fa jalali 1404 6 1 gregorian 2025 9 1 9 online 1 fulltext

fa نقش مدل‌های حیوانی در شناسایی ویژگی‌های بالینی بیماری مالتیپل اسکروزیس به‌عنوان یک بیماری ناهمگن سیستم عصبی مرکزی   بیماری مالتیپل اسکلروزیس (ام‌اس) یک بیماری خودایمنی مزمن سیستم عصبی مرکزی است که با تخریب میلین و التهاب همراه است. به دلیل ماهیت پیچیده این بیماری، مدل‌های حیوانی نقش مهمی را در درک مکانیسم‌های آسیب‌شناسی و ارائه درمان‌های جدید کارآمد برای بیماری ام‌اس ایفا می‌کنند. چندین مدل‌ حیوانی برای نشان‌دادن جنبه‌های گوناگون ام‌اس مورداستفاده قرار می‌گیرند. مدل حیوانی آنسفالومیلیت آلرژیک تجربی یک مدل رایج بیماری ام‌اس است که در این مدل، با القای پاسخ ایمنی علیه اجزای میلین، علائمی شبیه بیماری ام‌اس در حیوان ایجاد می‌شود. یک مدل رایج دیگر، استفاده از سم کوپریزون در رژیم غذایی است که به طور گسترده‌ای در القای مدل ام‌اس به‌منظور بررسی فرایندهای میلین‌زدایی و میلین‌سازی مجدد در حیوانات بکار گرفته می‌شود. به‌علاوه مدل‌های نوظهوری مانند مدل ترکیبی EAE/کوپریزون تکامل‌یافته‌اند که توانایی بالایی در تقلید جنبه‌های مختلف بیماری ام‌اس نشان داده‌اند. این مدل‌ها، نه‌تنها در شبیه‌سازی مکانیسم‌های آسیب‌شناسی موفق‌تر بوده‌اند، بلکه رویدادهای بالینی آنها شباهت بیشتری به بیماری دارند. بااین‌حال، هر یک از مدل‌های حیوانی ام‌اس با دارابودن مزایای مختلف، محدودیت‌های خاص خود را دارند و ممکن است تمام جنبه‌های بیماری را شبیه‌سازی نکنند. اما نکته قابل‌توجه این است که هر یک از این مدل‌های حیوانی، علاوه بر ابعاد مولکولی و ایمونولوژیکی، قادر هستند برخی از علائم حسی، حرکتی و نیز روانی-شناختی بیماری ام‌اس را تقلید کنند. بنابراین، در تحقیقات علمی، استفاده از مدل‌های حیوانی متنوع به‌منظور بهبود درک محققین از بیماری ام‌اس و ایجاد درمان‌های مؤثرتر موردتوجه قرار گرفته است. این مدل‌ها به پژوهشگران این امکان را می‌دهند که مکانیسم‌های بیماری را بررسی کنند و تأثیرات درمان‌های مختلف را قبل از آزمون‌های بالینی بر روی انسان، ارزیابی نمایند. هدف از این مطالعه مروری، بررسی پیشرفت‌های اخیر در مدل‌های حیوانی بیماری ام‌اس و مکانیسم‌های تخریب میلین در هریک از آن‌ها، به‌ویژه در مدل‌های پرکاربردتری مانند مدل آنسفالومیلیت خودایمنی تجربی و مدل کوپریزون است.   Multiple sclerosis (MS) is a chronic autoimmune disease of the central nervous system associated with myelin destruction and inflammation. Due to its complexity, animal models play a crucial role in understanding the pathological mechanisms and developing new, effective treatments for MS. Several animal models are utilized to demonstrate different aspects of MS. One of the most common animal models of MS is experimental autoimmune encephalomyelitis (EAE), in which an immune response against myelin components is induced, causing MS-like symptoms in animals. Another common animal model of MS is cuprizone, which is widely used to induce MS models and study the processes of demyelination and remyelination in animals. Moreover, emerging models such as the combined experimental autoimmune encephalomyelitis (EAE)/Cuprizone model have been developed, demonstrating a high capacity to replicate various aspects of multiple sclerosis (MS). These models have proven to be more effective not only in simulating pathological mechanisms but also in exhibiting clinical events that more closely resemble the disease. However, each animal model of MS, while having different advantages, has its limitations and may not simulate all aspects of the disease. Notably, each of these animal models effectively mimics specific sensory, motor, and cognitive symptoms of MS, as well as its molecular and immunological characteristics. Consequently, studying various types of animal models has proven invaluable in advancing our understanding of MS and developing more effective treatments. This review highlights recent advances in animal models of MS and the mechanisms of myelin destruction within them, with a particular emphasis on widely used models, such as EAE and cuprizone.   Experimental autoimmune encephalomyelitis, Cuprizone, Multiple sclerosis, Animal models, Myelin آنسفالومیلیت خودایمنی تجربی, کوپریزون, مالتیپل اسکلروزیس, مدل‌های حیوانی, میلین 1 16 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-613-6&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/1 1404/4/10 2025/09/1 1404/6/10 Ameneh Omidi Department of Anatomical Sciences, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran آمنه امیدی 0031947532846006834 0031947532846006834 Yes گروه علوم تشریح، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت‌مدرس، تهران، ایران Hazrati Pegah Department of Anatomical Sciences, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran پگاه حضرتی 0031947532846006835 0031947532846006835 No گروه علوم تشریح، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت‌مدرس، تهران، ایران Atefeh Salmani Siboni Department of Anatomical Sciences, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran عاطفه سلمانی سیبنی 0031947532846006836 0031947532846006836 No گروه علوم تشریح، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت‌مدرس، تهران، ایران S. Mohammadhadi Mirab Department of Anatomical Sciences, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran سید محمدهادی میراب 0031947532846006837 0031947532846006837 No گروه علوم تشریح، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت‌مدرس، تهران، ایران

fa آزمون رفتاری زمان واکنش سریالی پنج گزینه‌ای ابزاری برای ارزیابی عملکرد‌های شناختی در مدل‌‌های حیوانی بررسی نقص در حوزه توجه و بازداری پاسخ و نقش آن‌ها در اختلالات روانپزشکی نیازمند تکنیک‌های آزمایشگاهی دقیق می‌باشد. یکی از روش‌های رایج برای اندازه‌گیری فرآیند‌های توجه بصری، استفاده از تکنیک زمان واکنش سریالی پنج گزینه‌ای است که برای مطالعه توجه و تکانشگری در جوندگان استفاده می‌شود. این آزمون برای ارزیابی جنبه‌های مختلف کنترل توجه، از جمله توجه پایدار، انتخابی و تقسیم‌شده در پی درمان‌های دارویی و همچنین اثرات تخریب عصبی به کار می‌رود. بعلاوه، به سیستم‌های عصبی درگیر در توجه و کاربرد آن در اختلالات رفتاری-روانشناختی می‌پردازد. در این آزمون، آزمودنی‌ها باید محرک‌های نوری تصادفی را که در یکی از پنج محفظه در تعداد زیادی آزمایش ارائه می‌شوند تشخیص دهند. برای این کار، حیوانات 30 دقیقه به مدت 30 تا 40 روز آموزش می‌بینند تا یاد بگیرند عکس العمل درست در مدت زمان معین برای دریافت پاداش داشته باشند. اگر حیوانات پاسخ ندهند یا محفظه اشتباه را انتخاب کنند و یا در زمان نامناسب پاسخ دهند، یک دوره کوتاه تاریکی در کل محفظه دستگاه (تایم اوت‌) به عنوان تنبیه ارائه می‌شود و هیچ پاداشی ارائه نمی‌‌گردد. نتایج حاصل از این آزمون، نقش سیستم‌های عصبی خاص در کنترل توجه و تکانشگری و همچنین ارتباط آنها با بیماری‌هایی مانند نقص توجه- بیش‌فعالی(attention-deficit/hyperactivity [ADHD])  یا اختلالات تخریب عصبی را روشن می‌سازد. این مقاله مروری به بررسی تاریخچه آزمون زمان واکنش سریالی پنج گزینه‌ای به‌عنوان ابزاری استاندارد در پژوهش‌های پیش‌بالینی و آزمایشگاهی، سنجش پارامتر‌های مختلف عصبی-رفتاری ارزیابی‌شده توسط آن و همچنین نحوه‌ طراحی و مراحل آزمایش می‌پردازد. Investigating deficits in attention and response inhibition, and their role in psychiatric disorders, requires precise laboratory techniques. The 5-Choice Serial Reaction Time (5-CSRT‌) task is a common method for measuring visual attention processes in rodents and is frequently used to study impulsivity and attentiveness in these animals. This test evaluates the effects of pharmacological treatments and neurodegenerative damage on various aspects of attentional control, including sustained, selective, and divided attention. It also explores the involvement of neural systems linked to attention and their relevance to behavioral-psychological disorders. Collected data can determine whether other factors—such as sedatives, motivational deficits, or motor impairments—contribute to functional changes. The adaptability of this test can be enhanced through pharmacological, molecular, and genetic techniques. In this paradigm, subjects must detect random visual stimuli presented in one of five locations in a chamber over numerous trials. Animals undergo daily 30-minute training sessions for 30–40 days to learn appropriately timed responses for reward acquisition. Incorrect responses—such as failing to respond, selecting the wrong location, or responding at inappropriate times—result in a brief time-out period of darkness (as punishment‌) with no reward provided. Results from this task clarify the role of specific neural systems in regulating attention and impulsivity, as well as their association with disorders such as ADHD and neurodegenerative diseases. This review examines the historical development of the 5-CSRTT as a robust tool in clinical and laboratory research, the neurobehavioral parameters it assesses, and its experimental design and procedural stages.   Five-Choice Serial Reaction Time Test, Impulsivity, Attention آزمون زمان واکنش سریالی پنج گزینه‌ای, تکانشگری, توجه 17 30 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-643-2&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/19 1404/4/28 2025/09/12025/09/1 1404/6/10 Saeideh Baradaran Department of Animal Sciences, Faculty of Biological Sciences, Kharazmi University, Tehran, Iran سعیده برادران 0031947532846006900 0031947532846006900 No گروه علوم جانوری، دانشکده علوم زیستی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران Elham Alaee Department of Physiology, Faculty of Medical Sciences, Islamic Azad University, Tehran Medical Sciences, Tehran, Iran الهام علائی 0031947532846006901 0031947532846006901 No گروه فیزیولوژی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی آزاد اسلامی، تهران، ایران Hamid Gholami PourBadie Department of Physiology and Pharmacology Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran المیرا بیرامی* 0031947532846006902 0031947532846006902 No حمید غلامی پوربدیع 0031947532846006903 0031947532846006903 No گروه فیزیولوژی و فارماکولوژی، انستیتو پاستور، تهران، ایران Hossein Azizi Department of Physiology, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran حسین عزیزی* 0031947532846006904 0031947532846006904 No گروه فیزیولوژی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Mohammad Sayyah Department of Physiology and Pharmacology Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran محمد سیاح 0031947532846006905 0031947532846006905 No گروه فیزیولوژی و فارماکولوژی، انستیتو پاستور، تهران، ایران

fa نقش محافظتی گرلین در برابر هیپوکسی، آپوپتوز و التهاب در بافت‌های مختلف و سلول‌های بنیادی گرلین یک پپتید 28 اسیدآمینه‌ ­ای است که عمدتا از فوندوس معده ترشح می‌­گردد. در ابتدا به­ عنوان محرک ترشح هورمون رشد و تنظیم‌ گر اشتها و متابولیسم معرفی گردید. مطالعات بعد نشان داد که گیرنده گرلین در بافت­های مختلف بیان می‌­شود و می­‌تواند اثرات متنوع‌ ­تری داشته باشد. در مطالعات سلولی معلوم­ شده که گرلین می‌­تواند از آسیب بافتی جلوگیری نماید.  تجویز گرلین به حیوانات آزمایشگاهی در شرایط هیپوکسی نشان داد که گرلین می­‌تواند عوارض هیپوکسی محیطی را به­ ویژه در ریه حیوانات کاهش دهد. اثرات ضد آپوپتوزی گرلین هم در مطالعات سلولی و هم مطالعات حیوانی به‌­خوبی آشکار شده است. تحقیقات نشان داده که گرلین می‌­تواند علاوه بر اثرات تکثیر دهندگی در سلول­های بنیادی، منجر به تمایز آن­ها نیز شود که این خود موجب شده طیف گسترده­‌ای از محققین روی کاربرد آن در زمینه سلول درمانی متمرکز شوند و با توجه به اثرات حمایتی، ضدآپوپتوزی و نیز القاگری توجه آن­ها را به­‌عنوان درمان همزمان در پیوند سلول­های بنیادی به خود جلب کرده است. Ghrelin is a 28-amino-acid peptide that is primarily secreted from the fundus of the stomach. Initially, it was introduced as a stimulant for growth hormone secretion and a regulator of appetite and metabolism. Later studies showed that ghrelin receptors are expressed in various tissues and can have more diverse effects. In in vitro studies, it has been found that ghrelin can prevent tissue damage. Administration of ghrelin to laboratory animals under hypoxic conditions demonstrated that it could reduce the complications of environmental hypoxia, especially in the lungs of animals. The anti-apoptotic effects of ghrelin have been well established in both in vitro and in vivo studies. Ghrelin, in addition to its proliferative effects on stem cells, can also induce their differentiation, which has led a wide range of researchers to focus on its application in cell therapy. Due to its protective, anti-apoptotic, and inductive properties, it has attracted attention as a co-treatment option in stem cell transplant.     Apoptosis, Stem cells, Ghrelin, Hypoxia آپوپتوز, سلول بنیادی, گرلین, هیپوکسی 31 40 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-649-2&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/27 1404/5/5 2025/09/12025/09/12025/09/1 1404/6/10 Hadi Feizi Department of Physiology, School of Medicine, Zanjan University of Medical Sciences هادی فیضی 0031947532846006865 0031947532846006865 Yes گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زنجان، زنجان، ایران Mohammad Reza Alipour Department of Physiology, School of Medicine, Tabriz University of Medical Sciences محمدرضا علیپور 0031947532846006866 0031947532846006866 No گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران Mohsen Alipour Department of Physiology, School of Medicine, Zanjan University of Medical Sciences محسن علیپور 0031947532846006867 0031947532846006867 No گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زنجان، زنجان، ایران

fa بررسی اثر آتورواستاتین بر ایجاد تحمل به مرفین اندازه‌گیری شده با آزمون هارگریوز در موش‌های صحرایی نر زمینه و هدف: اپیوئیدهایی مثل مرفین داروهای موثر در کنترل درد بوده ولی استفاده طولانی مدت از آن‌ها باعث ایجاد عوارضی همچون وابستگی و اعتیاد و بروز تحمل به اثرات بی­دردی آن‌ها می­شود. بروز این عوارض استفاده از داروهایی مانند مرفین را با محدودیت‌هایی مواجهه می‌سازد. با توجه به ضرورت کنترل درد، یافتن راه­ حلی که بتواند تحمل به مرفین را کاهش دهد، ضروری است. با توجه به اینکه یکی از عوامل مؤثر در ایجاد تحمل به مرفین بروز التهاب در سیستم عصبی مرکزی است و از سوی دیگر مطالعات اخیر نشان داده‌اند که استاتین‌ها تأثیر قابل ‌توجهی در کاهش التهاب سیستم عصبی مرکزی دارند، این پژوهش با هدف بررسی اثر آتورواستاتین بر روند ایجاد تحمل به مرفین در موش‌های صحرایی نر انجام شد. روش‌­ها: در این مطالعه به منظور القای تحمل به مرفین، موش‌های صحرایی نر، مرفین را با دوز ده میلی‌گرم بر کیلوگرم دو بار در روز به مدت هفت روز و به صورت داخل صفاقی دریافت کردند. و همچنین برای بررسی اثر آتورواستاتین بر روند ایجاد تحمل به مرفین، موش‌های صحرایی آتورواستاتین را با دوزهای یک و پنج میلی‌گرم بر کیلوگرم یک بار در روز و حدود یک ساعت قبل از تزریق مرفین دریافت می‌کردند. با هدف پایش روند ایجاد تحمل به اثرات بی‌دردی مرفین، آزمون هارگریوز (Hargreaves، آزمون پس‌کشیدن پنجه) برای بررسی میزان بی‌دردی ناشی از مرفین در روزهای فرد دوره تزریق و پس از دوز نخست مرفین انجام شد. یافته‌ها: نتایج حاصل از آزمون رفتاری پس‌کشیدن پنجه نشان داد که تجویز مزمن آتورواستاتین با هر دو دوز یک و پنج میلی‌گرم بر کیلوگرم پیش از هر بار مواجهه با مرفین، به ‌طور معناداری سبب کند شدن روند ایجاد تحمل به اثرات بی‌دردی مرفین می‌شود. با این تفاوت که دوز پنج میلی‌گرم بر کیلوگرم آتورواستاتین در روز هفتم هم به طور معناداری موجب حفظ درصد حداکثر اثر بی‌دردی در سطح بالاتر شده است در صورتی که در این روز بین گروه‌های آتورواستاتین 1 + مرفین و گروه سالین + مرفین تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: ‌نتایج نشان می‌دهد که‌ تجویز آتورواستاتین پیش از مواجهه با مرفین، روند ایجاد تحمل به اثرات بی‌دردی مرفین را کند می‌کند. این عملکرد آتورواستاتین می‌تواند ناشی از اثر این دارو در جلوگیری از ایجاد التهاب در پی استفاده مکرر از مرفین باشد. این یافته‌ها نقش بالقوه استاتین‌ها را به ‌عنوان عوامل کمکی در بهبود اثر بخشی تسکین درد ناشی از مرفین پیشنهاد می‌کنند. Introduction: Opioids such as morphine are highly effective analgesics; however, their prolonged use is often accompanied by adverse effects such as tolerance, dependence, and addiction. These side effects pose significant limitations on long-term opioid therapy. Considering the critical need for better pain management, identifying strategies to slow the development of morphine tolerance is essential. Neuroinflammation is a known contributor to opioid tolerance, and recent evidence suggests that statins, exert anti-inflammatory effects within the central nervous system. This study aimed to investigate whether atorvastatin influences the development of morphine tolerance in male rats. Methods: Male rats received intraperitoneal morphine (10 mg/kg, twice daily) for seven days in order to induce tolerance. Also, to investigate the effect of atorvastatin on the development of morphine tolerance, rats received atorvastatin (1& 5 mg/kg, once a day) about one hour before morphine injection. Hargreaves test was used on alternate days to assess changes in morphine-induced analgesia. Results: Behavioral assessment using the paw withdrawal test revealed that chronic administration of atorvastatin at both 1 mg/kg and 5 mg/kg doses prior to each morphine exposure significantly attenuated the development of tolerance to the analgesic effects of morphine. Notably, the 5 mg/kg dose of atorvastatin also significantly maintained a higher percentage of maximum possible analgesic effect on day seven, whereas no significant difference was observed on this day between the atorvastatin 1 + morphine group and the morphine + saline group. Conclusion: The results indicate that administration of atorvastatin prior to morphine exposure slows the development of tolerance to the analgesic effects of morphine. This effect of atorvastatin may be attributed to its ability to prevent inflammation induced by repeated morphine use. These findings suggest the potential role of statins as adjuvant agents in enhancing the analgesic efficacy of morphine.     Morphine tolerance, Atorvastatin, Hargreaves test, Rat تحمل به مرفین, آتورواستاتین, آزمون هارگریوز, موش صحرایی 41 49 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-419-22&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/20 1404/5/29 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/1 1404/6/10 Mohammadreza Shahsavari-Asl 1Department of Physiology, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran محمدرضا شاهسواری اصل 0031947532846006892 0031947532846006892 No 1. گروه فیزیولوژی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Hossein Azizi 1Department of Physiology, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran 2Institute for Brain and Cognition, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran حسین عزیزی* 0031947532846006893 0031947532846006893 No 1. گروه فیزیولوژی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران2. مرکز تحقیقات مغز و شناخت، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Saeed Semnanian 1Department of Physiology, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran 2Institute for Brain and Cognition, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran سعید سمنانیان 0031947532846006894 0031947532846006894 Yes 1. گروه فیزیولوژی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران2. مرکز تحقیقات مغز و شناخت، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

fa اثر تمرین تناوبی شدید همراه با مصرف نانوذرات سلنیوم بر سطوح پروتئین های فاکتور هسته ای-کاپا B و فاکتور نکروز توموری-آلفا در میوکارد رت های دیابتی زمینه و هدف: دیابت یک اختلال متابولیک است که در اثر هیپرگلیسیمی بافتی منجر به آسیب بافت هایی مانند میوکارد می شود. به نظر می رسد ورزش و عوامل آنتی اکسیدانی از طریق سازوکارهای التهابی نقش مهمی در بهبود مسیر آپوپتوز سلولی میوکارد بیماران دیابتی داشته باشد، اما اثرات همزمان این دو مداخله به روشنی مشخص نیست. هدف پژوهش حاضر بررسی اثر تمرین تناوبی شدید (HIIT) همراه با مصرف نانو ذرات سلنیوم بر سطوح فاکتور نکروز توموری-آلفا (TNF-α) و فاکتور هسته ای-کاپا B (NF-κB) میوکارد رت­های دیابتی بود. روش‌­ها: سی و یک سر رت نر نژاد ویستار 8 هفته­ای (با وزن 38 ± 250 گرم) به روش تصادفی به 5 گروه، دیابتی کنترل (DC) 5 سر، دیابتی کنترل حلال (CDS) 5 سر، دیابتی تمرین (DT) 7 سر، دیابتی سلنیوم (DS) 7 سر و دیابتی تمرین + سلنیوم (DST) 7 سر، تقسیم شدند. رت­ها با تزریق درون صفاقی 65 میلی­گرم/کیلوگرم استرپتوزوتوسین (STZ) دیابتی شدند. نانو ذرات سلنیوم (0/1 میلی­گرم/کیلوگرم) به­صورت یک روز در میان به صورت گاواژ به رت­ها خورانده شد. رت­های گروه تمرین به مدت 8 هفته و 5 روز در هفته، یک برنامه تمرین اینتروال شدید (80 تا 95 درصد VO2max) را اجرا کردند. جهت تحلیل آماری مقادیر TNF-α و NF-κB بافت میوکارد رت­ها از روش تحلیل واریانس دوراهه و با سطح معنی‌داری 0/05=  α استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد NF-ĸB تفاوت معناداری بین گروه کنترل دیابتی و حلال با گروه های تمرین، سلنیوم و تمرین+ سلنیوم وجود دارد (0/001 =p ). همچنین NF-ĸB و TNF-α درگروه تمرین + سلنیوم کمترین مقادیر را نشان دادند. به هرحال تفاوت معناداری در بین گروه­های تمرین، سلنیوم و تمرین + سلنیوم مشاهده نشد (0/05>  p ). نتیجه‌گیری: ‌ نتایج نشان‌ داد که هر سه مداخله تمرین HIIT، مصرف نانوذره سلنیوم و تمرین + سلنیم بر عوامل التهابی اثر مظلوبی داشتند. با این وجود هرچند استفاده همزمان از نانودره سلنیم هنگام تمرین HIIT موجب کاهش بیشتر التهاب سیستمی گردید، اما تفاوت معناداری با هر کدام از مداخله­‌های تمرین و مصرف نانودره سلنیم به­ تنهایی نداشت. Background: Diabetes is a metabolic disorder that results in tissue hyperglycemia leading to tissue damage such as the myocardium. It seems that exercise and antioxidant agents play an important role in improving the myocardial cell apoptosis pathway in diabetic patients through inflammatory mechanisms, but the simultaneous effects of these two interventions are not clearly defined. The aim of the present study was to investigate the effect of high-intensity interval training (HIIT) combined with selenium nanoparticles on the levels of tumor necrosis factor alpha (TNF-α) and nuclear factor kappa (NF-κB) in the myocardium of diabetic rats. Methods: Thirty-one 8-week-old male Wistar rats (weighing 250 ± 50 g) were randomly divided into 5 groups: diabetic control (DC), diabetic control solvent (CDS), diabetic exercise (DT), diabetic selenium (DS), and diabetic exercise + selenium (DST). Rats were made diabetic by intraperitoneal injection of 65 mg/kg streptozotocin (STZ). Selenium nanoparticles (0.1 mg/kg) were administered to the rats by gavage every other day. Rats in the training group performed an intense interval training program (80 to 95% VO2max) for 8 weeks, 5 days a week. Two-way ANOVA was used to analyze the levels of TNF-α and NF-κB in the myocardial tissue of rats, with a significance level of α = 0.05. Results: The results showed that NF-ĸB was significantly different between the diabetic control and solvent groups with the exercise, selenium, and exercise + selenium groups (p = 0.001). Also, NF-ĸB and TNF-α showed the lowest values ​​in the exercise + selenium group. However, no significant difference was observed between the exercise, selenium, and exercise + selenium groups (p > 0.05). Conclusion: The results showed that all three interventions of HIIT training, selenium nanoparticle consumption, and training + selenium had a significant effect on inflammatory factors. However, although the simultaneous use of selenium nanoparticle during HIIT training caused a greater reduction in systemic inflammation, there was no significant difference compared to any of the training interventions and selenium nanoparticle consumption alone.     Diabetes, Exercise, Inflammation, Selenium التهاب, تمرین ورزشی, دیابت, سلنیوم 50 59 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-654-2&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/202025/08/25 1404/6/3 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/1 1404/6/10 Reza Babaei Goshlondani 1 Department of Exercise Physiology, Sa.C, Islamic Azad University, Sanandaj, Iran رضا بابایی گوشلوندانی 0031947532846007491 0031947532846007491 No گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران Khalid Mohamadzadeh Salamat 1 Department of Exercise Physiology, Sa.C, Islamic Azad University, Sanandaj, Iran خالید محمدزاده سلامت 0031947532846007492 0031947532846007492 Yes گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران Zaher Etemad 1 Department of Exercise Physiology, Sa.C, Islamic Azad University, Sanandaj, Iran ظاهر اعتماد 0031947532846007493 0031947532846007493 No گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران Payam Saidie Department of Exercise Physiology, University of Guilan, Rasht, Iran پیام سعیدی 0031947532846007494 0031947532846007494 No گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران

fa شکل‌پذیری عصبی در اعتیاد: از شناخت مکانیسم‌ها تا طراحی مداخلات آینده‌نگر اعتیاد نوعی اختلال عودکننده مزمن مغزی–رفتاری است که با تغییرات پایدار در مدارهای پاداش، حافظه و عملکرد شناختی همراه می‌شود. شواهد پژوهشی نشان می‌دهند که این تغییرات عمدتاً ناشی از فرآیندهای شکل‌پذیری عصبی، شامل بازسازی سیناپسی، تغییر بیان ژن و ایجاد مسیرهای عصبی جدید هستند؛ فرآیندهایی که در تمامی مراحل اعتیاد، از شروع مصرف تا عود، نقش تعیین‌کننده دارند. در دهه‌های گذشته، بیشتر مداخلات درمانی بر کنترل علائم رفتاری و سم‌زدایی دارویی متمرکز بوده‌اند و از مداخله مؤثر در سازوکارهای زیربنایی عصبی غفلت کرده‌اند. این مقاله مروری با هدف تحلیل انتقادی شکاف موجود میان سازوکارهای عصب-زیستی اعتیاد و راهبردهای درمانی موجود، به بررسی نقش شکل‌پذیری عصبی به‌عنوان هدف مشترک در سه گروه از مداخلات نوین می‌پردازد: تحریک مغزی (مانند تحریک عمقی مغز)، داروهای ضدالتهابی و ترکیبات سایکدلیک. این رویکردها از طریق مسیرهای متفاوت اما مکمل، مانند افزایش بیان فاکتور نوروتروفیک مشتق‌شده از مغز و تعادل در انتقال‌دهنده‌های عصبی، به ترمیم ساختارهای عصبی آسیب‌دیده کمک می‌کنند. یافته‌ها نشان می‌دهند که تقویت شکل‌پذیری عصبی می‌تواند نه‌تنها در کاهش رفتارهای اعتیادی، بلکه در بازیابی عملکردهای شناختی و عاطفی نیز مؤثر باشد. در پایان، پیشنهاد می‌شود مداخلات آینده‌نگر در حوزه اعتیاد، با تأکید بر تنظیم فرآیندهای شکل‌پذیری عصبی، طراحی شوند تا اثربخشی بلندمدت‌تری به همراه داشته باشند. Addiction is now recognized as a chronic brain disorder resulting from pathological reorganization within neural circuits responsible for reward, learning, and executive control. Neuroplasticity—including synaptic remodeling, gene expression changes, and the formation of new neural pathways—plays a critical role throughout all stages of addiction, from initiation and maintenance to relapse. Despite this, traditional treatment approaches have largely focused on symptom management and detoxification, often overlooking the underlying neurobiological processes. This review critically examines the gap between the neuroscience of addiction and current therapeutic strategies by highlighting neuroplasticity as a shared target across three emerging intervention domains: brain stimulation (e.g., deep brain stimulation), anti-inflammatory agents, and psychedelic compounds. These interventions influence neuroplasticity through different yet complementary mechanisms, such as increased BDNF expression and neurotransmitter rebalancing. Evidence suggests that enhancing neuroplasticity may not only reduce addictive behaviors but also contribute to the recovery of cognitive and emotional function. This paper concludes by emphasizing the need for future therapeutic models to integrate neuroplasticity-targeted strategies to achieve more durable and effective outcomes in addiction treatment. Addiction, Deep Brain Stimulation, Neuroinflammation, Neuroplasticity, Psychedelic اعتیاد, شکل‌پذیری عصبی, التهاب عصبی, تحریک عمقی مغز, سایکدلیک 60 73 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-75-2&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/202025/08/252025/11/9 1404/8/18 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12022/03/21 1401/1/1 Mahdi Fatemizadeh Department of Neuroscience and Addiction Studies, School of Advanced Technologies in Medicine, Tehran, Iran مهدی فاطمی‌زاده 0031947532846007059 0031947532846007059 No گروه علوم اعصاب و مطالعات اعتیاد، دانشکده فناوری‌های نوین در پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران Farideh Ghavasi Department of Psychology, Faculty of Humanities, Persian Gulf University, Bushehr, Iran فریده قواسی 0031947532846007060 0031947532846007060 No گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران Maryam Farahmandfar Department of Neuroscience and Addiction Studies, School of Advanced Technologies in Medicine, Tehran, Iran مریم فرهمندفر 0031947532846007061 0031947532846007061 Yes گروه علوم اعصاب و مطالعات اعتیاد، دانشکده فناوری‌های نوین در پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران

fa تأثیر شش هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر سطوح سرمی فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز (BDNF)، افسردگی و شخصیت ضد‌اجتماعی زنان در حال ترک اعتیاد زمینه و هدف: فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز یک نشانگر در اختلالات روانپزشکی است. مطالعه با هدف بررسی اثر شش هفته تمرین تناوبی با شدت بالا بر سطوح فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز، افسردگی و شخصیت ضداجتماعی زنان در حال ترک اعتیاد انجام شد. روش‌ها: جامعه آماری در پژوهش نیمه‌تجربی حاضر، زنان در حال ترک اعتیاد به مواد مخدر سنتی، 35-30 سال در زاهدان بودند. 20 نفر از این زنان به‌صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه: تمرین تناوبی با شدت بالا و کنترل قرار گرفتند. پروتکل تمرینی به مدت شش هفته، هر هفته سه جلسه و شامل: (گرم کردن 8 دقیقه و چهار ست چهار دقیقه‌ای با شدت 85 تا 95 درصد حداکثر ضربان قلب؛ با استراحت 3 دقیقه‌ای بین هر ست و در نهایت، استراحت 5 دقیقه‌ای)، بود. از آزمون تی‌مستقل برای مقایسه بین گروه‌ها و تی‌وابسته برای بررسی تفاوت درون گروهی با استفاده از SPSS-26 با سطح معناداری 0/05 >p  استفاده گردید. یافته‌ها: نتایج نشان داد که تفاوت معنی­داری در سطح BDNF (0/01 =p ) و افسردگی (0/00 =p ) بین دو گروه در مرحله پس‌آزمون وجود دارد ولی در اختلال شخصیت ضداجتماعی و وزن بین دو گروه در این مرحله تفاوتی وجود نداشت (0/05 =p ). اختلاف معنی­ داری بین پیش‌آزمون و پس‌آزمون در سطح BDNF، افسردگی، اختلال شخصیت ضداجتماعی و وزن آزمودنی‌ها در هر کدام از گروه‌ها وجود داشت (0/00 =p ). نتیجه‌گیری: در مطالعه ما شش هفته تمرین تناوبی با شدت بالا منجر به افزایش سطح BDNF و کاهش افسردگی در زنان در حال ترک اعتیاد شد، اما بر ویژگی‌های شخصیتی ضداجتماعی تاثیر معناداری نداشت. این نتایج می‌تواند اثر بالقوه تمرین تناوبی با شدت بالا را به‌عنوان مداخله‌ای برای بهبود نتایج سلامت روان در این جمعیت خاص برجسته ‌نماید.  Background and Aim: Brain-derived neurotrophic factor is a marker in psychiatric disorders. The study aimed to investigate the effect of six weeks of high-intensity interval training on brain-derived neurotrophic factor levels, depression, and antisocial personality in women undergoing drug withdrawal. Methods: The statistical population in the present semi-experimental study was women in the process of quitting traditional drug addiction, aged 30-35, in Zahedan. 20 of these women were purposefully selected and randomly assigned to two groups: high-intensity interval training and control. Six-week training protocol, three sessions per week, and included: (8-minute warm-up and four four-minute sets at an intensity of 85 to 95% of maximum heart rate; with a 3-minute rest between each set and finally, a 5-minute rest). An independent t-test was used to compare between groups, and a dependent t-test was used to examine the difference within groups using SPSS-26 with a significance level of p < 0.05. Results: The results showed that there was a significant difference in BDNF levels (p = 0.01) and depression (p = 0.00) between the two groups at the post-test stage, but there was no difference in antisocial personality disorder and weight between the two groups at this stage (p = 0.05). There was a significant difference between the pre-test and post-test in BDNF levels, depression, antisocial personality disorder, and the weight of the subjects in each group (p = 0.00). Conclusion: In our study, six weeks of high-intensity interval training increased BDNF levels and reduced depression in women undergoing drug withdrawal, but had no significant effect on antisocial personality traits. These results highlight the potential effectiveness of high-intensity interval training as an intervention to improve mental health outcomes in this specific population.   Women recovering from addiction, Antisocial personality, BDNF, Depression, High-intensity interval training افسردگی, تمرین تناوبی با شدت بالا, زنان در حال ترک اعتیاد, شخصیت ضداجتماعی, فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز 74 83 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-642-8&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/202025/08/252025/11/92025/11/18 1404/8/27 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12022/03/212025/09/1 1404/6/10 Forough Dahmardeh Department of Sport Sciences, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran فروغ دهمرده 0031947532846007067 0031947532846007067 No دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران Majid Vahidian-Rezazadeh Department of Sport Sciences, Montazeri Technical College of Mashhad, Technical and Vocational University, Mashhad, Iran مجید وحیدیان‌رضازاده 0031947532846007068 0031947532846007068 No دانشکده فنی شهید منتظری، دانشگاه فنی و حرفهای خراسان رضوی، مشهد، ایران Omid Mohammaddoost Department of Sport Sciences, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran امید محمددوست 0031947532846007069 0031947532846007069 Yes دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران

fa کانکسین‌های ۳۶ و ۴۳ در دستگاه عصبی مرکزی: از نوروفیزیولوژی تا نوروپاتولوژی کانکسین‌ها پروتئین‌های غشایی حیاتی هستند که از طریق تشکیل اتصالات شکاف‌دار، تبادل مستقیم یون‌ها و مولکول‌های کوچک را میان سلول‌ها در دستگاه عصبی مرکزی (CNS) امکان‌پذیر می‌سازند. در میان آن‌ها، کانکسین ۳۶ CX36) ) و کانکسین ۴۳ CX43) )   به‌ترتیب در نورون‌ها و آستروسیت‌ها بیشترین اهمیت را دارند و در تنظیم هم ‌زمانی فعالیت‌های عصبی، حفظ هومئوستاز یونی، و پاسخ‌های متابولیک و التهابی نقش کلیدی ایفا می‌کنند. شواهد فزاینده نشان می‌دهد که تغییر در بیان یا عملکرد این کانکسین‌ها با طیف وسیعی از اختلالات عصبی و روان‌پزشکی از جمله صرع، آلزایمر، پارکینسون، افسردگی، اضطراب، آسیب ایسکمیک، و بیماری هانتینگتون مرتبط است. این تغییرات می‌توانند هم پیامدهای پاتولوژیک را تشدید کنند و هم به‌ عنوان اهداف درمانی نویدبخش مطرح شوند. این مقاله با مرور جامع مطالعات اخیر در بازه زمانی 1999 تا 2025 در پایگاههای علمی از قبیل google scholar، pubmed و scopus به همراه استفاده از کلید واژه های Connexin 36 ،Connexin 43، ،CNS Neurodegenerative diseas ،Epilepsy،Depression ،Anxiety ،Ischemia ،Parkinson ،  Huntington’s diseaseبه تبیین نقش فیزیولوژیک و پاتوفیزیولوژیک کانکسین های36 و 43 می پردازد و چشم‌اندازهای آینده در بهره ‌برداری درمانی از این پروتئین‌ها را بررسی می‌کند. Connexins are vital membrane proteins that enable direct exchange of ions and small molecules between cells in the central nervous system (CNS) through the formation of gap junctions. Among them, Connexin 36 (CX36) and Connexin 43 (CX43) are most prominent in neurons and astrocytes, respectively, and play a key role in regulating the synchronicity of neural activities, maintaining ionic homeostasis, and metabolic and inflammatory responses. Mounting evidence suggests that alterations in the expression or function of these connexins are associated with a wide range of neurological and psychiatric disorders, including epilepsy, Alzheimer's disease, Parkinson's disease, depression, anxiety, ischemic injury, and Huntington's disease. These changes can both exacerbate pathological consequences and offer promising therapeutic targets. This article, by comprehensively reviewing recent studies in the time frame of 1999 to 2025 in scientific databases such as Google Scholar, PubMed, and Scopus, along with the use of keywords Connexin 36, Connexin 43, CNS Neurodegenerative diseases, Epilepsy, Depression, Anxiety, Ischemia, Parkinson, and Huntington’s disease, elucidates the physiological and pathophysiological roles of Connexins 36 and 43 and explores future perspectives in the therapeutic exploitation of these proteins.   Central nervous system, Connexin 36, Connexin 43, Neuropathology, Neurophysiology سیستم عصبی مرکزی, کانکسین ۳۶, کانکسین ۴۳, نوروپاتولوژی, نوروفیزیولوژی 84 96 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-246-10&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/202025/08/252025/11/92025/11/182025/11/18 1404/8/27 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12022/03/212025/09/12025/09/1 1404/6/10 Sahel Motaghi Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Shahid Bahonar University of Kerman, Kerman, Iran ساحل متقی 0031947532846007070 0031947532846007070 No گروه علوم پایه دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران

fa بررسی همبستگی ارتباط عملکردی هیپوکمپ شکمی- قشر پیش‌پیشانی میانی در طول رمزگذاری حافظه اجتماعی با توانایی تمایز اجتماعی در موش بزرگ آزمایشگاهی-مطالعه پتانسیل‌های میدانی و مدل رفتاری حافظه اجتماعی زمینه و هدف: هیپوکمپ شکمی و قشر پیش‌پیشانی میانی (mPFC) از نواحی مغزی مهم در تشکیل حافظه اجتماعی هستند، اما نحوه تعامل این دو ناحیه در زمان تعامل با هم‌نوع جدید و تشکیل حافظه اجتماعی به طور کامل شناخته نشده است. در این مطالعه رابطه بین ارتباط عملکردی این دو ناحیه در زمان تشکیل حافظه اجتماعی با حافظه اجتماعی بررسی شد. روش‌ها: موش‌های صحرایی نر نژاد ویستار در محدوده وزنی 260-270 گرم مورد جراحی استریوتاکسی و کارگذاری الکترود در نواحی هیپوکمپ شکمی و mPFC قرار گرفتند. بعد از دوره بهبودی و خو گیری به محیط آزمایش، حیوانات مورد آزمون، به مدت 10 دقیقه با یک حیوان جدید آشنا شدند و ثبت پتانسیل‌های میدانی موضعی از نواحی هیپوکمپ شکمی و mPFC در زمان تعامل با هم‌نوع جدید (مرحله کدگذاری حافظه اجتماعی) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته و میزان جفت‌شدگی فرکانسی و زمانی دو ناحیه محاسبه شد. دو ساعت بعد، آزمون حافظه اجتماعی (مرحله بازیابی حافظه اجتماعی) از حیوانات به عمل آمد و همبستگی آماری میان شاخص تمایز در زمان آزمون حافظه اجتماعی با میزان جفت‌شدگی فرکانسی و زمانی در زمان تعامل با حیوان جدید در زمان تشکیل حافظه اجتماعی ارزیابی شد. یافته‌ها: نتایج نشان داده که همبستگی معناداری میان شاخص تمایز و جفت‌شدگی فرکانسی در باندهای فرکانسی مختلف و میان شاخص تمایز و جفت‌شدگی زمانی در باندهای فرکانسی تتا، بتا و گامای سریع وجود داشت. نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه پیشنهاد می‌کند که رمزگذاری حافظه اجتماعی احتمالاً با واسطه تعاملات دینامیک دو ناحیه هیپوکمپ شکمی و mPFC و با واسطه باندهای فرکانسی مختلف صورت می‌پذیرد. Introduction: The ventral hippocampus (vHip) and the medial prefrontal cortex (mPFC) are key brain regions involved in social memory formation. However, the functional interaction between these two areas during encounters with a novel conspecific and the subsequent formation of social memory is not fully understood. This study investigated the relationship between the functional connectivity of these two regions during social memory formation and subsequent social memory performance. Methods: Male Wistar rats (weighing 260-270 g) underwent stereotaxic surgery for the implantation of electrodes into the vHip and mPFC. Following a recovery and habituation period, the animals were introduced to a novel conspecific for 10 minutes. Local field potentials were recorded from vHip and mPFC during social interaction in this period (social memory encoding phase) and frequency and time coupling between the two regions were calculated. Two hours later, a social memory test was conducted (social memory retrieval phase). A statistical correlation was then evaluated between the discrimination index from the social memory test and the degree of frequency and phase coupling that occurred during the initial interaction with the novel animal. Results: The results revealed a significant correlation between the discrimination index and frequency coupling in various frequency bands. Furthermore, a significant correlation was found between the discrimination index and time coupling in the theta, beta, and fast gamma frequency bands. Conclusion: The findings of this study suggest that social memory encoding is likely mediated by dynamic interactions between the ventral hippocampus and mPFC, through various frequency bands.   Social interaction, stereotaxic surgery, memory encoding, memory retrieval, ventral hippocampus, medial prefrontal cortex, functional connectivity تعامل اجتماعی, جراحی استریوتاکسی, کدگذاری حافظه, بازیابی حافظه, هیپوکمپ شکمی, قشر پیش‌پیشانی میانی, ارتباط عملکردی 97 109 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-551-4&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/202025/08/252025/11/92025/11/182025/11/182025/11/18 1404/8/27 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12022/03/212025/09/12025/09/12025/09/1 1404/6/10 Sana Barghi Department of Physiology, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran ثنام برقی 0031947532846007071 0031947532846007071 No گروه فیزیولوژی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Javad Mirnajafi-Zadeh Department of Physiology, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran سیدجواد میرنجفی‌زاده 0031947532846007072 0031947532846007072 No گروه فیزیولوژی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Amir Shojaei Department of Physiology, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran امیر شجاعی 0031947532846007073 0031947532846007073 Yes گروه فیزیولوژی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

fa تأثیر یک دوره تمرین تناوبی شدید بر مقادیر سرمی میتسوگومین 53 (MG53) و ارتباط آن با دیس لیپیدمی و شاخص مقاومت به انسولین در زنان دارای اضافه وزن/چاق زمینه و هدف: میتسوگومین 53 (MG53)، مایوکاینی مرتبط با چاقی است. هدف از پژوهش حاضر تعیین تأثیر یک دوره تمرین تناوبی شدید (HIIT) بر مقادیر سرمی MG53 و ارتباط آن با دیس­لیپیدمی و شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) در زنان دارای اضافه وزن/چاق بود. روش ­ها: در پژوهشی نیمه تجربی، 24 دانشجوی دختر دارای اضافه وزن و یا چاق داوطلب به طور تصادفی به دو گروه 12 نفره کنترل و تمرین تقسیم شدند. گروه تمرین، HIIT را به مدت 7 هفته (سه جلسه در هفته) انجام داد. 24 ساعت قبل از دوره آزمایشی و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرینی، BMI و نمونه­ های خونی مربوط به MG53، گلوکز، انسولین و چربی­های خون شامل تری‌گلیسیرید (TG)، کلسترول- لیپوپروتئین با چگالی زیاد (HDL-C)، و کلسترول تام (TC) اندازه­ گیری شد؛ کلسترول- لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL-C) و شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) نیز با فرمول مربوطه برآورد شد. از آزمون تحلیل واریانس دو طرفه با اندازه ­گیری مکرر و آزمون ضریب همبستگی پیرسون برای تجزیه و تحلیل داده‌ها استفاده شد. یافته­ ها: MG53 گروه تمرین در مرحله پس آزمون (0/07 ± 0/65) نسبت به پیش آزمون (0/04 ± 0/74) کاهش معنی ­داری یافت (0/003 =p ). همچنین، بین تغییرات MG53 و تغییرات BMI (0/012 =p )، LDL-C (0/059 =p ) وHOMA-IR  (0/031 =p ) گروه تمرین ارتباط مثبت معنی­ داری و بین تغییرات MG53 و تغییرات HDL-C گروه تمرین ارتباط منفی معنی­ داری وجود داشت (0/054 =p )، به طوری که MG53 به موازات کاهش BMI، LDL-C وHOMA-IR  و به موازات افزایش HDL-C، کاهش یافت. نتیجه­ گیری­: به نظر می‌­رسد که یک دوره HIIT می­ تواند هم‌راستا با بهبود دیس ­لیپیدمی و HOMA-IR، مقادیر سرمی MG53 را در زنان دارای اضافه وزن/چاق بهبود بخشد. Introduction: Mitsugumin 53 (MG53) is a myokine associated with obesity. The present study aimed to determine the effect of a period of high-intensity interval training (HIIT) on serum levels of MG53 and its relationship with dyslipidemia and insulin resistance index (HOMA-IR) in overweight/obese women. Methods: In a quasi-experimental study, 24 volunteer overweight or obese female students were randomly divided into two groups of 12: control and exercise. The training group performed HIIT for 7 weeks (three sessions per week). 24 hours before the experimental period and 48 hours after the last training session, BMI and blood samples related to MG53, glucose, insulin, and blood lipids, including triglycerides (TG), high-density lipoprotein cholesterol (HDL-C), and total cholesterol (TC) were measured; the relevant formula also estimated low-density lipoprotein (LDL-C) and insulin resistance index (HOMA-IR). Two-way repeated measures analysis of variance and the Pearson correlation coefficient test were used to analyze the data. Results: MG53 of the training group decreased significantly in the post-test (0.65 ± 0.07) compared to the pre-test (0.74 ± 0.04) (p = 0.003). Also, there was a significant positive correlation between changes in MG53 and changes in BMI (p = 0.012), LDL-C (p = 0.059), and HOMA-IR (p = 0.041) in the exercise group, and a significant negative correlation between changes in MG53 and changes in HDL-C in the exercise group (p = 0.054), so that MG53 decreased in parallel with the decrease in BMI, LDL-C, and HOMA-IR and parallel with the increase in HDL-C. Conclusion: It seems that a period of HIIT can improve serum levels of MG53 in overweight/obese women, consistent with improvements in dyslipidemia and HOMA-IR.     Overweight/obesity, exercise training, blood lipids, myokine mitsugumin 53, insulin resistance اضافه وزن/چاقی, تمرین ورزشی, چربی‌های خون, مایوکاین میتسوگومین 53, مقاومت به انسولین 110 121 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-352-10&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/202025/08/252025/11/92025/11/182025/11/182025/11/182025/12/10 1404/9/19 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12022/03/212025/09/12025/09/12025/09/12025/09/1 1404/6/10 Fahimeh Kazemi Department of Exercise Physiology, Faculty of Sport Sciences, Alzahra University, Tehran, Iran فهیمه کاظمی 0031947532846007109 0031947532846007109 Yes گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران Sahel Teimouri Department of Exercise Physiology, Faculty of Sport Sciences, Alzahra University, Tehran, Iran ساحل تیموری 0031947532846007110 0031947532846007110 No

fa اثر حفاظتی جنیستئین بر آسیب‌های کبدی ناشی از ایسکمی–خونرسانی مجدد کلیه در موش صحرایی نر زمینه و هدف: ایسکمی-خونرسانی مجدد با افزایش گونه‌های فعال اکسیژن و کاهش آنتی‌اکسیدان‌ها سبب آسیب حاد کلیوی و اختلال عملکرد کبد می‌شود؛ این پژوهش اثر حفاظتی جنیستئین را بر آسیب کبدی در موش‌های صحرایی نر بررسی کرد. روش‌ها:  مطالعه حاضر بر روی ۲۸ موش صحرایی نر بالغ نژاد اسپراگ داولی انجام شد که به چهار گروه مساوی تقسیم شدند: گروه شاهد، گروه جنیستئین (۱۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم، تزریق داخل صفاقی، ۳۰ دقیقه قبل از القای ایسکمی و یک ساعت پس از القای ایسکمی)، گروه ایسکمی-خونرسانی مجدد (انسداد شریان‌های کلیه به مدت ۴۵ دقیقه و ۲۴ ساعت خونرسانی) و گروه ایسکمی + جنیستئین. شاخص‌های بیوشیمیایی  (آنزیم های کبدی، تری‌گلیسیرید، کلسترول، لیپوپروتئین کم‌چگال، لیپوپروتئین پر‌چگال، آلبومین، پروتئین کل و بیلی‌روبین)، سطح مالون­دی‌آلدهید و فعالیت آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی کاتالاز و سوپراکسید دیسموتاز و آسیب‌های بافتی کبد در انتهای دوره ۲۴ساعته خونرسانی مجدد ارزیابی گردید. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS (آزمون آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی) تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: ایسکمی-خونرسانی مجدد کلیه باعث افزایش معنادار (۰/001< p) آسیب بافتی، آنزیم‌های کبدی، چربی‌های پلاسمایی، لیپوپروتئین کم‌چگال و بیلی‌روبین، و کاهش (۰/001< p) لیپوپروتئین پر‌چگال، آلبومین و پروتئین کل شد. همچنین سطح مالون­دی‌آلدهید افزایش (۰/001< p) و فعالیت کاتالاز و سوپراکسید دیسموتاز کاهش(۰/001< p) یافت. جنیستئین این تغییرات را تعدیل و عملکرد کبد، فعالیت آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی و آسیب‌های بافتی را بهبود بخشید. نتیجه‌گیری: جنیستئین با کاهش استرس اکسیداتیو و تقویت سیستم آنتی‌اکسیدانی، از بروز آسیب‌های ساختاری و عملکردی کبد در اثر ایسکمی-خونرسانی مجدد کلیه جلوگیری می‌کند. Background: Renal ischemia-reperfusion (IR) injury, characterized by increased reactive oxygen species (ROS) generation and depletion of cellular antioxidants, leads to acute kidney injury and impaired liver function. This study aimed to evaluate the protective effects of genistein against liver injury induced by renal ischemia-reperfusion in male rats. Methods: Twenty-eight adult male Sprague-Dawley rats were divided into four equal groups: control, genistein (15 mg/kg, intraperitoneally, 30 minutes before and 1 hour after ischemia), IR (45 minutes of renal ischemia followed by 24 hours of reperfusion), and IR + genistein. Biochemical parameters including liver enzymes, triglycerides, cholesterol, low- and high-density lipoproteins, albumin, total protein, and bilirubin were measured. Hepatic malondialdehyde (MDA) levels, catalase (CAT) and superoxide dismutase (SOD) activities, and histopathological changes were also evaluated after reperfusion. Data were analyzed using one-way ANOVA and Tukey’s post hoc test. Results: Renal ischemia-reperfusion (IR) caused a significant (p < 0.001) increase in hepatic tissue damage, liver enzyme levels, plasma lipids, low-density lipoprotein, and bilirubin, accompanied by a significant (p < 0.001) decrease in high-density lipoprotein, albumin, and total protein. Moreover, malondialdehyde (MDA) levels significantly (p < 0.001) increased, while catalase (CAT) and superoxide dismutase (SOD) activities significantly (p < 0.001) decreased. Genistein treatment effectively modulated these alterations, improving liver function, enhancing antioxidant enzyme activities, and alleviating histopathological damage. Conclusion: Genistein protects the liver against structural and functional damage caused by renal ischemia–reperfusion injury. This protective effect is mediated through attenuation of oxidative stress and enhancement of the antioxidant defense system.   Acute kidney injury, Oxidative stress, Ischemia-Reperfusion, Genistein, Liver آسیب حاد کلیه, استرس اکسیداتیو, ایسکمی – خونرسانی مجدد, جنیستئین, کبد 122 133 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-664-2&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/202025/08/252025/11/92025/11/182025/11/182025/11/182025/12/102025/12/29 1404/10/8 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12022/03/212025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/1 1404/6/10 Firouzeh Gholampour Department of Biology, College of Science, Shiraz University, Shiraz, Iran فیروزه غلام پور 0031947532846007163 0031947532846007163 Yes بخش زیست شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران Khojasteh Malekmohammad Department of Biology, College of Science, Shiraz University, Shiraz, Iran خجسته ملک محمد 0031947532846007164 0031947532846007164 No بخش زیست شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران

fa اثر تمرین فانکشنال و مکمل‌دهی‌گریپ‌فروت بر پروفایل لیپیدی زنان مبتلا به اضافه‌وزن زمینه و هدف: چاقی و اختلالات پروفایل لیپیدی از مهم‌ترین عوامل خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی به‌شمار می‌روند. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر تمرین فانکشنال و مکمل دهی‌گریپ‌فروت بر پروفایل لیپیدی زنان مبتلا به اضافه‌وزن بود. روش‌ها: در مطالعه نیمه­ تجربی حاضر40 نفر از زنان مبتلا به اضافه وزن به عنوان نمونه انتخاب و بصورت تصادفی در چهار گروه تمرین فانکشنال/دارونما، مکمل گریپ فروت، تمرین فانکشنال/ مکمل گریپ فروت و کنترل قرار گرفتند. آزمودنیها به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه تمرینات فانکشنال را اجرا نمودند. گروه مصرف کننده گریپ‌ فروت، 30 دقیقه‌ قبل‌ از تمرین‌ به‌ ازای‌ هرکیلوگرم وزن بدن 5 میلی‌ لیتر آب گریپ‌ فروت را به‌ مدت 8 هفته‌ سه‌ جلسه‌ در هفته‌ دریافت‌ کردند. برای آنالیز داده ها از آزمون تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی LSD و آزمون t  زوجی استفاده شد. یافته‌ها: سطوح LDL، TG و TC  در گروه‌های تمرین فانکشنال ، مکمل گریپ فروت، تمرین فانکشنال/مکمل گریپ فروت به طور معنی‌داری نسبت به گروه کنترل با کاهش و HDL با افزایش همراه بود (0/05p <). همچنین نتایج نشان داد در مقایسه بین گروهی اثرات گروه ترکیبی تمرین فانکشنال/مکمل گریپ فروت به طور معنی داری نسبت به سایر گروه های تجربی موجب کاهش هر سه شاخص خونی و افزایش HDL شد (0/05p <).  نتیجه‌گیری: تمرین فانکشنال و مصرف گریپ فروت می‌تواند به‌عنوان یک راهبرد غیر‌دارویی مؤثر برای ارتقای سلامت و پیشگیری از اضافه وزن در جمعیت زنان دارای اضافه‌وزن مطرح شود. Background: Obesity and dyslipidemia are among the most significant risk factors for cardiovascular diseases. The present study aimed to investigate the effects of functional training and grapefruit supplementation on the lipid profile of overweight women. Methods: In this quasi-experimental study, forty overweight women were randomly assigned to four groups: functional training/placebo, grapefruit supplementation, functional training + grapefruit supplementation, and control. The training groups performed functional exercises three sessions per week for eight weeks. Participants in the grapefruit groups consumed 5 mL of grapefruit juice per kilogram of body weight, 30 minutes before each training session, three times per week for eight weeks. Data were analyzed using analysis of covariance (ANCOVA), LSD post‑hoc test, and paired t-test. Results: Levels of LDL, TG, and TC significantly decreased, while HDL levels increased, in the functional training, grapefruit supplementation, and combined intervention groups compared with the control group (p < 0.05). Moreover, between-group comparisons revealed that the combined functional training + grapefruit supplementation group produced significantly greater improvements in all lipid parameters compared with the other experimental groups (p < 0.05). Conclusion: Functional training combined with grapefruit supplementation may serve as an effective non-pharmacological strategy to improve blood lipid profile and promote cardiovascular health in overweight women.     Blood lipids, Grapefruit, Obesity, Functional training تمرین فانکشنال, چاقی, چربی های خون, گریپ فروت 134 144 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-420-6&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/202025/08/252025/11/92025/11/182025/11/182025/11/182025/12/102025/12/292025/12/29 1404/10/8 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12022/03/212025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/1 1404/6/10 Sadegh Abdollahi ¹Department of Physical Education and Sport Sciences, Bushehr Branch, Islamic Azad University, Bushehr, Iran صادق عبدالهی 0031947532846007165 0031947532846007165 Yes گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر ، ایران Fatemeh Zarei ¹Department of Physical Education and Sport Sciences, Bushehr Branch, Islamic Azad University, Bushehr, Iran فاطمه زارعی 0031947532846007166 0031947532846007166 No گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر ، ایران Khadijeh Mohseni Kololi ²Department of Sport Sciences, Faculty of Humanities and Literature, Persian Gulf University, Bushehr, Iran خدیجه محسنی کللی 0031947532846007167 0031947532846007167 No گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران Elham Dehghan ¹Department of Physical Education and Sport Sciences, Bushehr Branch, Islamic Azad University, Bushehr, Iran الهام دهقان 0031947532846007168 0031947532846007168 No گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر ، ایران

fa بهینه‌سازی سنتز شیمیایی هورمون اکسی‌توسین فرآیندهای فیزیولوژیک نظیر انقباضات رحمی، شیردهی و فعالیت محور هیپوتالاموس هیپوفیز آدرنال دارد. حساسیت ساختاری این مولکول و نیمه‌عمر کوتاه آن، دستیابی به روش‌های سنتز دقیق با خلوص دارویی را ضروری می‌سازد. هدف این پژوهش، بهینه‌سازی مراحل سنتز شیمیایی اکسی‌توسین به روش فاز جامد و ارزیابی ویژگی‌های فیزیکوشیمیایی محصول نهایی است. روش‌ها: سنتز پپتید بر پایه رزین رینک آمید و سیستم فعال‌ساز شامل HATU و باز آلی دی ایزوپروپیل ایتل آمین انجام شد. پس از تکمیل زنجیره، پپتید با مخلوط تریفلوئوراستیک‌اسید/تری‌اتیل‌سیلیان/آب از رزین جدا و پیوند دی‌سولفیدی میان سیستئین های یک و شش تحت شرایط قلیایی کنترل‌شده در pH حدود ۸ تشکیل شد. محصول خام با کروماتوگرافی فازی معکوس در مقیاس خالص‌سازی جداسازی شد. آنالیزهای نهایی شامل کروماتوگرافی تحلیلی، طیف‌سنجی جرمی، سنجش pH، آزمون اندوتوکسین و ارزیابی ظاهری انجام گرفت. یافته‌ها: پپتید حاصل دارای خلوص 99/6 درصد، پیک یکتای کروماتوگرافی و جرم مولکولی منطبق با مقدار تئوریک بود. طیف سنجی جرمی یونش پاششی پیک غالب (نسبت جرم به بار 1007/2 ) را نشان داد. مقدار pH برابر ۲/۵ ± ۱/۰ و  آزمون اندوتوکسین مقدار (کمتر از 0/25 واحد اندوتوکسین در هر میلی‌لیتر) را ثبت کرد، که حاکی از ایمنی میکروبیولوژیک و حذف کامل آلودگی‌های پیروژنی است.  این مجموعه یافته‌ها نشان داد که فرآیند طراحی‌شده قادر است پپتیدی با پایداری فیزیکی مناسب، ساختار صحیح، خلوص دارویی و یکنواختی ظاهری تولید کند. نتیجه‌گیری: بهینه‌سازی مرحله‌ای سنتز فاز جامد شامل تنظیم نسبت فعال‌ساز/باز، افزایش کنترل‌شده زمان کوپلینگ و اجرای اکسیداسیون ملایم، منجر به تولید اکسی‌توسین با خلوص بالا، جرم منطبق با مقدار تئوریک و بازده 69/8 درصد شد. کاهش زمان فرایند از ۸۰ به ۶۸ ساعت بیانگر افزایش راندمان بدون افت کیفیت بود. این پروتکل به‌عنوان نسخه‌ای اصلاح‌شده و قابل‌اتکا، قابلیت تکرارپذیری و انتقال به مقیاس‌های بزرگ‌تر را دارد. Background and Aim: Oxytocin is a cyclic nonapeptide containing a single intramolecular disulfide bond and plays a key regulatory role in physiological processes, including uterine contraction, lactation, and hypothalamic pituitary adrenal axis activity. Due to its structural sensitivity and short half-life, achieving highly pure and pharmaceutically acceptable synthetic oxytocin requires rigorous and optimized peptide synthesis strategies. The aim of this study was to optimize the solid-phase chemical synthesis of oxytocin and to evaluate the physicochemical quality attributes of the final product. Methods: Peptide assembly was performed on Rink amide resin using HATU as the coupling reagent and N,N-diisopropylethylamine as the organic base. Following chain elongation, the peptide was cleaved from the resin using a trifluoroacetic acid/triethylsilane/water mixture. The intramolecular disulfide bond between Cys¹ and Cys⁶ was formed under controlled alkaline conditions at pH≈8. Crude material was purified by preparative reversed-phase chromatography. Final analyses included analytical RP-HPLC, electrospray ionization mass spectrometry, pH measurement, endotoxin testing, and visual inspection. Results: The synthesized peptide exhibited a purity of 99.6%, a single sharp chromatographic peak, and a molecular mass fully consistent with the theoretical value. Mass spectrometry showed a dominant ion at m/z 1007.2 ([M+H]⁺). The measured pH of a 1 mg/mL solution was 5.2 ± 0.1. Endotoxin levels were below 0.25 EU/mL, confirming microbiological safety and the absence of pyrogenic contaminants. Collectively, these findings demonstrate that the optimized process produced oxytocin with correct disulfide cyclization, structural integrity, and pharmaceutical-grade purity. Conclusion: Stepwise optimization of the solid-phase synthesis, specifically adjusting the activator/base ratio, extending coupling times, and employing mild controlled oxidation, resulted in high-purity oxytocin with a yield of 69.8% and accurate molecular mass. Shortening the total process time from 80 to 68 hours indicates improved efficiency without compromising quality. The final protocol represents a refined and reliable method with reproducibility and scalability suitable for research and semi-industrial peptide production.   Optimization, Protein synthesis, Solid phase, Oxytocin hormone بهینه‌سازی, سنتز پروتئین, فاز جامد, هورمون اکسی‌توسین 145 155 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-671-3&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/202025/08/252025/11/92025/11/182025/11/182025/11/182025/12/102025/12/292025/12/292025/12/30 1404/10/9 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12022/03/212025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/1 1404/6/10 Mojtaba Bijani Department of Chemical Engineering–Biotechnology, Faculty of Engineering, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran مجتبی بیژنی 0031947532846007241 0031947532846007241 No گروه مهندسی شیمی- بیوتکنولوژی، دانشکده فنی مهندسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Malihe Rajiasadabadi Department of Chemical Engineering–Biotechnology, Faculty of Engineering, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran ملیحه راجی اسدآبادی 0031947532846007242 0031947532846007242 No گروه مهندسی شیمی- بیوتکنولوژی، دانشکده فنی مهندسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Hossein Attar Department of Chemical Engineering–Biotechnology, Faculty of Engineering, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran حسین عطار 0031947532846007243 0031947532846007243 No گروه مهندسی شیمی- بیوتکنولوژی، دانشکده فنی مهندسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Hooman Kaghazian Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran هومن کاغذیان 0031947532846007244 0031947532846007244 Yes انستیتو پاستور ایران، تهران، ایران

fa تاثیر تمرین هوازی بر سطوح پروتئین‌های پریلیپین 1 و پروتئین تعامل کننده با دم (TIP47) در بافت کبد موش های نر ویستار چاق زمینه و هدف: قطرات چربی اندامک‌های پویایی هستند که در متابولیسم بدن و تعادل انرژی نقش مهمی دارند. از این رو هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرین هوازی متعاقب دوازده هفته رژیم غذایی پرچرب بر سطوح پروتئین‌های پریلیپین 1 و TIP47  بافت کبد موش‌های نر نژاد ویستار بود. مواد و روش‌ها: در تحقیق تجربی حاضر 21 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با سن هشت هفته و وزن اولیه 20 ± 220 به­طور تصادفی به دو گروه رژیم غذایی استاندارد (7 =n ) و رژیم غذایی پرچرب (14 =n ) تقسیم شدند. پس از ایجاد چاقی به مدت 12 هفته، موش‌های تعذیه شده با رژیم پرچرب به‌صورت تصادفی به دو گروه کنترل رژیم پرچرب، تمرین هوازی رژیم پرچرب تقسیم شدند. برنامه تمرین هوازی به مدت هشت هفته و هر هفته پنج جلسه براساس اصل اضافه بار تدریجی انجام شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی با تزریق درون صفاقی ترکیبی از کتامین و زایلازین موش‌ها بی هوش شدند. سپس نمونه خونی مستقیماً از قلب گرفته شد، بافت کبد نیز استخراج و با پنتوباربیتال سدیم شست‌و‌شو و در دمای 80- نگهداری شد. سطوح پروتئین‌های پریلیپین 1 و  TIP47 به روش وسترن‌بلات اندازه‌گیری شد. برای تجزیه و تحلیل آماری داده‌ها از آزمون تحلیل واریانس یک‌راهه (آنوا) با آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی‌داری 05/0 و به کمک نرم افزار SPSS-23 استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که در موش‌های گروه رژیم غذایی پرچرب سطوح پروتئین پریلیپین 1 بافت کبد افزایش معنی‌داری یافت، ولی در سطوح  پروتئین  TIP47  کاهش معنی‌داری مشاهده شد (0/05 > p). همچنین هشت هفته تمرین هوازی منجر به کاهش معنی‌دار سطوح پروتئین پریلیپین 1 و افزایش معنی‌دار پروتئین TIP47 در بافت کبد موش‌های نر ویستار چاق گردید (0/05 > p). نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر، احتمالاً تمرین هوازی با تنظیم پروتئین های مرتبط با قطرات چربی می تواند در تعدیل تعادل انرژی و کاهش انباشت چربی در افراد چاق مورد استفاده قرار گیرد. Background and Aim: Fat droplets are dynamic organelles that play an important role in body metabolism and energy balance. Therefore, the aim of the present study was to investigate the effect of eight weeks of aerobic exercise followed by twelve weeks of high-fat diet on the levels of prelipin-1 and TIP47 proteins in the liver tissue of male Wistar rats. Methods: In the present experimental study, 21 male Wistar rats, with eight weeks old and an initial weight of 220 ± 20, were randomly divided into two groups: standard diet (n =7) and high-fat diet (n =14). After inducing obesity for 12 weeks, the rats fed a high-fat diet were randomly divided into two groups: high-fat diet control and high-fat diet aerobic exercise. The aerobic exercise program was performed for eight weeks, five sessions per week, based on the principle of progressive overload. 48 hours after the last training session, the rats were anesthetized with an intraperitoneal injection of a combination of ketamine and xylazine. Then, blood samples were taken directly from the heart, liver tissue was extracted and washed with sodium pentobarbital and stored at -80°C. The levels of perilipin 1 and TIP47 proteins were measured by Western blotting. One-way analysis of variance (ANOVA) with Tukey's post hoc test at a significance level of 0.05 was used for statistical analysis of data using SPSS-23 software. Results: The results showed that in the high-fat diet group, the levels of perilipin 1 protein in the liver tissue were significantly increased, but there was a significant decrease in the levels of TIP47 protein (p < 0.05). Also, eight weeks of aerobic training resulted in a significant decrease in the levels of perilipin 1 protein and a significant increase in the levels of TIP47 protein in the liver tissue of obese male Wistar rats (p < 0.05). Conclusion: According to the results of the present study, aerobic exercise by regulating proteins associated with fat droplets can probably be used to adjust energy balance and reduce fat accumulation in obese individuals.   Physical activity, fat droplets, liver, obesity چاقی, فعالیت بدنی, قطرات چربی, کبد 156 165 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-672-2&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/202025/08/252025/11/92025/11/182025/11/182025/11/182025/12/102025/12/292025/12/292025/12/302026/01/6 1404/10/16 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12022/03/212025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/1 1404/6/10 Seyed Mehdi Sheikhi Department of Physical Education, Ahv.C., Islamic Azad University, Ahvaz, Iran سید‌مهدی شیخی 0031947532846007321 0031947532846007321 No گروه تربیت بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز، اهواز، ایران Mehdi Bostani Department of Physical Education, Ahv.C., Islamic Azad University, Ahvaz, Iran مهدی بوستانی 0031947532846007322 0031947532846007322 Yes گروه تربیت بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز، اهواز، ایران

fa آثار تحریم بر توسعه بیوتکنولوژی دارویی (مطالعه موردی ایران و کوبا) تحریم‌ها به‌عنوان یکی از مهم‌ترین ابزارهای فشار ژئوپولیتیکی، تأثیرات عمیقی بر مسیر توسعه زیست‌فناوری سلامت در کشورهای هدف بر جای گذاشته‌اند. هدف این مقاله، تحلیل تطبیقی آثار تحریم‌ها بر توسعه زیست‌فناوری دارویی در ایران و کوبا با تمرکز بر سازوکارهای نهادی، فناورانه و نوآورانه است. این پژوهش با رویکرد تحلیلی–تطبیقی و مبتنی بر مرور نظام‌مند منابع علمی، اسناد سیاستی، نقشه‌های راه ملی و تجربیات تاریخی دو کشور انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه تحریم‌های اعمال‌شده علیه ایران و کوبا هر دو شامل محدودیت‌های اقتصادی، مالی و تجاری بوده‌اند، اما ماهیت و الگوی اثرگذاری آن‌ها متفاوت است. در ایران، تحریم‌ها در حوزه زیست‌فناوری سلامت عمدتاً به‌صورت فشارهای فناوری‌محور بروز یافته و دسترسی به تجهیزات تخصصی، مواد اولیه حساس و انتقال دانش فنی را با محدودیت مواجه کرده‌اند. این فشارها در برخی مقاطع منجر به شکل‌گیری الگوهای «نوآوری اجباری» و توسعه ظرفیت‌های بومی در حوزه واکسن و زیست‌دارو شده است، هرچند پراکندگی نهادی و ضعف هماهنگی میان بازیگران کلیدی، بهره‌برداری کامل از این ظرفیت‌ها را محدود کرده است. در مقابل، تحریم‌های فراگیر و ساختاری علیه کوبا، که کل اقتصاد، تجارت و لجستیک کشور را در بر گرفته‌اند، دولت این کشور را به سمت اتخاذ یک الگوی متمرکز و یکپارچه در حکمرانی زیست‌فناوری سوق داده‌اند. این انسجام نهادی، تاب‌آوری زیست‌فناورانه کوبا را در برابر محدودیت‌های خارجی تقویت کرده است. بر اساس نتایج این تحلیل تطبیقی، تقویت پیوند میان شبکه‌های تحقیقاتی و واحدهای تولیدی و ایجاد سازوکارهای پایدار تضمین خرید محصولات زیست‌فناورانه داخلی به‌عنوان دو اولویت سیاستی کلیدی برای ارتقای تاب‌آوری زیست‌فناوری دارویی ایران پیشنهاد می‌شود. Health biotechnology has emerged over the past four decades as a strategic driver of medical innovation, vaccine development, and national health security. In countries subjected to prolonged international sanctions, this sector plays a critical role in enhancing technological resilience and reducing dependency on external supply chains. This narrative review analytically examines the impacts of economic and technological sanctions on the development trajectories of health biotechnology in Iran and Cuba, two countries that have experienced sustained external pressures but adopted distinct institutional responses. In Iran, sanctions have been predominantly technology-oriented, manifesting mainly through restrictions on technology transfer, access to advanced bioprocessing equipment, procurement of critical raw materials, and international scientific collaboration. Although banking, trade, and transportation sanctions have also affected Iran, their most pronounced influence in the health biotechnology sector has been exerted through technological bottlenecks. These pressures have stimulated forced innovation, domestic capability building, and the expansion of knowledge-based firms, albeit within a fragmented, multi-actor institutional landscape. In contrast, U.S. sanctions against Cuba have been comprehensive and structural, encompassing trade, finance, transportation, and scientific exchange at the national level. Cuba’s response has been the establishment of a highly centralized and state-integrated biotechnology system, in which research, development, production, and commercialization are institutionally aligned. This model has enabled Cuba to achieve international competitiveness in selected areas, particularly recombinant vaccine production, despite severe economic constraints. Comparative analysis suggests that technological resilience under sanctions is less dependent on access to external technologies than on internal institutional architecture, governance coherence, and strategic policy alignment. Based on these findings, the study proposes targeted policy recommendations for Iran, including strengthening research industry linkages and implementing guaranteed procurement mechanisms for domestically produced biotechnological products to enhance long-term sustainability and innovation capacity.   Pharmaceutical Biotechnology, Sanctions,  Development,  Cuba, Iran بیوتکنولوژی دارویی, تحریم , توسعه, کوبا, ایران 166 176 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-671-4&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/202025/08/252025/11/92025/11/182025/11/182025/11/182025/12/102025/12/292025/12/292025/12/302026/01/62026/02/11 1404/11/22 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12022/03/212025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/1 1404/6/10 Hooman Kaghazian Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran هومن کاغذیان 0031947532846007457 0031947532846007457 No انستیتو پاستور ایران، تهران، ایران Ahmad Shohani Department of Political Science, Faculty of Humanities, Payame Noor University, Tehran West, Iran احمد شوهانی 0031947532846007458 0031947532846007458 Yes گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران غرب، ایران Mojtaba Bijani Department of Chemical Engineering–Biotechnology, Faculty of Engineering, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran مجتبی بیژنی 0031947532846007459 0031947532846007459 No گروه مهندسی شیمی-بیوتکنولوژی، دانشکده فنی مهندسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

fa تأثیر مکمل‌یاری آب گوجه‌فرنگی بر شاخص‌های آسیب عضلانی و آنزیم‌های کبدی به دنبال یک جلسه فعالیت ورزشی وامانده‌ساز در دختران ورزشکار زمینه و هدف: برخی مکمل‌های گیاهی به خاطر دارا بودن ترکیبات آنتی‌اکسیدانی می‌تواند عملکرد ورزشکاران را حین تمرین با تأثیر بر آنزیم‌های کبد و دیگر سیستم‌های بدن افزایش دهند؛ هدف در این تحقیق بررسی تأثیر مکمل‌یاری آب گوجه‌فرنگی بر پاسخ ناشی از یک جلسه تمرین فزاینده وامانده‌ساز، در شاخص‌های آسیب عضلانی (کراتین کیناز، لاکتات دهیدروژناز) و آنزیم‌های کبدی (آلانین آمینوترانسفراز، آسپارتات آمینوترانسفراز و آلکالین فسفاتاز) دختران جوان ورزشکار بود. مواد و روش‌‌ها: در این پژوهش نیمه تجربی20 دختر ورزشکار با دامنه سنی 25-19سال به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌شکل تصادفی در 2 گروه: مکمل (10 نفر) و دارونما (10 نفر) تقسیم شدند؛ گروه مکمل روزانه 330 میلی‌لیتر آب گوجه‌فرنگی به مدت 7 روز دریافت کردند، بعد از 7 روز مکمل‌گیری آزمودنی‌ها با شدت 70 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی روی تردمیل با شیب 10 درصد به مدت 45 دقیقه دویدند. 5 میلی‌لیتر خون قبل از دریافت مکمل، 7 روز پس از دریافت مکمل، بلافاصله و 60 دقیقه پس از فعالیت جهت ارزیابی مقادیر کراتین کیناز، لاکتات دهیدروژنار و آنزیم‌های کبدی جمع‌آوری گردید. برای تفسیر داده‌ها از آزمون t مستقل و برای مقایسه تغییرات بین گروهی از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر با سطح معناداری استفاده گردید. یافته‌ها: نتایج نشان داد مقادیر شاخص‌های آسیب عضلانی (کراتین کیناز، لاکتات دهیدروژناز) و آنزیم‌های کبدی (آلانین آمینوترانسفراز، آسپارتات آمینوترانسفراز و آلکالین فسفاتاز) در مقایسه بین مراحل مختلف آزمون اختلاف معناداری را دارند، به‌طوری که سبب کاهش شاخص‌های آسیب عضلانی و آنزیم‌های کبدی بعد از تمرین وامانده ساز شده است. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد مصرف آب گوجه‌فرنگی به دنبال فعالیت ورزشی وامانده‌ساز می‌تواند سبب کاهش خستگی، کاهش شاخص‌های آسیب عضلانی و کاهش آنزیم‌های کبدی تولید شده بعد از تمرین شود که می‌تواند در عملکرد ورزشی ورزشکاران تأثیر مثبت داشته باشد.   Background and Aim: Some herbal supplements, due to their antioxidant compounds, can enhance athletes' performance during training by affecting liver enzymes and other body systems; the aim of this study was to investigate the effect of tomato juice supplementation on the response to an increasingly exhausting exercise session in muscle damage indices (CK and LDH) and liver enzymes (AST, ALP, ALT) in young female athletes. Methods: In this semi-experimental study, 20 female athletes aged 19-25 years were purposefully selected and randomly divided into two groups: supplement (10 subjects) and placebo (10 subjects); the supplement group received 330 ml of tomato juice daily for 7 days, after 7 days of supplementation, the subjects ran on a treadmill with a 10% incline at an intensity of 70% of maximum oxygen consumption for 45 minutes. 5 ml of blood was collected before receiving the supplement, seven days after receiving the supplement, immediately, and 60 minutes after the activity to evaluate the levels of creatine kinase, lactate dehydrogenase, and liver enzymes. An independent t-test was used to interpret the data, and a repeated measures analysis of variance test was used to compare changes between groups with a significance level of p ≤ 0.05. Results: The results showed that the values ​​of muscle damage indicators (CK, LDH) and liver enzymes (AST, ALP, ALT) had significant differences between the different stages of the test (p = 0.000), So that it has caused the reduction of muscle damage indicators and liver enzymes after exercise. Conclusion: It seems that consuming tomato juice following exhausting exercise can reduce fatigue, reduce muscle damage indicators, and reduce liver enzymes produced after exercise, which can have a positive effect on athletes' athletic performance.   Tomato juice, Liver enzymes, Exhausting activity, Creatine kinase, Lactate dehydrogenase آب گوجه‌فرنگی, آنزیم‌های کبدی, فعالیت وامانده‌ساز, کراتین کیناز, لاکتات دهیدروژناز 177 184 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-642-11&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/202025/08/252025/11/92025/11/182025/11/182025/11/182025/12/102025/12/292025/12/292025/12/302026/01/62026/02/112026/02/11 1404/11/22 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12022/03/212025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/1 1404/6/10 Omid Mohammaddoost Department of Exercise Physiology, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran امید محمددوست 0031947532846007318 0031947532846007318 Yes گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران Mitra Madadi Jaberi Department of Exercise Physiology, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran میترا مددی‌برجای 0031947532846007319 0031947532846007319 No گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران Soheila Moghadam Eftekhari Department of Exercise Physiology, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran سهیلا مقدم‌افتخاری 0031947532846007320 0031947532846007320 No گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران

fa بررسی اثرات ضد سرطانی مهار فاکتور رونویسی Sox2 با استفاده از نانوحامل نیوزومی حاوی الیگودئوکسی‌نوکلئوتیدهای تله در رده سلولی سرطان پستان (MDA-MB-231) زمینه و هدف: سرطان پستان، شایع‌ترین نوع سرطان در جمعیت زنان در ایران به شمار می‌آید. با توجه به نقش فاکتورهای کلیدی رونویسی مانند Sox2 در حفظ وضعیت پرتوانی، رویکرد «تمایز درمانی» به‌عنوان استراتژی هدفمند و با سمیت کمتر، جهت برهم‌زدن حالت بنیادینگی سلول‌های سرطانی پیشنهادشده است. در این مطالعه، فاکتور رونویسی Sox2 با استفاده از الیگودئوکسی‌نوکلئوتیدهای تله انکپسوله شده در نانوحامل‌های نیوزومی تحت هدف و مهار قرار گرفت و متعاقباً اثرات ضد سرطانی آن بررسی شد. روش‌ها: نیوزوم‌ها با استفاده از روش هیدراتاسیون لایه‌نازک تهیه‌شده و تحت انکپسولاسیون با الیگودئوکسی‌نوکلئوتیدهای تله برای فاکتور رونویسی Sox2 قرار گرفتند. ویژگی‌های فیزیکوشیمیایی آن‌ها با استفاده از سنجش‌های مختلف نظیر FT-IR، DLS و آزادسازی الیگودئوکسی‌نوکلئوتیدها ارزیابی شد. در پایان، زیست سازگاری خونی، میزان جذب سلولی، زنده‌مانی سلولی نانوحامل‌های سنتز شده حاوی الیگودئوکسی‌نوکلئوتیدها بر روی رده سلولی سه‌گانه منفی سرطان پستان مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج فیزیکوشیمیایی نشان داد که نانوحامل نیوزومی حاوی الیگودئوکسی‌نوکلئوتیدهای تله با موفقیت سنتز شد. بررسی همولیز و جذب سلولی به ترتیب نشان داد که نانوحامل سنتز شده زیست سازگار بوده (همولیز کمتر از ۱۰ درصد) و با کارایی بالا (7/97 درصد) وارد سلول‌ها می‌شوند. آزمون MTT بر روی سلول‌های سرطانی MDA-MB-231 نشان داد که فرمولاسیون نهایی (نیوزوم حاوی الیگودئوکسی‌نوکلئوتیدهای تله) با غلظت‌های 200 و 300 نانومولار در مقایسه با سایر گروه‌های تیمار، منجر به کاهش معنی‌داری (۰/۰0۰۱> p ) در بقای سلولی به‌صورت وابسته به مقدار می‌شود. نتیجه‌گیری: این نانوسامانه می‌تواند به‌عنوان یک نانوحامل بالقوه در دارورسانی و تمایز درمانی برای سرطان پستان مورداستفاده قرار گیرد. آزمایش‌های سلولی بیشتر و in vivo برای تأیید اثربخشی این سامانه‌های نانویی در تحقیقات آینده ضروری است. key transcription factors such as Sox2 in maintaining pluripotency, the “Differentiation Therapy” approach has been proposed as a targeted and less toxic strategy to disrupt the stemness state of cancer cells. In the present study, the Sox2 transcription factor was targeted and inhibited using decoy oligodeoxynucleotides encapsulated in niosomal nanocarriers, and its anticancer effects were subsequently investigated. Methods: Niosomes were prepared using the thin-film hydration method and encapsulated with decoy oligodeoxynucleotides for the Sox2 transcription factor. Their physicochemical properties were evaluated using various assays such as FT-IR, DLS and ODNs release. Finally, the blood biocompatibility, cellular uptake rate, and cell viability of the synthesized oligo-containing nanocarriers on a triple negative breast cancer cell line were evaluated. Results: Physicochemical results showed that the niosomal nanocarrier containing the decoy oligos was successfully synthesized. Hemolysis and cellular uptake studies showed that the synthesized nanocarrier was biocompatible (hemolysis less than 10%) and entered the cells with high efficiency (97.7%), respectively. MTT assay on MDA-MB-231 cancer cells showed that the final formulation (NISM@BSA-DEC) at concentrations of 200 and 300 nM resulted in a significant decrease (p < 0.0001) in cell survival in a dose-dependent manner compared to other treatment groups. Conclusion: The NISM@BSA-DEC nanosystem can be used as a potential nanocarrier in drug delivery and differentiation therapy for breast cancer. Further cellular and in-vivo experiments are necessary to confirm the efficacy of these nanosystems in future research.   Decoy oligodeoxynucleotides, Breast cancer, Sox2 transcription factor, Niosomes الیگودئوکسی‌نوکلئوتیدهای تله, سرطان پستان, فاکتور رونویسی Sox2, نیوزوم 185 202 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-674-2&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/202025/08/252025/11/92025/11/182025/11/182025/11/182025/12/102025/12/292025/12/292025/12/302026/01/62026/02/112026/02/112026/05/30 1405/3/9 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12022/03/212025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/1 1404/6/10 Behrooz Johari Zanjan Pharmaceutical Nanotechnology Research Center (ZPNRC), Zanjan University of Medical Sciences, Zanjan, Iran بهروز جوهری 0031947532846007334 0031947532846007334 No مرکز تحقیقات نانوفناوری دارویی زنجان، دانشگاه علـوم پزشـکی زنجان، زنجان، ایران Farzad Student Research Committee, Department of Medical Biotechnology, School of Medicine, Zanjan University of Medical Sciences, Zanjan, Iran فرزاد سردارزاده 0031947532846007335 0031947532846007335 No کمیته تحقیقات دانشجویی، گروه بیوتکنولوژی پزشکی، دانــشکده پزشــکی، دانشگاه علـوم پزشـکی زنجان، زنجان، ایران Vahide Salimi Student Research Committee, Department of Medical Biotechnology, School of Medicine, Zanjan University of Medical Sciences, Zanjan, Iran وحیده سلیمی 0031947532846007336 0031947532846007336 No کمیته تحقیقات دانشجویی، گروه بیوتکنولوژی پزشکی، دانــشکده پزشــکی، دانشگاه علـوم پزشـکی زنجان، زنجان، ایران Hasti Soroushnasab Student Research Committee, Department of Medical Biotechnology, School of Medicine, Zanjan University of Medical Sciences, Zanjan, Iran هستی سروش‌نسب 0031947532846007337 0031947532846007337 No کمیته تحقیقات دانشجویی، گروه بیوتکنولوژی پزشکی، دانــشکده پزشــکی، دانشگاه علـوم پزشـکی زنجان، زنجان، ایران Saeed Kaboli Student Research Committee, Department of Medical Biotechnology, School of Medicine, Zanjan University of Medical Sciences, Zanjan, Iran سعید کابلی 0031947532846007338 0031947532846007338 No کمیته تحقیقات دانشجویی، گروه بیوتکنولوژی پزشکی، دانــشکده پزشــکی، دانشگاه علـوم پزشـکی زنجان، زنجان، ایران Mahmoud Gharbavi Nanotechnology Research Center, Research Institute of Basic Medical Sciences, Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences, Ahvaz, Iran محمود غرباوی 0031947532846007339 0031947532846007339 Yes مرکز تحقیقات نانوفناوری، پژوهشکده علوم پایه پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز، اهواز، ایران

fa تأثیر چهار هفته تمرین مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون بر مقادیر سرمی کورتیزول در پسران جوان والیبالیست حرفه‌ای زمینه و هدف: تمرینات مقاومتی با محدودیت جریان خون با استفاده از اعمال فشار کنترل‌شده بر اندام‌ها، امکان دستیابی به نتایج مشابه یا حتی برتر را بدون نیاز به شدت تمرینی بالا فراهم می‌کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر چهار هفته تمرین مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون بر مقادیر سرمی کورتیزول در پسران جوان والیبالیست حرفه‌ای انجام شد. روش‌ها: تحقیق حاضر نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با دو گروه آزمایش کنترل بود که تعداد 20 والیبالیست در شهر زاهدان به­عنوان نمونه انتخاب شدند و در دو گروه BFR و NBFR قرار گرفتند. گروه BFR تحت برنامه محدودیت جریان خون قرار گرفتند، در حالی که گروه NBFR محدودیت جریان خون در برنامه تمرینی نداشتند. برنامه تمرینی گروه NBFR با شدت 70 درصد و گروه BFR  با شدت 30 درصد یک تکرار بیشینه انجام شد. خون­گیری در دو نوبت در پیش و پس­آزمون در شرایط مشابه انجام شد. کورتیزول با استفاده از کیت الایزا ساخت کانادا اندازه‌گیری شد. از آزمون t مستقل و t  همبسته برای آزمون فرضیه­های پژوهش در سطح معناداری05/ 0<p  در نرم‌افزار SPSS-25 استفاده گردید. یافته‌ها: نتایج نشان داد که سطوح کورتیزول در هر دو گروه افزایش معناداری داشته است. همچنین نتایج نشان داد که بین دو گروه در سطوح کورتیزول تفاوت معنادار بوده است بطوری‌که در گروه BFR میانگین بیشتری داشته است.  نتیجه­ گیری: استفاده از تمرینات مقاومتی حاد و همچنین تمرینات مقاومتی با شدت کمتر به همراه پروتکل‌های BFR منجر به پاسخ‌های هورمونی مشابهی شد. بنابراین، استفاده از تمرینات مقاومتی همراه با BFR می‌تواند جایگزینی برای ورزشکارانی باشد که نمی‌توانند بارهای سنگین بلند کنند اما نیاز به افزایش هورمون‌های کاتابولیک خود دارند. Background and Aim: Resistance training with blood flow restriction is a type of exercise that uses controlled pressure on the limbs to achieve similar or even superior results without the need for high training intensity. The present study aimed to investigate the effect of four weeks of resistance training with and without blood flow restriction on serum cortisol levels in young male elite volleyball players. Methods: The present study was a quasi-experimental study with a pre-test and post-test design with two control groups, in which 20 volleyball players in Zahedan were selected as samples and were divided into two BFR and NBFR groups. The BFR group underwent a blood flow restriction program, while the NBFR group did not have blood flow restriction in the training program. The training program of the NBFR group was performed at an intensity of 70%, and the BFR group at an intensity of 30% of one repetition maximum. Blood sampling was performed twice, pre- and post-test, under similar conditions. Cortisol was measured using a Canadian-made ELISA kit. Independent t-test and paired t-test were used to test the research hypotheses at a significance level of p < 0.05 in SPSS-25 software. Results: The results showed that cortisol levels increased significantly in both groups (p ≥ 0.005). The results also showed that there was a significant difference between the two groups in cortisol levels (p = 0.00). So, the average was higher in the BFR group. Conclusion: The use of acute resistance training as well as lower-intensity resistance training in conjunction with BFR protocols resulted in similar hormonal responses. Therefore, the use of resistance training in conjunction with BFR could be an alternative for athletes who cannot lift heavy loads but need to increase their catabolic hormones.   Blood flow restriction resistance training, cortisol, volleyball تمرین مقاومتی با محدودیت جریان خون, کورتیزول, والیبالیست 203 211 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-642-14&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/202025/08/252025/11/92025/11/182025/11/182025/11/182025/12/102025/12/292025/12/292025/12/302026/01/62026/02/112026/02/112026/05/302026/06/10 1405/3/20 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12022/03/212025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/1 1404/6/10 Shamsuddin Matloob Brahoui Department of Sport Sciences, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran شمس‌الدین مطلوب براهویی 0031947532846007410 0031947532846007410 No دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران Abas Salehkia Department of Sport Sciences, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran عباس صالحی کیا 0031947532846007411 0031947532846007411 No دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران Omid Mohamaddoost Department of Sport Sciences, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran امید محمددوست 0031947532846007412 0031947532846007412 Yes دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران Maryam Banparvar Department of Sport Sciences, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran مریم بان پروری 0031947532846007413 0031947532846007413 No دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران

fa تأثیر چهار هفته تمرین مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون بر مقادیر سرمی کورتیزول در پسران جوان والیبالیست حرفه‌ای زمینه و هدف: تمرینات مقاومتی با محدودیت جریان خون با استفاده از اعمال فشار کنترل‌شده بر اندام‌ها، امکان دستیابی به نتایج مشابه یا حتی برتر را بدون نیاز به شدت تمرینی بالا فراهم می‌کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر چهار هفته تمرین مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون بر مقادیر سرمی کورتیزول در پسران جوان والیبالیست حرفه‌ای انجام شد. روش‌ها: تحقیق حاضر نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با دو گروه آزمایش کنترل بود که تعداد 20 والیبالیست در شهر زاهدان به­عنوان نمونه انتخاب شدند و در دو گروه BFR و NBFR قرار گرفتند. گروه BFR تحت برنامه محدودیت جریان خون قرار گرفتند، در حالی که گروه NBFR محدودیت جریان خون در برنامه تمرینی نداشتند. برنامه تمرینی گروه NBFR با شدت 70 درصد و گروه BFR  با شدت 30 درصد یک تکرار بیشینه انجام شد. خون­گیری در دو نوبت در پیش و پس­آزمون در شرایط مشابه انجام شد. کورتیزول با استفاده از کیت الایزا ساخت کانادا اندازه‌گیری شد. از آزمون t مستقل و t  همبسته برای آزمون فرضیه­های پژوهش در سطح معناداری05/ 0<p  در نرم‌افزار SPSS-25 استفاده گردید. یافته‌ها: نتایج نشان داد که سطوح کورتیزول در هر دو گروه افزایش معناداری داشته است. همچنین نتایج نشان داد که بین دو گروه در سطوح کورتیزول تفاوت معنادار بوده است بطوری‌که در گروه BFR میانگین بیشتری داشته است.  نتیجه­ گیری: استفاده از تمرینات مقاومتی حاد و همچنین تمرینات مقاومتی با شدت کمتر به همراه پروتکل‌های BFR منجر به پاسخ‌های هورمونی مشابهی شد. بنابراین، استفاده از تمرینات مقاومتی همراه با BFR می‌تواند جایگزینی برای ورزشکارانی باشد که نمی‌توانند بارهای سنگین بلند کنند اما نیاز به افزایش هورمون‌های کاتابولیک خود دارند. Background and Aim: Resistance training with blood flow restriction is a type of exercise that uses controlled pressure on the limbs to achieve similar or even superior results without the need for high training intensity. The present study aimed to investigate the effect of four weeks of resistance training with and without blood flow restriction on serum cortisol levels in young male elite volleyball players. Methods: The present study was a quasi-experimental study with a pre-test and post-test design with two control groups, in which 20 volleyball players in Zahedan were selected as samples and were divided into two BFR and NBFR groups. The BFR group underwent a blood flow restriction program, while the NBFR group did not have blood flow restriction in the training program. The training program of the NBFR group was performed at an intensity of 70%, and the BFR group at an intensity of 30% of one repetition maximum. Blood sampling was performed twice, pre- and post-test, under similar conditions. Cortisol was measured using a Canadian-made ELISA kit. Independent t-test and paired t-test were used to test the research hypotheses at a significance level of p < 0.05 in SPSS-25 software. Results: The results showed that cortisol levels increased significantly in both groups (p ≥ 0.005). The results also showed that there was a significant difference between the two groups in cortisol levels (p = 0.00). So, the average was higher in the BFR group. Conclusion: The use of acute resistance training as well as lower-intensity resistance training in conjunction with BFR protocols resulted in similar hormonal responses. Therefore, the use of resistance training in conjunction with BFR could be an alternative for athletes who cannot lift heavy loads but need to increase their catabolic hormones.   Blood flow restriction resistance training, cortisol, volleyball تمرین مقاومتی با محدودیت جریان خون, کورتیزول, والیبالیست 203 211 http://ijpp.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-642-13&slc_lang=fa&sid=1 2025/07/12025/07/192025/07/272025/08/202025/08/252025/11/92025/11/182025/11/182025/11/182025/12/102025/12/292025/12/292025/12/302026/01/62026/02/112026/02/112026/05/302026/06/102026/06/10 1405/3/20 2025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12022/03/212025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/12025/09/1 1404/6/10 Shamsuddin Matloob Brahoui Department of Sport Sciences, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran شمس‌الدین مطلوب براهویی 0031947532846007402 0031947532846007402 No دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران Abas Salehkia Department of Sport Sciences, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran عباس صالحی کیا 0031947532846007403 0031947532846007403 No دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران Omid Mohamaddoost Department of Sport Sciences, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran امید محمددوست 0031947532846007404 0031947532846007404 Yes دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران Maryam Banparvar Department of Sport Sciences, Faculty of Education and Psychology, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran مریم بان پروری 0031947532846007405 0031947532846007405 No دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران