fa jalali 1405 2 1 gregorian 2026 5 1 10 online 1 fulltext

fa اثر 8 هفته تمرین هوازی بر غلظت سرمی Nrf2 و نشانگرهای وضعیت ردوکس در زنان مبتلا به دیابت نوع 2 زمینه و هدف: دیابت نوع 2 به عنوان یکی از شایع‌ترین بیماری‌های متابولیک، با اختلال در تعادل ردوکس و افزایش استرس‌اکسیداتیو همراه است و فاکتور رونویسی Nrf2 به عنوان یک تنظیم‌کننده کلیدی مسیرهای آنتی‌اکسیدانی و دفاعی سلول، نقش محوری در تعدیل این استرس ایفا می‌کند. این مطالعه با هدف بررسی اثر 8 هفته تمرین هوازی بر غلظت سرمی Nrf2 و نشانگرهای وضعیت ردوکس در زنان مبتلا به دیابت نوع2 انجام شد. روش‌ها: بیست زن مبتلا به دیابت نوع ۲ (۶۰-۴۰ سال) در دو گروه، کنترل (۱۰ نفر) و تمرین هوازی (۱۰ نفر) به‌صورت تصادفی قرار گرفتند. گروه تمرین یک برنامه ۸ هفته‌ای (۳ جلسه در هفته) دویدن روی تردمیل را با شدت فزاینده از ۴۰ درصد تا ۷۰ درصد حداکثر ضربان قلب انجام دادند. نمونه‌های خونی ۲۴ ساعت قبل و ۴۸ ساعت پس از دوره مداخله جمع‌آوری شد. سطح سرمی Nrf2، گلوتاتیون احیا (GSH) و گلوتاتیون اکسید (GSSG) اندازه‌گیری و نسبت GSH/GSSG محاسبه گردید. به‌منظور مقایسه تغییرات آماری در داخل گروه‌ها از آزمون تی همبسته و در بین گروه‌ها از آزمون تحلیل کوواریانس (Ancova) استفاده شد. یافته‌ها: نتایج مطالعه حاضر افزایش معنادار شاخص‌های Nrf2 (0/008 =p )، GSH (0/004=p )، نسبت GSH/GSSG (0/011=p ) و کاهش معنا‌داری در GSSG  (0/017=p ) پس از 8 هفته تمرین‌، در گروه هوازی نشان داد. اما در گروه کنترل اختلاف معناداری در هیچ یک از متغیرها مشاهده نشد(0/05 ≤p ). همچنین مطابق آزمون تحلیل کوواریانس با کنترل متغیر پیش‌آزمون، بین دو گروه هوازی و کنترل در شاخص‌های GSH، GSSG و نسبت GSH/GSSG تفاوت معنی‌داری مشاهده شد(0/05 ≥p ). نتیجه‌گیری: به‌طورکلی نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که تمرین هوازی می‌تواند به‌عنوان یک استراتژی مؤثر در بهبود وضعیت ردوکس و کاهش استرس اکسیداتیو در بیماران دیابتی نوع ۲ باشد. این یافته‌ها اهمیت گنجاندن ورزش هوازی در برنامه‌های مدیریت دیابت را برجسته می‌کند و نشان می‌دهد که ورزش نه‌تنها برای کنترل قند خون، بلکه برای بهبود سلامت متابولیک و کاهش عوارض دیابت نیز مفید است. Background and objective: Type 2 diabetes, as one of the most prevalent metabolic diseases, is associated with an imbalance in redox balance and increased oxidative stress, and the transcription factor Nrf2, as a key regulator of cellular antioxidant and defense pathways, plays a central role in modulating this stress.  The present study was conducted to investigate the effect of 8 weeks of aerobic training on serum Nrf2 concentration and redox status markers in women with type 2 diabetes. Methods: Twenty women with type 2 diabetes (aged 40-60 years) were randomly assigned to either a control group (n = 10) or an aerobic training group (n = 10). The training group performed an 8-week treadmill running program (3 sessions per week) with progressively increasing intensity from 40% to 70% of maximum heart rate. Blood samples were collected 24 hours before and 48 hours after the intervention period. Serum levels of Nrf2, reduced glutathione (GSH), and oxidized glutathione (GSSG) were measured, and the GSH/GSSG ratio was calculated. A paired-samples t-test was used to compare within-group changes, and analysis of covariance (ANCOVA) was applied to compare between-group differences. Results: The results of the present study showed a significant increase in Nrf2 (p = 0.008), GSH (p = 0.004), GSH/GSSG ratio (p = 0.011), and a significant decrease in GSSG (p = 0.017) after 8 weeks of training in the aerobic group. However, in the control group, no significant difference was observed in any of the variables (p ≥ 0.05). Also, according to the analysis of covariance test with control of the pretest variable, a significant difference was observed between the two aerobic and control groups in GSH, GSSG, and GSH/GSSG ratio (p ≤ 0.05). Conclusion: Overall, the results of this study indicate that aerobic exercise can serve as an effective strategy for improving redox status and reducing oxidative stress in patients with type 2 diabetes. These findings highlight the importance of incorporating aerobic exercise into diabetes management programs and suggest that exercise is beneficial not only for glycemic control but also for improving metabolic health and reducing diabetes-related complications.     Diabetes, Aerobic exercise, Nuclear factor erythroid 2-related factor 2 (Nrf2), Reduced glutathione (GSH), Oxidized glutathione (GSSG) دیابت, ورزش هوازی, فاکتور هسته‌ای اریتروئید2 مرتبط با فاکتور2, گلوتاتیون احیا, گلوتاتیون اکسید 1 9 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-677-2&slc_lang=fa&sid=1 2026/06/2 1405/3/12 2026/05/31 1405/3/10 Hanieh Panahyab Department of Exercise Physiology, Faculty of Educational Sciences and Physiology, University of Mohaghegh Ardabili, Ardabili, Iran هانیه پناه‌یاب 0031947532846007425 00099-0005-0120-339x Yes گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Reza Farzizadeh Department of Exercise Physiology, Faculty of Educational Sciences and Physiology, University of Mohaghegh Ardabili, Ardabili, Iran رضا فرضی‌زاده 0031947532846007426 0031947532846007426 No گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Farnaz Seifi Asagshahr Department of Exercise Physiology, Faculty of Educational Sciences and Physiology, University of Mohaghegh Ardabili, Ardabili, Iran فرناز سیفی‌اسگ‌شهر 0031947532846007427 0031947532846007427 No گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران

fa بررسی اثرات کندر بر بیان ژن BDNF در بافت‌ جسم مخطط در مدل حیوانی شبه پارکینسون القاشده با پاراکوات زمینه و هدف: بیماری پارکینسون یکی از شایع ترین اختلالات نورودژنراتیو است که در اثر آسیب نورون‌های دوپامینرژیک در ناحیه جسم سیاه ایجاد می‌شود. کندر یک رزین معطر مشتق شده از گونه‌های خانواده Burseraceae است که به دلیل دارا بودن خواص ضدالتهابی، آنتی‌اکسیدانی و ضدآپوپتوز، در درمان اختلالات نورودژنراتیو مورد توجه می باشد. هدف از مطالعه حاضر، بررسی مکانیسم عمل کندر در مدل پارکینسونی القاشده با پاراکوات با تمرکز بر فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز (Brain-Derived Neurotrophic Factor; BDNF) بوده است. روش‌ها: به‌منظور القای بیماری پارکینسون در موش‌ها، پاراکوات (Paraquat; PQ) با دوز 10 میلیگرم/کیلوگرم (تزریق داخل صفاقی، دو بار در هفته به‌مدت سه هفته) تجویز شد. حیوانات به‌صورت تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند  (n = 6): (1) کنترل، (2) PQ، (3) PQ + کندر (20 میلیگرم/کیلوگرم) و (4) PQ + کندر (50 میلیگرم/کیلوگرم). عملکرد حرکتی حیوانات با استفاده از آزمون روتارود (سرعت 20 rpm) ارزیابی شد. همچنین، بیان ژن BDNF در ناحیه جسم مخطط، با استفاده از qRT-PCR مورد سنجش قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که تجویز پاراکوات موجب اختلال معنی‌دار در هماهنگی حرکتی (0/001> p ) و کاهش بیان ژن BDNF  (0/001> p ) شد. در مقابل، تیمار با کندر در هر دو دوز مورد استفاده، به‌طور معنی‌داری عملکرد حرکتی را بهبود بخشید (0/001> p ) و بیان BDNF را افزایش داد (0/001> p ). نتیجه‌گیری: در مجموع، یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که کندر می‌تواند با افزایش بیان ژن BDNF در ناحیه جسم مخطط و اثرات نورومحافظتی منجر به بهبود عملکرد حرکتی در مدل پاراکواتی پارکینسون شود. این نتایج بیانگر آن است که مسیرهای نوروتروفیک، به‌ویژهBDNF، می‌توانند به‌عنوان اهداف درمانی امیدوارکننده در مداخلات مبتنی بر ترکیبات طبیعی در بیماری پارکینسون مطرح شوند. Background and Aim: Parkinson's disease is one of the most common neurodegenerative disorders, caused by the degeneration of dopaminergic neurons in the substantia nigra. Frankincense (Boswellia resin) is an aromatic resin derived from species of the Burseraceae family, which has attracted attention for the treatment of neurodegenerative disorders due to its anti-inflammatory, antioxidant, and anti-apoptotic properties. The aim of the present study was to investigate the mechanism of action of frankincense in a paraquat-induced Parkinson's model, focusing on brain-derived neurotrophic factor (BDNF). Methods: To induce Parkinson's disease in mice, paraquat (PQ) was administered at a dose of 10 mg/kg (intraperitoneal injection, twice a week for three weeks). Animals were randomly divided into four groups (n = 6): (1) control, (2) PQ, (3) PQ + frankincense (20 mg/kg), and (4) PQ + frankincense (50 mg/kg). Motor function was assessed using the rotarod test (speed of 20 rpm). Additionally, BDNF gene expression in the striatum was measured using qRT-PCR. Results: The results showed that paraquat administration significantly impaired motor coordination (p < 0.001) and reduced BDNF gene expression (p <0.001). In contrast, treatment with frankincense at both doses significantly improved motor performance (p < 0.001) and increased BDNF expression (p < 0.05). Conclusion: In conclusion, the findings of this study indicate that frankincense can improve motor function in the paraquat-induced Parkinson's model by increasing BDNF gene expression in the striatum and its neuroprotective effects. These results suggest that neurotrophic pathways, particularly BDNF, may serve as promising therapeutic targets for natural compound-based interventions in Parkinson's disease.   Striatum, BDNF, Parkinson's disease, Frankincense, Paraquat پاراکوات, پارکینسون, جسم مخطط, کندر, فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز ​​​​​​​ 10 18 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-253-5&slc_lang=fa&sid=1 2026/06/22026/06/6 1405/3/16 2026/05/312026/05/31 1405/3/10 Mohammad Amin Sharajpour Department of Animal Sciences, Faculty of Science, University of Mazandaran, Babolsar, Iran محمدامین شرج‌پور 0031947532846007386 0031947532846007386 No گروه علوم جانوری، دانشکده علوم پایه، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران Sedigheh Khanjani Jelodar Department of Animal Sciences, Faculty of Science, University of Mazandaran, Babolsar, Iran صدیقه خانجانی جلودار 0031947532846007387 0031947532846007387 Yes گروه علوم جانوری، دانشکده علوم پایه، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران Akbar Hajizadeh Moghaddam Department of Animal Sciences, Faculty of Science, University of Mazandaran, Babolsar, Iran اکبر حاجی‌زاده مقدم 0031947532846007388 0031947532846007388 No گروه علوم جانوری، دانشکده علوم پایه، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران Hakimeh Gavzan Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Amol University of Special Modern Technologies, Amol, Iran حکیمه گاوزن 0031947532846007389 0031947532846007389 No گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تخصصی فناوری‌های نوین آمل، آمل، ایران Mohammad Amin Mashayekhpour Department of Animal Sciences, Faculty of Science, University of Mazandaran, Babolsar, Iran محمدامین مشایخ پور 0031947532846007390 0031947532846007390 No گروه علوم جانوری، دانشکده علوم پایه، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران Sakine Shalikar Department of Animal Biology, Payam Noor University, Babolsar, Iran سکینه شالیکار 0031947532846007391 0031947532846007391 No گروه زیست جانوری، دانشگاه پیام نور، بابلسر، ایران

fa بررسی اثرات بالقوه کانابیدیول بر ایجاد حساس‌سازی مورفین القاشده توسط استرس شنای اجباری در رت زمینه و هدف: کانابیدیول، یکی از ترکیبات غیرروان‌گردان گیاه کانابیس، به‌عنوان تعدیل‌کننده حساسیت به اوپیوئیدها مطرح شده است، اما مکانیسم‌های آن به‌خوبی شناخته نشده است. استرس عامل مهمی در پاسخ به اوپیوئیدهاست، ولی نقش آن در اثرات ناشی از کانابیدیول مشخص نیست. در این مطالعه، اثر کانابیدیول بر حساس‌سازی مورفین القاشده توسط استرس شنای اجباری در رت بررسی شد. روش‌ها: رت‌های نر ویستار با وزن ۲۰۰ تا ۲۵۰ گرم به‌صورت تصادفی در گروه‌های آزمایشی قرار گرفتند. حیوانات طی سه روز متوالی کانابیدیول را به‌صورت داخل بطن مغزی در دوزهای ۱۰، ۵۰، ۱۰۰ و ۲۰۰ میکروگرم/۵ میکرولیتر، همراه با سالین یا دوز زیرآستانه‌ای مورفین (۱ میلی‌گرم/کیلوگرم، زیرجلدی)، در حضور یا عدم حضور استرس شنای اجباری دریافت کردند. پاسخ ضددردی در روز نهم با آزمون عقب‌کشیدن دم ارزیابی شد. یافته‌ها: استرس شنای اجباری همراه با دوز زیرآستانه‌ای مورفین، حساس‌سازی معنی‌دار ایجاد کرد، در حالی که هرکدام به‌تنهایی مؤثر نبودند. کانابیدیول در حضور استرس، حساس‌سازی مورفین را کاهش داد، اما در غیاب استرس، حساسیت به مورفین را به‌صورت وابسته به دوز افزایش داد. نتیجه‌گیری: کانابیدیول حساس‌سازی مورفین را به‌صورت وابسته به شرایط استرس تعدیل می‌کند. با این حال، برای نتیجه‌گیری دقیق‌تر، انجام مطالعات تکمیلی با آزمون‌های رفتاری بیشتر، روش‌های مولکولی و مسیرهای تجویز قابل‌تعمیم‌تر ضروری است. Background and Aim: Cannabidiol, a non-psychoactive constituent of cannabis, has been proposed to modulate opioid sensitivity, but its mechanisms remain unclear. Stress is a key factor influencing opioid responses, yet its interaction with cannabidiol is not fully understood. This study investigated the effect of cannabidiol on morphine sensitization induced by forced swim stress in rats. Methods: Male Wistar rats received intracerebroventricular cannabidiol (10–200 µg/5 µl) with morphine (1 mg/kg, s.c.) or saline, in the presence or absence of forced swim stress for three days. Antinociceptive responses were assessed on day 9 using the tail-flick test. Data were analyzed using two-way repeated measures ANOVA followed by Bonferroni post hoc test. Results: Forced swim stress combined with a subthreshold dose of morphine induced significant sensitization, whereas either treatment alone had no effect. Cannabidiol attenuated morphine sensitization under stress conditions. In contrast, in the absence of stress, cannabidiol increased morphine sensitivity in a dose-dependent manner. Conclusion: Cannabidiol modulates morphine sensitization in a stress-dependent manner. However, intracerebroventricular administration and reliance on a single behavioral test limit the generalizability of these findings.   Forced swim stress, Sensitization, Rat, Cannabidiol, Morphine استرس شنای اجباری, حساس سازی, رت, کانابیدیول, مورفین 19 31 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-115-26&slc_lang=fa&sid=1 2026/06/22026/06/62026/06/14 1405/3/24 2026/05/312026/05/312026/05/31 1405/3/10 Hadi Semizeh Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, University of Tehran, Tehran, Iran هادی سمیزه 0031947532846007420 0031947532846007420 No گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Morteza Zendehdel Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, University of Tehran, Tehran, Iran مرتضی زنده‌دل 0031947532846007421 0031947532846007421 Yes گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Abbas Haghparast Neuroscience Research Center, Institute of Neuroscience and Cognition, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran عباس حق‌پرست* 0031947532846007422 0031947532846007422 No مرکز تحقیقات علوم اعصاب، پژوهشکده علوم شناختی و مغز، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران

fa تاثیرات وابسته به جنس بر عملکرد قلب، شاخص‌های بیوشیمیایی و استرس اکسیداتیو در مدل نارسایی قلبی در موش صحرایی هدف: پیشرفت­ها در تحقیقات قلبی عروقی، استرس اکسیداتیو را به‌عنوان یک مسیر پاتوفیزیولوژیک مهم در ایجاد و تشدید نارسایی قلبی شناسایی کرده‌اند. جنسیت نیز با تفاوت در استرس اکسیداتیو مرتبط است. این مطالعه با هدف بررسی اثر تفاوت جنسیتی بر عملکرد قلب، شاخص‌های بیوشیمیایی و استرس اکسیداتیو در مدل نارسایی قلبی القاشده با ایزوپروترنول در موش‌های صحرایی انجام شد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه 40 سر موش صحرایی ویستار (نر و ماده) به چهار گروه شامل کنترل نر، کنترل ماده، نارسایی قلبی نر و نارسایی قلبی ماده تقسیم شدند. نارسایی قلبی با تزریق زیرپوستی ایزوپروترنول (130 میلی­گرم بر کیلوگرم) طی چهار روز متوالی القا شد. در روز بیست و هشتم، عملکرد قلبی با اکوکاردیوگرافی بررسی شد. سطح سرمی آنزیم‌های کراتین کیناز ((CK-MB، لاکتات دهیدروژناز (LDH) و تروپونین(cTnI)   برای ارزیابی آسیب میوکارد اندازه‌گیری شد. بررسی شاخص­های استرس اکسیداتیو با روش الایزا انجام گردید. یافته‌ها: این مطالعه نشان داد که تفاوت جنسیتی تأثیر معنی‌داری بر سطح سرمی آنزیم‌های قلبی (LDH، CK-MB و cTnI) ندارد. کسر تخلیه و کسر کوتاه ­شدگی در گروه‌های نارسایی قلبی کاهش یافت، اما در نارسایی قلبی ماده نسبت به نر بالاتر بود (0/05 < p). تغییرات قطر داخلی بطن چپ معنی‌دار نبود. تفاوت جنسیتی تأثیر معنی‌داری بر قطر داخلی پایان سیستولی بطن چپ و قطر داخلی پایان دیاستولی بطن چپ ندارد. در گروه نارسایی قلبی جنس ماده، سوپر­اکسید دیسموتاز و گلوتاتیون نسبت به گروه نارسایی قلبی نر بیشتر و مالون دی­آلدئید کمتر بود (0/05 < p). نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهند که نارسایی قلبی القاشده با ایزوپروترنول باعث تغییرات قابل توجه در عملکرد قلب و نشانگرهای بیوشیمیایی می‌شود و این اثرات در نرها شدیدتر از ماده‌ها است. کاهش استرس اکسیداتیو در جنس ماده دیده شد. نتایج این مطالعه بر اهمیت تفاوت‌های جنسیتی در پاتوفیزیولوژی نارسایی قلبی تأکید می‌کند که می‌تواند در تدوین راهبردهای درمانی مؤثر، مدنظر قرار گیرد.   Background and Aim: Advances in cardiovascular research have identified oxidative stress as an important pathophysiological pathway in the creation and development of heart failure. Gender is also associated with differences in oxidative stress. This study aimed to investigate the effect of gender differences on cardiac function, biochemical parameters, and oxidative stress in an isoproterenol-induced heart failure (HF) model in rats. Methods: Forty Wistar rats (male and female) were divided into four groups: male control, female control, male HF, and female HF. HF was induced by subcutaneous injection of isoproterenol (130 mg/kg) for four consecutive days. On day 28, cardiac function was assessed using echocardiography. Serum levels of CK-MB, LDH, and cTnI were measured to evaluate myocardial injury. Oxidative stress indicators (MDA, SOD, and GSH) were examined using ELISA. Results: The study revealed no significant sex differences in serum levels of myocardial injury markers (LDH, CK-MB, and cTnI). Ejection fraction (EF) and fractional shortening (FS) were reduced in HF groups, but both parameters were significantly higher in female HF rats than in males (p < 0.05). No significant differences were observed in left ventricular internal diameters. In the female heart failure group, GSH and SOD were higher, and MDA was lower than in the male heart failure group (p < 0.05). Conclusion: These findings suggest that isoproterenol-induced HF leads to significant alterations in cardiac function, biochemical markers, and myocardial structure, with more severe effects in male rats. The study highlights the importance of considering sex differences in the pathophysiology of HF, which could inform the development of effective therapeutic strategies.   Oxidative stress, Isoproterenol, Gender, Lactate dehydrogenase, Heart failure استرس اکسیداتیو, ایزوپروترنول, جنسیت, لاکتات دهیدروژناز, نارسایی قلبی 32 42 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-254-1&slc_lang=fa&sid=1 2026/06/22026/06/62026/06/142026/07/30 1405/5/8 2026/05/312026/05/312026/05/312026/05/31 1405/3/10 Naser Yousefi Department of Physiology, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran ناصر یوسفی 0031947532846007470 0031947532846007470 No گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران Sohaila Erfani Department of Biology, Faculty of Science, Ilam University, Ilam, Iran سهیلا عرفانی 0031947532846007471 0031947532846007471 No گروه زیست شناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران Zahra Salimi Department of Biology, Faculty of Science, University of Qom, Qom, Iran زهرا سلیمی 0031947532846007472 0031947532846007472 No گروه زیست شناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه قم، قم، ایران Tahere Valadbeigi Department of Biology, Faculty of Science, University of Qom, Qom, Iran طاهره ولدبیگی 0031947532846007473 0031947532846007473 No گروه زیست شناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران Seyedeh Mahdieh Khoshnazar Gastroenterology Hepatology Research Center. Kerman University of Medical Sciences. Kerman, Iran سیده مهدیه خوش نظر 0031947532846007474 0031947532846007474 No مرکز تحقیقات گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی کرمان، کرمان، ایران Nahid Aboutaleb Physiology Research Center, School of Medicine, Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran ناهید ابوطالب 0031947532846007475 0031947532846007475 Yes مرکز تحقیقات فیزیولوژی ، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران

fa رمزگشایی مکانیسم‌های پنهان بلع با استفاده از فیزیولوژی مقایسه‌ای در مدل‌های پستانداران اختلالات بلع (دیسفاژی) از شایع‌ترین و خطرناک‌ترین پیامدهای بیماری‌های عصبی هستند، با این حال مکانیسم‌های نهفته آن به دلیل محدودیت‌های مطالعه تهاجمی در انسان، هنوز به طور کامل شناخته نشده است. این مقاله مروری روایی با رویکرد «رمزگشایی» نشان می‌دهد که چگونه فیزیولوژی مقایسه‌ای در مدل‌های پستاندار، لایه‌های پنهان مکانیسم‌های بلع را آشکار می‌کند و این دانش چه بینشی برای گفتاردرمانی فراهم می‌آورد. در سطح آناتومی مقایسه‌ای، مطالعات بازسازی اشعه ایکس از ریخت‌شناسی در حال حرکت در ماکاک، فرضیه سنتی نقش غالب عضلات هایوئید در عقب‌کشی قاعده زبان را ابطال کرده و به جای آن نقش فشرده‌سازی ذاتی زبان را آشکار نموده است. در سطح بیومکانیک، تصویربرداری سه‌بعدی در خوک و ماکاک الگوهای پیچیده خمش و چرخش زبان را در حین جویدن و بلع نشان داده که شباهت شگفت‌انگیزی به حرکات زبان در انسان دارد. در سطح کنترل عصبی، ثبت همزمان آرایه‌های چندالکترودی از قشر حرکتی اولیه ماکاک و تصویربرداری پرسرعت از حرکت زبان، رمزگذاری دقیق شکل و حرکت زبان را در این ناحیه اثبات کرده است؛ یافته‌ای که امید به توسعه واسط‌های مغز-ماشین برای بازتوانی بلع را تقویت می‌کند. در سطح بالینی، مدل‌های جوندگان آسیب عصبی و مدل‌های بیماری‌های نورودژنراتیو نظیر سکته مغزی، پارکینسون و اسکلروز جانبی آمیوتروفیک، امکان غربالگری درمان‌های نوین و شناسایی عناصر پاتوفیزیولوژیک اختصاصی هر فنوتیپ را فراهم کرده‌اند. به طور کلی، فیزیولوژی مقایسه‌ای با رمزگشایی لایه‌های آناتومیک، بیومکانیک و عصبی بلع، نه تنها فرضیه‌های قدیمی را ابطال کرده، بلکه مسیرهایی عملی برای تشخیص و درمان اختصاصی دیسفاژی گشوده است. Swallowing disorders (dysphagia) are among the most common and dangerous consequences of neurological diseases; however, their hidden mechanisms remain unknown due to limitations of invasive human studies. This narrative review adopts a "decoding" approach to demonstrate how comparative physiology in mammalian models uncovers the hidden layers of swallowing mechanisms and what insights this provides for speech therapy. At the comparative anatomical level, X-ray Reconstruction of Moving Morphology (XROMM) studies in macaques have refuted the traditional hypothesis of a dominant hyoid muscle role in tongue base retraction, instead revealing intrinsic tongue compression. At the biomechanical level, three-dimensional imaging in pigs and macaques has revealed complex tongue flexion and roll patterns during mastication and swallowing, showing striking similarity to human tongue movements. At the neural control level, simultaneous recordings from multi-electrode arrays in macaque primary motor cortex and high-speed tongue imaging have proven precise encoding of tongue shape and motion in this region; a finding that strengthens the brain-machine interface promise for swallowing rehabilitation. At the clinical level, rodent models of nerve injury and models of neurodegenerative diseases, including stroke, Parkinson's, and ALS, have enabled novel therapy screening and identification of phenotype-specific pathophysiological elements. Overall, comparative physiology, by decoding the anatomical, biomechanical, and neural layers of swallowing, has not only refuted old hypotheses but also opened practical pathways for targeted dysphagia diagnosis and treatment. Understanding mechanism diversity across mammalian species provides a systematic framework for appropriate animal model selection and designing targeted speech therapy interventions.‎ Swallowing,  Dysphagia, Comparative physiology, Speech therapy, Mammalian models بلع, دیسفاژی, فیزیولوژی مقایسه‌ای, گفتاردرمانی, مدل‌های پستاندار 43 59 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-115-28&slc_lang=fa&sid=1 2026/06/22026/06/62026/06/142026/07/302026/08/1 1405/5/10 2026/05/312026/05/312026/05/312026/05/312026/05/31 1405/3/10 Karaneh Mahdavi Department of Speech Therapy, School of Rehabilitation, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iran کرانه مهدوی 0031947532846007479 0031947532846007479 No روه گفتاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران Kimia Mahdavi Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, University of Tehran, Tehran, Iran کیمیا مهدوی 0031947532846007480 0031947532846007480 No گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Morteza Zendehdel Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, University of Tehran, Tehran, Iran مرتضی زنده‌دل 0031947532846007481 0031947532846007481 Yes گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

fa تأثیر تمرین ترکیبی و مکمل‌یاری شنبلیله بر شاخص‌های عملکرد کبد در زنان دارای اضافه‌وزن زمینه و هدف: افزایش آنزیم‌های کبدی از پیامدهای شایع اضافه‌وزن و نشان‌دهنده آسیب سلول‌های کبدی است. فعالیت  ورزشی می‌تواند در بهبود عملکرد کبد مؤثر باشد. از سوی دیگر شنبلیله نیز به دلیل اثر محافظتی بر سلول‌های کبدی مورد توجه قرار گرفته است. هدف این پژوهش بررسی تأثیر شش هفته تمرین ترکیبی همراه با مصرف مکمل شنبلیله بر شاخص‌های عملکرد کبد در زنان دارای اضافه‌وزن بود. روش‌ها: این مطالعه نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و گروه کنترل انجام شد. آزمودنی‌ها به‌صورت تصادفی در چهار گروه تمرین ترکیبی، مکمل شنبلیله، تمرین ترکیبی + مکمل و کنترل قرار گرفتند. برنامه تمرین شامل فعالیت‌های هوازی و مقاومتی به مدت شش هفته و سه جلسه در هفته بود. گروه‌های دریافت‌کننده مکمل روزانه 670 میلی‌گرم عصاره خشک دانه شنبلیله مصرف کردند. سطوح آلانین آمینوترانسفراز (ALT)، آسپارتات آمینوترانسفراز (AST) و آلکالین فسفاتاز (ALP) پیش و پس از مداخله اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی‌داری (0/05 >p ) تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد در گروه تمرین ترکیبی سطوح ALT (33/05 درصد)، AST (18/29درصد) وALP  (10/80 درصد) مشاهده شد. در گروه مکمل شنبلیله نیز ALT (13/83 درصد)، AST (19/24 درصد) وALP  (14/79 درصد) کاهش یافت. در گروه تمرین ترکیبی + مکمل شنبلیله AST  (30/19 درصد)، ) ALP 26/95 درصد) وALT نیز 21/82 درصد کاهش یافت (0/05 >p ) . بیشترین کاهش ALT در گروه تمرین ترکیبی، و بیشترین کاهش AST و ALP در گروه تمرین ترکیبی + مکمل شنبلیله مشاهده شد؛ درحالی‌که گروه کنترل بدون تغییر بود. نتیجه‌گیری: تمرین ترکیبی و مکمل شنبلیله (به‌تنهایی یا تعاملی) سطح ALT، AST و ALP را در زنان دارای اضافه‌وزن کاهش دادند. بیشترین کاهش ALT با تمرین ترکیبی و بیشترین کاهش AST و ALP با تمرین + شنبلیله مشاهده شد. Background and Aim: Elevated liver enzymes are common consequences of overweight, serving as indicators of hepatocellular damage. Exercise training can effectively improve liver function. On the other hand, fenugreek (Trigonella foenum-graecum) has drawn attention due to its hepatoprotective effects. This study aimed to investigate the effects of six weeks of combined training along with fenugreek supplementation on liver function indicators in overweight women. Methods: This quasi-experimental study was conducted using a pretest-posttest design with a control group. Participants were randomly divided into four groups: combined training, fenugreek supplementation, combined training + supplementation, and control. The training program consisted of aerobic and resistance exercises for six weeks, three sessions per week. The supplement-receiving groups consumed 670 mg/day of dry fenugreek seed extract. Alanine aminotransferase (ALT), aspartate aminotransferase (AST), and alkaline phosphatase (ALP) levels were measured before and after the intervention. Data were analyzed using analysis of variance (ANOVA) and Bonferroni post-hoc test at a significance level of (p < 0.05). Results: In the combined training group, significant reductions were observed in ALT (33.05%), AST (18.29%), and ALP (10.80%). In the fenugreek supplementation group, ALT, AST, and ALP levels decreased by 13.83%, 19.24%, and 14.79%, respectively. In the combined training + fenugreek supplementation group, AST, ALP, and ALT levels were reduced by 30.19%, 26.95%, and 21.82%, respectively (p < 0.05). The greatest reduction in ALT was observed in the combined training group, whereas the greatest reductions in AST and ALP were noted in the combined training + fenugreek group, while the control group showed no significant changes. Conclusion: Combined training and fenugreek supplementation (individually or interactively) reduced ALT, AST, and ALP levels in overweight women. Combined training alone resulted in the greatest reduction in ALT, whereas combined training paired with fenugreek yielded the highest reduction in AST and ALP levels.   Overweight, Liver enzymes, Combined training, Fenugreek اضافه‌وزن, آنزیم‌های کبدی, تمرین ترکیبی, شنبلیله 60 70 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-420-8&slc_lang=fa&sid=1 2026/06/22026/06/62026/06/142026/07/302026/08/12026/08/5 1405/5/14 2026/05/312026/05/312026/05/312026/05/312026/05/312026/05/31 1405/3/10 Sadegh Abdollahi . Department of Physical Education and Sport Sciences, Bushehr Branch, Islamic Azad University, Bushehr, Iran صادق عبدالهی 0031947532846007482 0031947532846007482 Yes گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر ، ایران Kamal Azizbeigi Department of Physical Education, Sanandaj Branch, Islamic Azad University, Sanandaj, Iran کمال عزیزبیگی 0031947532846007483 0031947532846007483 No گروه تربیت بدنی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران Mohammad Ali Azarbayjani Department of Exercise Physiology, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran محمد علی آذربایجانی 0031947532846007484 0031947532846007484 No گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Nastaran Keshtekar Department of Physical Education and Sport Sciences, Bushehr Branch, Islamic Azad University, Bushehr, Iran نسترن کشت کار 0031947532846007485 0031947532846007485 No گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر ، ایران

fa بررسی الگوی بیان ژن سلول‌های بنیادی مزانشیمی مشتق از چربی انسان پس از تیمار با سیلیبینین زمینه و هدف: سلول‌های بنیادی مشتق از بافت چربی به دلیل قابلیت تمایز بالا و خواص تعدیل‌کنندگی ایمنی، در پزشکی بازساختی جایگاه ویژه‌ای دارند. سیلیبینین، ترکیب زیست‌فعال اصلی خار مریم، دارای خواص ضدالتهابی و آنتی‌اکسیدانی است. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر سیلیبینین بر الگوی بیان ژنومیک انجام شد. روش­ها: سلول‌های بنیادی با غلظت‌های 0/5، ۱ و ۱۰ میکروگرم بر میلی‌لیتر سیلیبینین تیمار شدند. زنده‌مانی سلولی با روش سنجش ام تی تی ارزیابی گردید. سپس، توالی‌یابی آر ان ای بر روی سلول‌های تیمار شده با غلظت 5/0 میکروگرم (در روز دوازدهم) در مقایسه با گروه شاهد انجام شد. تحلیل غنی‌سازی مجموعه‌ژنی از طریق ابزار وب گستالت صورت گرفت. یافته‌ها: غلظت‌های 0/5 و ۱ میکروگرم سیلیبینین سبب افزایش حیات و فعالیت متابولیکی سلول شدند، در حالی که غلظت ۱۰ میکروگرم اثر سمیت داشت. در مجموع ۲۵۷ ژن با بیان متفاوت شناسایی شد که ۸۹ ژن آن در فرآیندهای زیستی کلیدی نقش داشتند. مهم‌ترین تغییرات شامل کاهش بیان ژن‌های آر اچ جی دی بی (14/67- برابر) و تی ان اف اس اف ۱۸ (18/64- برابر) و افزایش بیان ژن‌های سی دی ۳۶  (8/65+ برابر) و اف جی اف ۱ (8/95+ برابر) بود. نتیجه‌گیری: ‌ سیلیبینین در غلظت 0/5 میکروگرم با ایجاد یک الگوی ترانسکریپتومی اختصاصی، مسیرهای دخیل در چسبندگی سلولی، سازمان‌دهی ماتریس خارج سلولی، رگ‌زایی و تنظیم فعالیت هسته‌ای را به‌طور معنی‌داری تحت تأثیر قرار می‌دهد. تنظیم هماهنگ این ژن‌ها نشان می‌دهد که سیلیبینین بیان ژن‌های کلیدی مرتبط با فرآیندهای سلولی را تعدیل می‌کند و بینش‌های مولکولی بالقوه‌ای در مورد نقش تنظیمی آن در این فرآیندها ارائه می‌دهد. Background: Human adipose-derived stem cells (hADSCs) are vital in regenerative medicine due to their high differentiation potential and immunomodulatory properties. Silibinin, the primary bioactive compound in milk thistle, possesses diverse pharmacological effects, including anti-inflammatory and antioxidant properties. However, its impact on the genomic expression patterns of hADSCs remains unexplored. Methods: hADSCs were treated with varying silibinin concentrations (0.5, 1, and 10 μg/mL) for 24 hours, and viability was assessed via MTT assay. To identify differentially expressed genes (DEGs), RNA sequencing (RNA-Seq) was performed on control and 0.5 μg/mL-treated cells on day 12. Gene set enrichment analysis was conducted using WebGestalt (2024) and relevant biological databases. Results: MTT assays revealed that 0.5 and 1 μg/mL concentrations enhanced cell proliferation, whereas 10 μg/mL exhibited cytotoxicity. RNA-Seq identified 257 DEGs, with 89 genes significantly involved in various biological processes. Key findings included significant differential expression of ARHGDIB (fold change: -14.67), CD36 (+8.65), TNFSF18 (-18.64), and FGF1 (+8.95). Conclusion: Silibinin (0.5 μg/mL) promotes hADSC proliferation and induces a specific transcriptomic profile. This profile significantly enriches genes associated with cell adhesion, extracellular structure organization, angiogenesis, and ribonuclease activity regulation. The coordinated regulation of genes involved in inflammation, vascular differentiation, and bioadhesion highlights silibinin’s therapeutic potential for tissue repair and enhancing cellular functions in regenerative therapies.     Adipose-derived mesenchymal stem cells, Gene expression profiling, RNA sequencing, Silibinin الگوی بیان ژن, توالی‌یابی آران‌ای , سلول بنیادی مزانشیمی, سیلیبینین 71 81 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-700-3&slc_lang=fa&sid=1 2026/06/22026/06/62026/06/142026/07/302026/08/12026/08/52026/09/19 1405/6/28 2026/05/312026/05/312026/05/312026/05/312026/05/312026/05/312026/05/31 1405/3/10 Sogand Abedi 1. Department of Biology, Faculty of Basic Sciences, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran سوگند عابدی 0031947532846007619 0031947532846007619 No گروه زیست‌شناسی، دانشکده علوم پایه، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Farshid Kafilzadeh 2. Department of Biology, Jahrom Branch, Islamic Azad University, Jahrom, Iran فرشید کفیل‌زاده 0031947532846007620 0031947532846007620 No گروه زیست‌شناسی، واحد جهرم، دانشگاه آزاد اسلامی، جهرم، ایران Soheila Zamanlui Benisi 3. Department of Biomedical Engineering, Islamic Faculty of Engineering, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran سهیلا زمانلویی بنیسی 0031947532846007621 0031947532846007621 Yes گروه مهندسی پزشکی، دانشکده مهندسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Yaghoob Tahery 5. Department of Biology, Jahrom Branch, Islamic Azad University, Jahrom, Iran یعقوب طاهری 0031947532846007622 0031947532846007622 No گروه زیست‌شناسی، واحد جهرم، دانشگاه آزاد اسلامی، جهرم، ایران

fa تأثیر تمرین تناوبی با شدت بالا و حجم کم (LV-HIIT) همراه با مصرف دوز پایین کروسین بر شاخص توده بدنی، مقاومت و حساسیت به انسولین در زنان دارای اضافه وزن زمینه و هدف: تمرینات ورزشی و مکمل‌های گیاهی مداخله‌ای مؤثر در بهبود اضافه وزن و چاقی به شمار می‌آیند. پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر تمرین تناوبی با شدت بالا و حجم کم (LV-HIIT) همراه با مصرف دوز پایین کروسین بر شاخص توده بدنی (BMI)، مقاومت و حساسیت به انسولین در زنان دارای اضافه وزن انجام شد. روش­ها: در یک کارآزمایی تصادفی کنترل شده، 40 زن دارای اضافه وزن و داوطلب (دامنه سنی: 25 تا 40 سال، BMI: 25 تا 30 کیلوگرم بر مترمربع) به طور تصادفی در چهار گروه 10 نفره کنترل (دارونما)، LV-HIIT + دارونما، کروسین، و LV-HIIT + کروسین قرار گرفتند. گروه‌های تمرینی به مدت ۸ هفته (دو جلسه در هفته) پروتکل LV‑HIIT (شامل ۲ دقیقه فعالیت و ۲ دقیقه استراحت) را اجرا کردند و گروه‌های مکمل روزانه ۱۵ میلی‌گرم کروسین را به مدت ۸ هفته از راه خوراکی مصرف نمودند. نمونه‌گیری خونی ۲۴ ساعت قبل و ۴۸ ساعت پس از پایان دوره مداخله انجام و مقادیر سرمی گلوکز و انسولین اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس دوطرفه با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شدند. یافته‌ها: اثر تعاملی گروه و زمان برای BMI، شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) و شاخص حساسیت به انسولین (QUICKI) معنی‌دار بود (0/05< p ). در گروه‌های LV-HIIT + دارونما، کروسین، LV-HIIT + کروسین، BMI و HOMA-IR در پس آزمون نسبت به پیش آزمون کاهش معنی­داری و QUICKI افزایش معنی‌داری داشت (0/05< p ) . همچنین، BMI در گروه LV-HIIT + دارونما نسبت به گروه کروسین کاهش معنی­داری داشت (0/05< p ) با این حال، برای HOMA-IR و QUICKI تفاوت معنی‌داری بین گروه کروسین و دارونما و نیز بین گروه LV-HIIT + کروسین و LV-HIIT + دارونما مشاهده نشد(0/05> p ). نتیجه‌گیری: هشت هفته LV-HIIT با بهبود BMI و شاخص‌های مقاومت و حساسیت به انسولین در زنان دارای اضافه وزن همراه بود. اگرچه در گروه‌های دریافت‌کننده دوز پایین کروسین نیز بهبودهای درون گروهی در این شاخص‌ها مشاهده شد، مقایسه‌های بین گروهی شواهد کافی برای تأیید اثر مستقل کروسین یا برتری افزودن کروسین به LV-HIIT فراهم نکرد. بنابراین، اثر افزایشی یا هم‌افزای کروسین در ترکیب با LV-HIIT در مطالعه حاضر قابل تأیید نیست. Background: Exercise training and herbal supplements are considered effective interventions for improving overweight and obesity. The present study aimed to determine the effect of low-volume high-intensity interval training (LV-HIIT) combined with low-dose crocin consumption on body mass index (BMI), insulin resistance, and insulin sensitivity in overweight women. Methods: In a randomized controlled trial, 40 volunteer overweight women (age range: 25–40 years, BMI: 25–30 kg/m²) were randomly assigned to four groups of 10: control (placebo), LV‑HIIT + placebo, crocin, and LV‑HIIT + crocin. The training groups performed the LV‑HIIT protocol (2 minutes of activity followed by 2 minutes of rest) for 8 weeks (two sessions per week), and the supplement groups took 15 mg/day of crocin orally for 8 weeks. Blood samples were collected 24 hours before and 48 hours after the intervention period, and serum glucose and insulin levels were measured. Data were analyzed using a two‑way repeated‑measures analysis of variance (ANOVA). Results: A significant group × time interaction was observed for BMI, the homeostatic model assessment of insulin resistance (HOMA-IR), and the quantitative insulin sensitivity check index (QUICKI) (p < 0.05). In the LV-HIIT + placebo, crocin, and LV-HIIT + crocin groups, BMI and HOMA-IR significantly decreased, while QUICKI significantly increased from pre-test to post-test (p < 0.05). In addition, BMI was significantly lower in the LV-HIIT + placebo group than in the crocin group (p < 0.05). However, no significant between-group differences were observed in HOMA-IR or QUICKI between the crocin and placebo groups or between the LV-HIIT + crocin and LV-HIIT + placebo groups (p > 0.05). Conclusion: Eight weeks of LV-HIIT was associated with improvements in BMI and indices of insulin resistance and sensitivity in overweight women. Although within-group improvements in these indices were also observed in the low-dose crocin-treated groups, the between-group comparisons did not provide sufficient evidence to support an independent effect of crocin or an additional benefit of adding crocin to LV-HIIT. Therefore, an additive or synergistic effect of crocin combined with LV-HIIT cannot be confirmed in the present study.   Overweight, exercise training, herbal supplement, insulin resistance index, insulin sensitivity index  اضافه وزن, تمرین ورزشی, مکمل گیاهی, شاخص مقاومت به انسولین, شاخص حساسیت به انسولین 82 91 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-352-14&slc_lang=fa&sid=1 2026/06/22026/06/62026/06/142026/07/302026/08/12026/08/52026/09/192026/09/19 1405/6/28 2026/05/312026/05/312026/05/312026/05/312026/05/312026/05/312026/05/312026/05/31 1405/3/10 Fahimeh Kazemi فهیمه کاظمی 0031947532846007593 0031947532846007593 Yes گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران Nazanin Mohammadzadeh نازنین محمدزاده 0031947532846007594 0031947532846007594 No گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران

fa بررسی اثر پی‌پرین بر بیان ترجیح مکان شرطی ناشی از مورفین در موش سوری نر: نقش احتمالی گیرنده‌های دوپامینی زمینه و هدف: پی‌پرین، آلکالوئید اصلی فلفل سیاه، موجب افزایش آزادسازی دوپامین مغزی می‌شود. باتوجه‌به اهمیت مسیرهای دوپامینرژیک در رفتارهای پاداش ناشی از اوپیوئیدها، این مطالعه باهدف بررسی اثر پی‌پرین بر بیان ترجیح مکان شرطی‌شده (CPP) ناشی از مورفین و نقش گیرنده‌های دوپامینیD1  و D2  انجام گرفت. روش‌ها: موش‌های نر NMRI در یک برنامه ۶ روزه شامل مراحل پیش‌شرطی‌سازی، شرطی‌سازی و پیش‌شرطی‌سازی ارزیابی شدند. پس از تعیین دوز مؤثر مورفین در القای CPP، اثرات پی‌پرین (۱۰، ۲۰ و ۴۰ میلی‌گرم/کیلوگرم) به‌تنهایی و در همراهی با مورفین سنجیده شد. فعالیت حرکتی و رفتار کاوشگری حیوانات نیز در آزمون جعبه باز (OFT) ثبت گردید. جهت ارزیابی مکانیسم دوپامینرژیک، موش‌های شرطی‌شده با مورفین، ۶۰ دقیقه پیش از تجویز پی‌پرین (۴۰ میلی‌گرم/کیلوگرم)، آنتاگونیست‌های گیرنده ی D1 (SCH-23390؛ 05/0 میلی‌گرم/کیلوگرم) یا D2  (سولپیراید؛ ۵ میلی‌گرم/کیلوگرم) را دریافت کردند. یافته‌ها: مورفین در دوزهای ۵ و ۱۰ میلی‌گرم/کیلوگرم موجب القای معنی‌دار CPP گردید(0/001 <p  ) ؛ به ترتیب افزایش 1049/6 و 1140/8 درصد). پی‌پرین به‌تنهایی CPP یا بیزاری مکان شرطی (CPA) و تغییر حرکتی در OFT ایجاد نکرد (0/05 >p  ). بااین‌حال، پی‌پرین (۴۰ میلی‌گرم/کیلوگرم) بیان CPP مورفین را به طور معنی‌داری 51/6 درصد تشدید نمود (0/001 <p  ). پیش‌درمانی با SCH-23390 و سولپیراید به طور معنی‌داری اثر تقویتی پی‌پرین را مهار کرد (0/001 <p  ): به ترتیب کاهش 154/7 و 142/3 درصد). نتیجه‌گیری: مصرف پی‌پرین به‌تنهایی CPP یا CPA معنی‌داری ایجاد نکرد. تجویز حاد پی‌پرین می‌تواند CPP ناشی از مورفین را افزایش دهد. بخشی از این اثر احتمالاً به واسطه دخالت مسیرهای دوپامینرژیک است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که پی‌پرین ممکن است پاداش اوپیوئیدی را افزایش دهد که مستلزم مطالعات مولکولی بیشتر برای روشن‌شدن مکانیسم آن است.   Background: Piperine, the main alkaloid of black pepper, increases brain dopamine release. Given the importance of dopaminergic pathways in opioid-induced reward behaviors, this study aimed to investigate the effect of piperine on the expression of morphine-induced conditioned place preference (CPP) and the role of dopamine D1 and D2 receptors. Methods: Male NMRI mice were evaluated in a 6-day protocol consisting of pre-conditioning, conditioning, and post-conditioning phases. After determining the effective dose of morphine in inducing CPP, the effects of piperine (10, 20, and 40 mg/kg) alone and in combination with morphine were assessed. Locomotor activity and exploratory behavior of the animals were also recorded in the open field test (OFT). To evaluate the dopaminergic mechanism, morphine-conditioned mice received a D1 receptor antagonist (SCH-23390; 0.05 mg/kg) or a D2 receptor antagonist (sulpiride; 5 mg/kg) 60 minutes prior to the administration of piperine (40 mg/kg). Results: Morphine at doses of 5 and 10 mg/kg significantly induced CPP (p < 0.001; an increase of 1049.6% and 1140.8%, respectively). Piperine alone did not induce CPP or aversion (CPA) and did not cause locomotor changes in the OFT (p > 0.05). However, piperine (40 mg/kg) significantly potentiated the expression of morphine CPP by 51.6% (p < 0.001). Pretreatment with SCH-23390 and sulpiride significantly inhibited the potentiating effect of piperine (p < 0.001; a decrease of 154.7% and 142.3%, respectively). Conclusion: Piperine administration alone did not induce significant CPP or CPA. However, acute piperine administration may enhance morphine-induced CPP. This effect is likely mediated, at least in part, through the involvement of dopaminergic pathways.   Conditioned Place Preference, Dopaminergic, Mice, Morphine, Piperine پی‌پرین, ترجیح مکان شرطی, دوپامین, مورفین, موش 92 107 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-631-5&slc_lang=fa&sid=1 2026/06/22026/06/62026/06/142026/07/302026/08/12026/08/52026/09/192026/09/192026/09/19 1405/6/28 2026/05/312026/05/312026/05/312026/05/312026/05/312026/05/312026/05/312026/05/312026/05/31 1405/3/10 Ali Rezaei 1. Department of Pathobiology, Faculty of Veterinary Medicine, Ur.C., Islamic Azad University, Urmia, Iran علی رضایی 0031947532846007595 0031947532846007595 No گروه پاتوفیزیولوژی، دانشکده دامپزشکی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران Ghader Najafi 1. Department of Pathobiology, Faculty of Veterinary Medicine, Ur.C., Islamic Azad University, Urmia, Iran قادر نجفی 0031947532846007596 0031947532846007596 Yes گروه پاتوفیزیولوژی، دانشکده دامپزشکی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران Saeid Abbasi Maleki 2. Pharmaceutical Sciences Research Center, Health Institute, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran 3. Department of Pharmacology & Toxicology, School of Pharmacy, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran سعید عباسی ملکی 0031947532846007597 0031947532846007597 No ۲. مرکز تحقیقات دارویی، مؤسسه سلامت، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران ۳. گروه فارماکولوژی و سم‌شناسی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران