، بررسی تأثیر هشت هفته مصرف عصاره آبی بوقناق و تمرین مقاومتی کل بدن (TRX) بر سطح سرمی رزیستین و شاخص مقاومت به انسولین زنان دارای اضافه وزن و چاق بود. روش‌ها: جامعه آماری این پژوهش نیمه تجربی، زنان چاق و دارای اضافه وزن شهر تربت‌جام بودند، 48 نفر به‌عنوان نمونه به‌صورت هدفمند انتخاب و در 4 گروه: 1: تمرین TRX+ مصرف عصاره بوقناق، 2: تمرین TRX+ دارونما، 3: مصرف بوقناق، 4: کنترل به‌طور تصادفی تقسیم شدند. برای تعیین رزیستین و مقاومت به انسولین نمونه خونی قبل و بعد از اجرای پژوهش گرفته شد. تمرین TRX به مدت هشت هفته اجرا و روزانه 8 میلی‌لیتر عصاره با حل کردن در 250 میلی‌لیتر آب بعد از صرف نهار به مدت هشت هفته، مصرف شد. تجزیه و تحلیل در نرم‌افزار SPSS-25 با روش‌های آماری تی‌وابسته و تحلیل واریانس یک‌طرفه و در صورت معنی‌دار شدن با آزمون شفه؛ در سطح معنی‌داری انجام شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد هشت هفته مصرف عصاره آبی بوقناق یا تمرین TRX نتوانسته بر سطوح رزیستین آزمودنی‌ها تأثیر معناداری داشته باشد، ولی کاهش معناداری را در شاخص مقاومت به انسولین به‌وجود آورد . نتیجه‌گیری: به‌‌نظر می‌رسد مصرف عصاره آبی بوقناق یا تمرین TRX ممکن است به‌‌عنوان یک استراتژی در جهت تعدیل سطوح شاخص مقاومت به انسولین بوده و می‌توان به‌‌عنوان روش مداخله‌ای تأثیرگذار مورد توجه قرار گیرد.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-741-fa.pdf 2025-03-02 220 228 تمرین TRX رزیستین عصاره آبی بوقناق مقاومت به انسولین Background and Aim:Insulin resistance is characterized by the lack of tissue response to insulin secretion and plays a fundamental role in the pathogenesis of diseases. The aim of the study was to investigate the effect of eight weeks of consumption water extract of Booghnagh and total body resistance Exercise (TRX) on resistin and insulin resistance index in overweight and obese women. Methods: The statistical population of this semi-experimental study was obese and overweight women in Torbat-Jam city. Forty eight people were selected as a sample purposefully and randomly divided into 4 groups: 1: TRX exercise + consumption of Boqnaq extract, 2: TRX exercise + placebo, 3: consumption of Boqnaq, 4: control. Blood samples were taken before and after the study to determine resistin and insulin resistance. TRX exercise was performed for eight weeks and 8 ml of the extract was consumed daily by dissolving it in 250 ml of water after lunch for eight weeks. Analysis was performed in SPSS-25 software with t-test and one-way analysis of variance statistical methods and, if significant, Scheffe test; at a significance level (p < 0.05). Results: The results showed that eight weeks of consumption of water extract of Booghnagh or TRX training did not have a significant effect on the subjects' resistin levels (p = 0.21), but it did cause a significant decrease in the insulin resistance index (p = 0.00). Conclusion: It seems that consuming water extract of Booghnagh or TRX training may be a strategy to modulate insulin resistance index levels and can be considered as an effective intervention method.       http://ijpp.phypha.ir/article-1-741-en.pdf 2025-03-02 220 228 Exercise TRX Risintin Water extract of Booghnagh Insulin Resistance Mozhgan Jahani 1 Department of Exercise Physiology, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran AUTHOR Omid Mohammaddoost 2 Department of Exercise Physiology, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-1175-0777

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: افسردگی یک بیماری ذهنی است و طبق آمار‌ها هر روز جدی‌تر می‌شود که نشان از نیاز روز‌افزون به تحقیق بر روی مدل‌های افسردگی و تولید دارو‌های ضد‌افسردگی جدید دارد. هدف این تحقیق، ارزیابی تاثیرات منفرد و ترکیبی دارو‌های دیازپام و اس‌سیتالوپرام بر پارامتر‌های رفتاری و بیوشیمیایی در ماهی زبرا (Zebrafish) بوده است. روش کار: در این تحقیق جهت القای افسردگی در ماهی‌های زبرا، از پروتکل UCS (Unpredictable Chronic Stress) استفاده شد. به طور کلی از ۳۸۴ ماهی‌ زبرا استفاده شد که ابتدا به دو دسته کلی شاهد (بدون عوامل استرس‌زا) و UCS (با عوامل استرس‌زا) تقسیم شدند. درون هر دسته نیز ماهی‌ها به گروه‌های شاهد، دیازپام، اس‌سیتالوپرام و دیازپام + اس‌سیتالوپرام تقسیم شدند‌. هر گروه دارای سه تکرار بود. آزمایشات رفتاری با آزمایش تانک جدید و آزمایشات بیوشیمیایی با اندازه‌گیری کورتیزول تام بدن صورت گرفت. یافته‌ها: دیازپام، اس‌سیتالوپرام و ترکیب آن­ها موجب بهبود قابل توجه و معنی­ داری در پارامتر­های رفتاری (افزایش معنی‌دار در مدت زمان حضور در سطح بالایی و تعداد انتقال به سطح بالایی و کاهش معنی‌دار مسافت کل طی شده) و پیشگیری از اثرات رفتاری افسردگی با کاهش معنی­دار سطوح کورتیزول (از ۰/7 ± ۱/01 به 0/12 ± 0/61 نانوگرم) گردید. نتیجه‌گیری: در این پژوهش داده‌های قبلی تایید شد که نشان می‌دهد پروتکل UCS موجب القای تغییرات رفتاری و نوروآندوکرین در ماهی زبرا می‌گردد که با مصرف دیازپام و اس‌سیتالوپرام، می‌توان از آن‌ها پیشگیری نمود. همچنین این مطالعه استفاده از ماهی زبرا به عنوان ارگانیسم مدل در مطالعات تاثیرات رفتاری و فیزیولوژیک استرس را تقویت نمود.     http://ijpp.phypha.ir/article-1-743-fa.pdf 2025-03-02 229 238 افسردگی اس‌سیتالوپرام پروتکل UCS دیازپام ماهی زبرا Background and aim: Depression is a mental disorder that, according to statistics, is becoming more serious each day, indicating an increasing need for research on depression models and the development of antidepressant drugs. The aim of this study was to evaluate the individual and combined effects of diazepam and escitalopram on behavioral and biochemical parameters in zebrafish (Danio rerio).  Methods: In this study, Depression was induced in zebrafish using the Unpredictable Chronic Stress (UCS) protocol. A total of 384 zebrafish were divided into two main groups: control (without stressors) and UCS (with stressors). Within each main group, the fish were further divided into four subgroups: control, diazepam, escitalopram, and diazepam + escitalopram, with three replicates per subgroup. Behavioral assessments were conducted using the novel tank test, and biochemical analyses were performed by measuring whole-body cortisol levels.  Results: Diazepam, escitalopram, and their combination significantly improved behavioral parameters (significant increase in the time spent at the top level and the number of transitions to the top level) and also prevented depressive effects by significantly reducing cortisol levels (from 1.0.1 ± 0.07 to 0.61 ± 0.12 ng of cortisol per gram of tissue).  Conclusion: This study confirms previous findings indicating that the UCS protocol induces behavioral and neuroendocrine changes in zebrafish, which can be prevented by diazepam and escitalopram administration. Furthermore, the findings support the use of zebrafish as a model organism for studying the behavioral and physiological effects of stress. http://ijpp.phypha.ir/article-1-743-en.pdf 2025-03-02 229 238 Depression UCS protocol Zebrafish Diazepam Escitalopram Ali Tahamtan nezhad Emran 1 Department of Veterinary, Islamic Azad University, Babol branch, Babol, Iran AUTHOR Hamed Manouchehri 2 Department of Veterinary, Islamic Azad University, Babol branch, Babol, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-6561-8958 Reza Changizi 3 Department of Veterinary, Islamic Azad University, Babol branch, Babol, Iran AUTHOR Mohadeseh Najarzadeh Ahangarkolaei 4 Department of Veterinary, Islamic Azad University, Babol branch, Babol, Iran AUTHOR Shahab Tirgar Fakheri 5 Department of Veterinary, Islamic Azad University, Babol branch, Babol, Iran AUTHOR Ali Siahposht Khachaki 6 Department of Physiology, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: سیستم دوپامینرژیک مرکزی نقشی حیاتی در تنظیم اشتها ایفا می‌کند، اما تعامل آن با نوروپپتید W (NPW) در پرندگان هنوز به‌خوبی روشن نشده است. مطالعه حاضر با هدف بررسی نقش گیرنده‌های دوپامینرژیک در پُرخوری ناشی از تزریق مرکزی NPW23 در جوجه‌های گوشتی طراحی و اجرا شد. روش‌ها: در این مطالعه، مجموعاً ۲۲۰ قطعه جوجه گوشتی (راس-308) در پنج آزمایش شرکت داده شدند. در هر آزمایش، محلول کنترل، NPW23، آنتاگونیست‌های گیرنده‌های دوپامینرژیک (D1: SCH23390، D2: AMI-193، D3: NGB2904، D4: L-741,742) یا نوروتوکسین دوپامینرژیک (6-OHDA)، به ترتیب به‌طور مستقل یا به‌صورت ترکیبی با NPW23. به‌صورت داخل‌مغزی (ICV) تزریق شد. سپس مصرف غذایی تجمعی ۳۰، ۶۰ و ۱۲۰ دقیقه پس از تزریق اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: تزریق NPW23 با دوز 3 نانومول به‌طور معناداری مصرف غذای جوجه‌ها را افزایش داد. تزریق همزمان آنتاگونیست گیرنده D1 با NPW23 این اثر را تقویت کرد، در حالی که تزریق ترکیبی آنتاگونیست‌های گیرنده D2، D3 و D4 با NPW23 تأثیر معناداری بر هایپرفاژی ناشی از NPW23 نداشت. همچنین، اگرچه تجویز 6-OHDA به‌تنهایی تأثیری بر اشتهای جوجه‌ها نداشت، اما هنگامی که به‌طور همزمان با NPW23 تزریق شد، هایپرفاژی ناشی از NPW23 را به‌طور معناداری افزایش داد. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان می‌دهند که افزایش اشتهای ناشی از NPW23 از طریق تعاملات با سیستم دوپامینرژیک مرکزی، به‌ویژه از طریق گیرنده‌های D1، در جوجه‌های گوشتی میانجی‌گری می‌شود.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-744-fa.pdf 2025-03-02 239 249 اشتها جوجه گوشتی سیستم دوپامینرژیک نوروپپتید W Background and Aim: The central dopaminergic system plays a crucial role in appetite regulation; however, its interaction with neuropeptide W (NPW) in birds remains poorly understood. This study was designed and conducted to investigate the role of dopaminergic receptors in hyperphagia induced by central NPW23 injection in broiler chicks. Methods: A total of 220 broiler chicks (Ross-308) were involved in five experiments. In each experiment, the control solution, NPW23, dopaminergic receptor antagonists (D1: SCH23390, D2: AMI-193, D3: NGB2904, D4: L-741,742), or the dopaminergic neurotoxin (6-OHDA) were administered intracerebroventricularly (ICV) in sequence, either independently or in combination with NPW23. Subsequently, cumulative food intake was measured at 30, 60, and 120 minutes after injection. Results: Injection of NPW23 at a dose of 3 nanomoles significantly increased food intake in the chicks (p ≤ 0.05). The concurrent injection of the D1 receptor antagonist with NPW23 enhanced this effect (p ≤ 0.05), whereas combined injections of D2, D3, and D4 receptor antagonists with NPW23 had no significant effect on NPW23-induced hyperphagia (p>0.05). Furthermore, although administration of 6-OHDA alone did not affect the chicks' appetite, its simultaneous injection with NPW23 significantly increased hyperphagia induced by NPW23 (p ≤ 0.05). Conclusion: These findings indicate that the increase in appetite induced by NPW23 is mediated through interactions with the central dopaminergic system, particularly via D1 receptors in broiler chicks.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-744-en.pdf 2025-03-02 239 249 Appetite Broiler Dopaminergic system Neouropeptide W Mohammad Nemati 1 1. Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Garmsar Branch, Islamic Azad University, Garmsar, Iran AUTHOR Morteza Zendehdel 2 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, University of Tehran, Tehran, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-8252-9423 Keyvan Hasani 3 1. Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Garmsar Branch, Islamic Azad University, Garmsar, Iran AUTHOR Vahid Hamedian Asl 4 1. Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Garmsar Branch, Islamic Azad University, Garmsar, Iran AUTHOR Hamed Zarei 5 3. Department of Biology, Faculty of Basic Science, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran AUTHOR Kimia Mahdavi 6 2. Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, University of Tehran, Tehran, Iran AUTHOR

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: افسردگی یک اختلال روانی جدی است. با وجود داروهای متعدد، هنوز محدودیت‌هایی نظیر هزینه بالا و عوارض جانبی در درمان دارویی افسردگی وجود دارد. استفاده از ترکیبات فعال گیاهی بعنوان درمان جایگزین مورد توجه می‌باشد. سیترال یکی از مونوترپن های موجود در روغن پوست لیمو است که دارای اثرات درمانی متعددی می‌باشد. این مطالعه به بررسی اثرات سیترال بر رفتارهای شبه‌افسردگی در موش‌های تحت استرس مزمن غیرقابل پیش‌بینی (CUMS) پرداخته است . روش‌ها: 48 سر موش سوری نر بصورت تصادفی به 6 گروه 8تایی تقسیم شدند: کنترل، شم، حلال، فلوکستین 20 میلی‌گرم/کیلوگرم، سیترال 100 میلی‌گرم/کیلوگرم و سیترال 200 میلی‌گرم/کیلوگرم. به جز گروه کنترل، موش‌ها طبق برنامه‌ی مشخص بمدت 6 هفته در معرض عوامل استرس‌زا مدل CUMS قرار گرفتند. در دو هفته پایانی تیمارها بصورت خوراکی انجام شد. سپس رفتارهای شبه افسردگی با آزمون‌های ترجیح ساکارز، میدان باز، شنای اجباری و تعلیق دم مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته‌ها: در مقایسه با حلال، سیترال ترجیح ساکارزرا در موش‌های تحت CUMS افزایش داد (0/01> p). سیترال 200 میلی‌گرم/کیلوگرم فعالیت حرکتی را در ناحیه مرکزی افزایش (0/05> p) و سیترال 100 و 200 میلی‌گرم/کیلوگرم فعالیت حرکتی را در حاشیه میدان باز کاهش دادند (0/001> p). در آزمون‌های تعلیق دم سیترال 100 و 200 میلی‌گرم/کیلوگرم ‌بترتیب با سطوح معنی‌داری (0/05> p) و (0/01> p) و در شنای اجباری با معنی‌داری (0/01> p) و (0/001> p) زمان بی‌حرکتی را کاهش دادند. نتیجه‌گیری: سیترال همانند دارو استاندارد فلوکستین توانست اثرات ضدافسردگی قابل‌ملاحظه‌ای را در موش‌های افسرده و تحت استرس مزمن اعمال کند.     http://ijpp.phypha.ir/article-1-745-fa.pdf 2025-03-02 250 258 افسردگی سیترال استرس‌مزمن‌غیرقابل‌پیش‌بینی موش Background and Aim: Depression is a serious mental disorder. Despite the availability of numerous medications, there are still constraints, such as high cost and adverse effects in the pharmacological treatment of depression. The Identification of bioactive plant compounds is of interest as an alternative treatment. Citral is one of the monoterpenes found in lemon peel oil with numerous therapeutic effects. This study investigated the effects of Citral on depression-like behaviors in mice under chronic unpredictable mild stress (CUMS). Methods: 48 male mice were randomly divided into 6 groups of 8: control, CUMS, vehicle + CUMS, fluoxetine 20 mg/kg + CUMS, Citral 100 mg/kg + CUMS, and Citral 200 mg/kg + CUMS. Except for the control group, mice were exposed to stressors according to a schedule for 6 weeks. In the last two weeks, treatments were administered orally. Then, depression-like behaviors were evaluated with sucrose preference, open field, forced swimming, and tail suspension tests. Results: Compared to vehicle, Citral decreased the sucrose preference in CUMS-mice (p < 0.001). Citral 200mg/kg increased the locomotor activities in the center zone (p < 0.05), and citral 100 and 200 mg/kg decreased the locomotor activities in the peripheral zone of an open field (p < 0.001). In the tail suspension test citral 100 and 200 mg/kg respectively with significant levels p < 0.05 and p < 0.01, the forced swimming test with significant levels p < 0.01 and p < 0.001 reduced the immobility time. Conclusion: Citral, like the standard drug, fluoxetine, could exert significant antidepressant effects in depressed and CUMS-mice.‎     http://ijpp.phypha.ir/article-1-745-en.pdf 2025-03-02 250 258 Depression Citral CUMS Mice Mohammad Amin Mashayekhpour 1 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Amol University of Special Modern Technologies, Amol, Iran AUTHOR Hakimeh Gavzan 2 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Amol University of Special Modern Technologies, Amol, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-3240-921X Akbar Hajizadeh Moghadam 3 Department of Animal Sciences, Faculty of Basic Sciences, University of Mazandaran, Babolsar, Iran AUTHOR Hamid Talayeh Ebrahimian 4 Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Amol University of Special Modern Technologies, Amol, Iran AUTHOR

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: فعالیت بدنی باعث تولید رادیکال‌های آزاد و التهاب می‌شود. در التهاب، میانجی‌هایی توسط سلول‌های سیستم ایمنی، از قبیل TNF-α ترشح می‌شود. هدف پژوهش، بررسی تأثیر هشت هفته مصرف عصاره کورکومین و تمرین هوازی + مقاومتی بر TNF-α و شاخص توده‌بدنی زنان چاق غیرفعال بود. روش‌ها: 48 زن چاق غیرفعال 30-25 سال در این تحقیق نیمه تجربی، به‌شکل هدفمند انتخاب و در 4 گروه: کنترل، کورکومین، تمرین + دارونما و تمرین + کورکومین به‌صورت تصادفی تقسیم‌بندی شدند. به مدت هشت هفته (3 جلسه در هفته) به انجام تمرین هوازی با شدت 60 تا 80 درصد ضربان قلب بیشینه و تمرین مقاومتی با شدت 55 تا 75 درصد یک تکرار بیشینه و مصرف کورکومین پرداختند. نمونه‌گیری خون، 24 ساعت قبل اولین جلسه و 48 ساعت متعاقب آخرین جلسه تمرینی انجام و سطح سرمی TNF-α به روش الیزا اندازه‌گیری شد. داده‌ها با آزمون تی‌وابسته و تحلیل واریانس یک‌راهه و سطح معناداری کمتر از 0/05 در SPSS-25 تحلیل شدند. یافته‌ها: براساس آزمون، تفاوت معناداری در سطح TNF-α و شاخص توده بدنی، گروه‌های تمرین و تمرین + کورکومین نسبت به پیش آزمون مشاهده شد. اختلاف گروه‌ها بر روی سطح سرمی TNF-α و شاخص توده بدنی، در بین گروه‌های پژوهش تفاوت معناداری داشت. نتیجه‌گیری: هشت هفته مصرف کورکومین و تمرین هوازی+ مقاومتی سبب کاهش TNF-α و همچنین با تأثیر بر وزن زنان سبب کاهش شاخص توده بدنی می‌شود. به نظر می‌رسد مصرف توأمان کورکومین و انجام تمرین، می‌تواند نتایج بهتری بر سطح سرمی عوامل التهابی زنان چاق داشته باشد.     http://ijpp.phypha.ir/article-1-746-fa.pdf 2025-03-02 259 269 تمرین هوازی+مقاومتی زنان غیرفعال شاخص توده بدنی عامل نکروز تومور‌آلفا عصاره کورکومین Background and Aim: Physical activity causes the production of free radicals. In inflammation, mediators are secreted by immune system cells, such as tumor necrosis factor alpha. The aim of the study was to investigate the effect of eight weeks of curcumin extract consumption and aerobic + resistance training on TNF-α and body mass index in inactive obese women Methods: In this semi-experimental study, 48 obese inactive obese women aged 25-30 years were selected purposively and randomly divided into 4 groups: control, curcumin, Exercise + Placebo, and exercise + curcumin. They performed aerobic exercise with an intensity of 60 to 80% of maximum heart rate and resistance exercise with an intensity of 55 to 75% of one repetition maximum and consumed curcumin for eight weeks (three sessions per week). Blood sampling was performed 24 hours before the first session and 48 hours after the last training session, and serum TNF-α levels were measured by ELISA. Data were analyzed by paired t-test and one-way analysis of variance with a significance level of less than 0.05 in SPSS-25 (p < 0.05). Results: Based on the test, a significant difference was observed in the levels of TNF-α and body mass index in the exercise and exercise + curcumin groups compared to the pre-test (p = 0.00). The differences between the groups on the serum levels of TNF-α and body mass index were significant among the research groups (p = 0.00). Conclusion: Eight weeks of curcumin consumption and aerobic + resistance training reduced TNF-α and also reduced body mass index by affecting women's weight. It seems that the combined consumption of curcumin and exercise can have better results on the serum levels of inflammatory factors in obese women. http://ijpp.phypha.ir/article-1-746-en.pdf 2025-03-02 259 269 Aerobic + Resistance Training BMI Curcumin inactive obese women TNF-α Motahara Mirmahzoon 1 Department of Exercise Physiology, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, IranDepartment of Exercise Physiology, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran AUTHOR Abbas Salehikia 2 Department of Exercise Physiology, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, IranDepartment of Exercise Physiology, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran AUTHOR Omid Mohammaddoost 3 Department of Exercise Physiology, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, IranDepartment of Exercise Physiology, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-1175-0777

ORIGINAL_ARTICLE زمینه و هدف: پلی فنول‌های گیاهی منابع طبیعی آنتی‌اکسیدان‌ها هستند که به پیشگیری از بیماری‌های متعدد از جمله سرطان کمک می‌کنند. سیلیمارین (SLM) و الاژیک‌اسید (ELG) دو پلی فنول طبیعی هستند که در مطالعه حاضر برای اولین بار، اثرات سیتوتوکسیک و فعالیت آنتی‌اکسیدانی آن‌ها به‌تنهایی و در ترکیب با یکدیگر در سلول‌های سرطانی پستان بررسی گردید. روش‌ها: سمیت سلولی سیلیمارین و الاژیک‌اسید به تنهایی و یا به صورت ترکیبی در رده سلولی سرطان پستان 4T1 با روش MTT بررسی شد. فعالیت آنتی‌اکسیدانی آن‌ها به‌تنهایی یا در ترکیب با یکدیگر نیز با استفاده از آزمون‌های سنجش قدرت احیاکنندگی آهن (FRAP) و ارزیابی ظرفیت آنتی‌اکسیدانی به روش رادیکال DPPH مورد سنجش قرار گرفت. یافته‌ها: الاژیک‌اسید سبب کاهش رشد بیشتری نسبت به سیلیمارین در سلول‌ها گردید. استفاده توام از سیلیمارین و الاژیک اسید تأثیر بهتری در کاهش تکثیر سلول‌های سرطانی نسبت به استفاده از هر کدام به‌تنهایی داشت. در سنجش FRAP، سیلیمارین نسبت به الاژیک‌اسید و در سنجش DPPH الاژیک اسید نسبت به سیلیمارین عملکرد بهتر ولی فاقد اختلاف معنادار نشان دادند. ترکیب این دو ماده موجب افزایش خاصیت آنتی‌اکسیدانی در تست FRAP و DPPH شد، به‌‌ویژه به ترتیب در نسبت‌های مولی (0/001 ˂ p) 8:1 و (0/05 ˂ p) 4:1 و 50: 6/25 و50: 12/5 SLM:ELG که اثرات مهاری هم‌افزایی قابل توجهی را نشان داد. نتیجه‌گیری: نتایج بر اثرات سمیت سلولی و فعالیت آنتی‌اکسیدانی سیلیمارین و الاژیک اسید در رده سلولی سرطان پستان تاکید می‌کند. همچنین کاربرد توأم این دو ترکیب منجر به اثر هم‌افزایی قابل توجهی شده و می‌تواند به عنوان کاندیدی امیدوارکننده در مطالعات مربوط به سرطان پستان موردتوجه قرار گیرد. http://ijpp.phypha.ir/article-1-748-fa.pdf 2025-03-02 270 281 آنتی اکسیدان الاژیک‌اسید درمان ترکیبی سرطان پستان سیلیمارین Background and Objective: Plant polyphenols are natural sources of antioxidants that can help prevent many diseases, including cancer. Silymarin (SLM) and Ellagic acid (ELG) are two natural polyphenols, and in this study, for the first time, their cytotoxic effects and antioxidant activity were investigated individually and in combination in breast cancer cells. Methods: The cytotoxicity of Silymarin and Ellagic acid, alone and in combination, was investigated in the 4T1 breast cancer cell line using the MTT assay. Their antioxidant activity was also evaluated through the Ferric Reducing Antioxidant Power (FRAP) and 2,2-diphenyl-1-picrylhydrazyl (DPPH) methods, both alone and in combination. Results: The findings revealed that Ellagic acid resulted in a more significant reduction in cell growth compared to Silymarin. The combined application of Silymarin and Ellagic acid demonstrated superior efficacy in inhibiting cancer cell proliferation compared to either compound used alone. Silymarin exhibited more antioxidant activity in the FRAP assay than Ellagic acid, while Ellagic acid outperformed Silymarin in the DPPH assay. Notably, the combination of these two substances enhanced antioxidant properties in both tests, particularly at molar ratios of 8:1 (p < 0.001) and 4:1(p < 0.05), as well as 50:6.25 and 50:12.5 SLM: ELG, indicating significant synergistic inhibitory effects. Conclusion: The results underscore Silymarin and Ellagic acid's cytotoxic effects and antioxidant activity. Furthermore, their combined use leads to a synergistic effect, suggesting that this combination treatment could represent a promising candidate for further research in breast cancer studies.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-748-en.pdf 2025-03-02 270 281 Antioxidant Breast cancer Combination therapy Ellagic acid Silymarin Mina Ghavidel Marghzari 1 1. Department of Medical Biotechnology and Nanotechnology, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran AUTHOR Fatemeh Valinezhad Sani 2 2. Department of Laboratory Sciences, Faculty of Paramedical and Rehabilitation Sciences, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran AUTHOR Davood Zaeifi 3 1. Department of Medical Biotechnology and Nanotechnology, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran AUTHOR Shahram Eslami 4 3. Department of Medicinal Chemistry, Faculty of Pharmacy, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran AUTHOR Bahman Sharifzadeh 5 4. Department of Engineering Science, Faculty of Engineering, Faculty of East Guilan Technical and Engineering, University of Guilan, Rudsar, Iran AUTHOR Fatemeh Gheybi 6 1. Department of Medical Biotechnology and Nanotechnology, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0001-9209-251X Khadijeh Jamialahmadi 7 5. Biotechnology Research Center, Pharmaceutical Technology Institute, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0003-2173-003X

SHORT_COMMUNICATION هدف پژوهش، بررسی تأثیر شش هفته تمرین TRX و مصرف کورکومین بر آنزیم‌های کبدی زنان ورزشکار بود. این مطالعه نیمه تجربی بر روی 36 دانشجوی دختر ورزشکار ۲۵-۱۸ سال انجام شد. افراد هدفمند انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی در سه گروه (12 نفره) قرار گرفتند. پروتکل مداخله: شش هفته تمرین مقاومتی و مصرف مکمل کورکومین (500 میلی‌گرمی روزانه) بود. کیت‌هایAST, ALT, ALP برای سنجش آنزیم‌ها استفاده گردید. داده‌ها با آزمون‌های تی‌همبسته و آنوا یک‌طرفه در سطح معنی‌داری  ۰۵/۰ p < تحلیل شد. مقادیر AST در گروه‌ تمرین + دارونما (۰/03= p) و تمرین + کورکومین (۰/02= p) کاهش معنی‌دار و ALT در گروه‌ تمرین + دارونما (۰/01= p ) و تمرین + کورکومین (۰/02= p) ، افزایش معنی‌دار و آنزیم ALP در گروه تمرین + دارونما (۰/02= p) . افزایش معنی‌داری، داشتند. بین گروه تمرین + دارونما با گروه کورکومین در AST و ALT و بین گروه تمرین + کورکومین با گروه کورکومین در AST (۰/01= p) و ALT (۰/02= p) ) تفاوت معنی‌داری مشاهده گردید. مصرف کورکومین در کنار تمرین TRX به‌عنوان روشی غیرتهاجمی نقش محافظتی در سلامت افراد نخواهد داشت و نمی‌تواند بر سطوح آنزیم‌های کبدی تأثیر مثبتی داشته باشد.     http://ijpp.phypha.ir/article-1-749-fa.pdf 2025-03-02 282 288 آنزیم‌های کبدی تمرین مقاومتی کل بدن زنان ورزشکار کورکومین The aim of the study was to investigate the effect of six weeks of TRX training and curcumin consumption on liver enzymes in female athletes. This quasi-experimental study was conducted on 36 female athlete students aged 18-25 years. Targeted subjects were selected and randomly assigned to three groups (12 people). The intervention protocol was: six weeks of resistance training and curcumin supplement consumption (500 mg daily). AST, ALT, and ALP kits were used to measure enzymes. Data were analyzed with paired t-tests and one-way ANOVA at a significance level of p < 0.05. AST values ​​in the exercise+placebo group (p = 0.03) and exercise+curcumin (p = 0.02) decreased significantly, and ALT in the exercise+placebo group (p = 0.01) and exercise+curcumin (p = 0.02) increased significantly, and ALP enzyme in the exercise+placebo group (p = 0.02). Significant differences were observed between the exercise+placebo group and the curcumin group in AST and ALT (p = 0.00) and between the exercise+curcumin group and the curcumin group in AST (p = 0.01) and ALT (p = 0.02). Therefore, the use of curcumin along with TRX training as a non-invasive method will not have a protective role in the health of individuals and cannot have a positive effect on the levels of liver enzymes.   http://ijpp.phypha.ir/article-1-749-en.pdf 2025-03-02 282 288 Curcumin female athletes liver enzyme TRX exercises Mahbubeh Masoompour-Askari 1 Department of Sport Sciences, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran AUTHOR Majid Vahidian-Rezazadeh 2 Department of Sport Sciences, Montazeri Technical College of Mashhad, Technical and Vocational University, Mashhad, Iran AUTHOR Omid Mohammaddoost 3 Department of Sport Sciences, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran AUTHOR https://orcid.org/0000-0002-1175-0777